Spirits Of Forgotten Love (SPG)

"Happy Moments"

CHAPTER 8

Miguel POV

Habang tumatagal ang pagsasama namin ni Isabel, unti-unti kong nararamdaman ang isang bagay na hindi ko inaasahan—parang nahuhulog na ako sa kanya. Isang kaluluwa si Isabel, alam ko iyon, at mali kung iisipin kong puwedeng maging kami. Pero hindi ko mapigilan. Sa bawat oras na magkasama kami, lalo kong naiintindihan kung bakit siya naging ganito. At habang mas nakikilala ko siya, mas nahihirapan akong pigilan ang sarili kong mahalin siya.

Napabuntong-hininga ako habang nakatingin kay Isabel na nakaupo sa tabi ng bintana, tahimik na pinagmamasdan ang ulan. Ang bigat ng kanyang mga iniisip ay halatang-halata sa kanyang mukha. Sa likod ng kanyang kagandahan, nandoon pa rin ang sakit at galit na bumabalot sa kanya mula sa madilim na nakaraan.

"Miguel," tawag niya nang hindi lumilingon sa akin, "hanggang kailan mo ako tutulungan?"

Naglakad ako papalapit sa kanya, dahan-dahang umupo sa tabi niya. Tumama ang liwanag ng mga kidlat sa kanyang mukha, at doon ko mas lalong napansin ang malalim na lungkot sa kanyang mga mata.

"Hangga’t kailangan mo ako," sagot ko, hindi inaalis ang tingin ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. "Bakit, Miguel? Alam mong hindi na ako katulad ng dati. Isa na lang akong kaluluwa, walang patutunguhan, walang kinabukasan. Bakit mo pa ako gustong samahan?"

Napapikit ako saglit, pilit hinahanap ang tamang salita para sagutin siya. Pero bago pa ako makapagsalita, tumuloy siya.

"Natatakot ako," sabi niya, tila hirap na hirap ilabas ang mga salitang iyon. "Natatakot akong baka nasasayang lang ang oras mo sa akin. Wala na akong ibang maibibigay pa sa'yo, Miguel. Wala akong buhay na kayang ibalik. Wala akong kinabukasan na maiaalok."

"Isabel," mahinahon kong sabi, habang tinititigan ko ang kanyang mga mata. "Hindi mo kailