Spirits Of Forgotten Love (SPG)

Perez Mansion

CHAPTER 3

Third Person POV

Sa kanyang muling pagpasok sa mansyon, ramdam ni Miguel ang bigat ng bawat hakbang niya. Ang hangin sa loob ay mabigat at malamig, tila may mga bulong ng mga alaala na hindi pa rin nakakapagpahinga. Ang bawat sulok ng bahay ay mistulang humihinga ng nakaraan, isang pag-asa at pangako na may itinatagong sikreto sa bawat pader, bawat anino.

Pagkapasok niya, agad siyang sinalubong ng nakakapanindig-balahibong katahimikan. Ang dating maringal na sala ng Perez Mansion, na puno ng mga antigong kasangkapan at malalaking pintura, ay ngayo'y natatakpan na ng alikabok at sapot ng gagamba. Tila baga hindi na ito hinawakan ng sinuman sa loob ng maraming taon. Ngunit kahit wala pa siyang nakikita, ramdam ni Miguel ang presensya ng isang bagay o isang nilalang na hindi pangkaraniwan.

Napatingin siya sa malaking hagdanan sa gitna ng silid, malaki at gawa sa matitibay na kahoy, ngunit ang bawat hakbang dito ay may kasamang malalim na tunog na para bang umaangal ang bahay sa kanyang presensya. Naglakad si Miguel papunta rito, dahan-dahan, at pakiramdam niya'y sinusundan siya ng mga matang hindi niya makita.

Habang umaakyat siya, hindi niya maiwasang tumigil at tumingin sa paligid, ngunit wala siyang makitang ibang tao. Ang lugar ay tila patay—walang galaw, walang buhay, ngunit hindi rin ito tunay na walang laman. Parang isang patay na kaluluwa na naghihintay ng makakausap. Tumigil siya sa gitna ng hagdanan, dinig ang bawat hakbang na umaalingawngaw sa buong mansyon.

Habang umaakyat, kinuha niya ang kanyang handheld EMF reader, at sinimulang i-scan ang paligid. Tumitindig ang mga balahibo niya habang tumataas ang readings ng aparato. May malakas na presensya dito, malapit, pero hindi pa rin niya matukoy kung nasaan eksakto. Patuloy siyang naglakad, dahan-dahan, tinutunton ang bawat palapag ng lumang bahay.

Sa ikalawang palapag, narating niya ang isang silid na mukhang dating opisina. Malaki ang kwarto, may mga lumang libro at mga kagamitan sa loob. Napansin niya ang isang malawak na bintana, at mula rito, kita niya ang buong bakuran ng mansyon, ngayon ay puno ng mga damo at gumuho na mga estatwa.

Naisip ni Miguel na magsimula ng masusing imbestigasyon dito. Mula sa kanyang mga kagamitan, inilabas niya ang kanyang voice recorder at inilagay ito sa gitna ng mesa. Umupo siya at nagsimulang magtanong, halos pabulong.

"Naririnig mo ba ako?" tanong niya, tahimik ngunit malinaw. "Ano ang pangalan mo?"

Tahimik. Wala siyang narinig na sagot, ngunit nakatutok ang kanyang mga mata sa bawat sulok ng silid, na parang naghihintay ng isang senyales.

"Anong nangyari sa'yo? Bakit ka nandito?" patuloy niyang tanong.

Biglang nagpalit ng signal ang EMF reader niya, gumalaw ang mga ilaw. Bumilis ang t***k ng puso ni Miguel. Agad niyang kinuha ang recorder at sinuri kung may nahuli itong ingay o boses. Ngunit wala siyang narinig kundi ang tahimik na paghingal ng kanyang sarili.

Napatingin siya sa paligid. Nararamdaman niyang may nagmamasid sa kanya mula sa dilim, ngunit hindi niya ito mahuli. Ramdam niya ang bigat ng pag-iral nito, ngunit wala itong anyo. Tumayo siya, bumalik sa pintuan ng silid, at sinubukang hanapin ang presensya sa iba pang parte ng mansyon.

Naglakad siya sa malalaking pasilyo, pinapakinggan ang bawat tunog, bawat kaluskos ng mga lumang kahoy na sahig. Habang sinusuri niya ang lugar, napansin niyang nagiging mas mabigat ang hangin. Parang may mga matang nakamasid sa kanya, sumusunod sa bawat galaw niya, ngunit sa kabila ng lahat, wala pa rin siyang makita.

Lumapit siya sa isa pang silid, isang kuwarto na tila dati'y may nagmamay-ari ng mataas na posisyon sa pamilya. Napapalibutan ito ng mga magagandang dekorasyon na ngayo’y kalawangin na at inaagnas na sa paglipas ng panahon. Sa loob ng kwartong iyon, naramdaman ni Miguel ang matinding lamig. May kakaiba sa kwarto—isang bigat na parang may isang bagay na hindi kayang iwanan ng lugar na iyon.

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa isang malaking salamin na nasa gilid ng silid. Sa salamin, nakita niya ang sarili niya, ngunit tila may mga anino na kumikilos sa likuran niya. Tumigil siya, huminga ng malalim, at iniangat ang kamay niya patungo sa salamin. Ang kamay niya’y nanginig habang papalapit sa malamig na ibabaw nito.

Bigla niyang naramdaman ang presensya. Hindi ito boses o anino—isang malamig na hangin na dumaan sa kanyang likod, para bang may isang bagay na dumaan mismo sa kanya. Agad siyang umatras, binuksan ang recorder at nagsimulang magsalita.

"Sino ka?" tanong niya, ang boses niya’y may halong kaba at pagkasabik. "Ano ang ginagawa mo rito?"

Muli, wala siyang narinig na sagot, ngunit ang bigat ng presensya ay hindi nawawala. Alam niyang mayroong isang bagay dito, isang kaluluwa na nagtatago sa mga anino ng nakaraan.

Naglakad siya palayo sa silid, bumalik sa pasilyo, at patuloy na ini-scan ang mansyon. Walang tigil ang pagtunog ng EMF reader, palaging nagpapahiwatig na may presensya sa paligid.

Habang nag-iikot sa mansyon, nakarinig siya ng isang tunog mula sa ibaba, isang malalim na paggalaw ng mga kahoy na sahig, parang may isang tao na naglalakad. Agad siyang bumaba ng hagdan, tinutunton ang pinagmulan ng tunog. Ngunit nang makarating siya sa sala, wala siyang nakita kundi ang mga anino.

Pumunta siya sa gitna ng sala at muling tinanong ang hangin.

"Bakit kayo nandito? Ano ang kailangan niyo?"

Tahimik muli ang paligid, ngunit naramdaman niya ang panginginig ng hangin. Ang presensya ng mga kaluluwa ay nandito pa rin, nagmamasid sa kanya mula sa dilim, hindi pa handang magpakita. Para silang mga aninong nagtatago sa bawat sulok, mga mata na hindi niya nakikita pero alam niyang naroroon.

Alam niyang hindi pa tapos ang kanyang misyon. Hindi ito magiging isang madaling kaso. Kailangan niyang magtagal pa sa mansyon, patuloy na magsaliksik, magtanong, at maramdaman ang bigat ng bawat kwento ng mga kaluluwang na-trap sa mga pader ng lumang bahay. Ang mansyon na ito ay may lihim, at hindi ito basta-bastang ibubunyag. Huminga siya nang malalim, at tumayo nang tuwid, handa sa kung ano pa ang susunod na mangyayari.

Ang gabi ay tahimik, ngunit may kakaibang lamig na bumabalot sa buong mansyon. Si Miguel, dala ang kanyang flashlight, ay nag-iimbestiga sa isa sa mga pinakalumang silid sa mansyon—isang kuwartong puno ng mga lumang kasangkapan, mga sirang kabinet, at mga kurtinang kay tagal nang hindi nahuhugasan. Ang liwanag ng flashlight niya ay tila hindi sapat upang tabunan ang makapal na dilim sa bawat sulok ng kwarto.

Habang sinusuri niya ang mga pader at kasangkapan, bigla niyang narinig ang isang mahinang boses. Tila isang bulong na mula sa malayo, ngunit malinaw na hindi ito gawa ng hangin o anumang normal na tunog. Napatigil si Miguel, tahimik na nakikinig. Tumunog muli ang boses, mas malapit ngayon, parang nagmumula sa likod ng dingding.

"May tao ba?" bulong niya sa hangin, pero wala siyang tugon na narinig.

Sa halip na umatras, sinundan niya ang tunog. Alam niyang hindi ito basta ordinaryong kababalaghan—may isang presensya na nagtatago sa mansyon, at alam niyang hindi ito magsasalita ng ganito nang walang dahilan. Naglakad siya palapit sa dingding kung saan naririnig niya ang tunog, marahang hinahaplos ang malamig na ibabaw nito. Tila ba may pinto o lihim na silid sa likod nito.

Nagmasid siya, hinahanap ang anumang senyales ng lihim na daanan. At nang makarating siya sa gilid ng isang antigong aparador, napansin niya ang isang maliit na mekanismo. Dahan-dahan niyang hinila ang aparador, at doon, tumambad ang isang pinto na tila kay tagal nang hindi binubuksan.

"Paano ito nakatago dito ng ganito katagal?" tanong niya sa sarili habang hinahawakan ang malamig na hawakan ng pinto.

Mabigat ang pinto, at sa pagdilat ng maliit na puwang sa pagitan ng pinto at frame, isang malakas na hangin ang dumaan, parang pinakawalan mula sa loob ng maraming taon na pagkakakulong. Nang tuluyan na niyang mabuksan ang pinto, bumungad ang isang maliit at lihim na silid.

Ang loob ng silid ay puno ng alikabok at mga sinaunang bagay. Sa gitna nito ay isang lumang lamesa, natatakpan ng mga lumang larawan at dokumento. Walang ibang ilaw sa silid kundi ang liwanag mula sa kanyang flashlight. Humakbang siya papasok, sinusuri ang paligid. Ang bawat hakbang niya ay tila tumutugon sa mabigat na enerhiya ng silid—may kakaiba dito, isang pakiramdam ng pagkawala at lungkot.

Sa ibabaw ng lamesa, may isang lumang larawan na agad na nakatawag ng pansin ni Miguel. Kinuha niya ito at tinignan nang mabuti. Isang babae ang nasa larawan—maganda ngunit malungkot ang kanyang mga mata. Ang babae ay pamilyar. Tila nakita na niya ito dati, ngunit hindi niya maalala kung saan. Maya-maya, naalala niya.

“Isabel Torres,” bulong niya sa sarili. Si Isabel Torres, isang dating flight attendant, ay nawala limang taon na ang nakararaan. Ang pagkawala niya ay naging isang misteryo, at kahit ang mga pulis ay hindi natagpuan ang anumang bakas ng kanyang katawan o buhay.

Bigla, narinig niya ang isang malakas na tunog mula sa labas ng silid. Parang may isang bagay o isang tao ang gumalaw sa kabilang kwarto. Hindi siya kinabahan. Sanay na siya sa mga ganitong pangyayari, ngunit alam niyang dapat niyang maging maingat. Hindi niya alam kung ito ay isang kaluluwa o isang bagay na mas malala pa.

“Isabel,” bulong niya, parang nakikipag-usap sa mga anino. “Ikaw ba ‘yan?”

Muli, walang sagot, ngunit naramdaman niyang hindi siya nag-iisa. Ang hangin sa loob ng silid ay tila naging mas mabigat, mas malamig. Parang may mga mata na nakamasid sa kanya mula sa dilim, mga matang hindi niya makita ngunit alam niyang naroroon.

Lumapit siya sa lamesa at binuksan ang isa sa mga lumang dokumento. Mga sulat ang laman nito, mga liham na tila isinulat mula sa kalungkutan. Ang ilan ay hindi natapos, mga punit-punit na mga salita na naglalahad ng isang malalim na hinagpis.

Habang binabasa niya ang mga ito, naramdaman niyang parang may malamig na hangin na dumaan sa kanyang batok, isang bulong na halos hindi marinig.

“Miguel…”

Nagulat siya. Ang boses ay mula sa likod niya, malapit, at may halong lungkot at pagkabigo. Agad siyang tumalikod, tinututok ang kanyang flashlight sa direksyon ng boses, ngunit walang tao. Walang anuman.

“Isabel?” tanong niya ulit, mas malakas ngayon. “Ano ang kailangan mo?”

Wala pa ring sagot. Tila ba nilalaro siya ng kaluluwa ni Isabel. Isang malamig na tawa ang biglang pumuno sa silid, parang isang alon ng kalungkutan at galak na pinagsama. Ngunit sa kabila ng kakaibang enerhiya ng lugar, nanatiling kalmado si Miguel.

Humakbang siya palapit sa isa pang larawan. Ang larawan ay kuha sa labas ng mansyon—si Isabel, nakatayo sa harap ng Perez Mansion, ngumiti, ngunit may isang lungkot sa kanyang mga mata. Nakasuot siya ng uniporme bilang flight attendant, at sa tabi niya ay ang kanyang bagahe, tila naghahanda sa isang paglalakbay na hindi na natuloy.

Muli, narinig niya ang boses.

“Tulungan mo ako…”

Hindi ito ang tipikal na paghihiganti o galit na kaluluwa na nakasanayan ni Miguel. Si Isabel ay tila nawawala—naliligaw at naguguluhan. Ngunit hindi niya maitatanggi ang bigat ng kanyang presensya, ang kanyang paghihirap.

“Paano kita matutulungan?” tanong niya, inilapag ang larawan at muling tumingin sa dilim.

Hindi sumagot si Isabel, ngunit ang mga anino sa paligid niya ay tila kumikilos. May gumalaw na kurtina sa dulo ng silid, kahit walang hangin, at ang mga bagay sa ibabaw ng mesa ay bahagyang gumalaw. Alam ni Miguel na hindi ito isang simpleng imbestigasyon. Ito’y isang kaso ng nawawalang kaluluwa na tila naghahanap ng kasagutan.

“Miguel…”

Muli ang boses, mas malinaw ngayon. Ngunit kahit na naririnig niya ito, tila galing ito sa lahat ng direksyon. Pinikit niya ang kanyang mga mata, sinusubukang makipag-ugnayan kay Isabel sa mas malalim na paraan.

“Isabel, nandito ako para tumulong. Sabihin mo kung ano ang kailangan mo.”

Sa gitna ng katahimikan, narinig niya ang huling bulong bago tuluyang maglaho ang presensya sa paligid.

“Huwag kang umalis…”

Hindi pa rin niya nauunawaan ang kabuuan ng kwento ni Isabel, ngunit isang bagay ang malinaw—may malalim na lihim ang Perez Mansion, at si Isabel ang susi sa lahat ng ito. Tumayo si Miguel, tahimik ngunit determinado. Ang misyon niya ay hindi pa tapos, at hindi siya aalis nang hindi natutuklasan ang katotohanan.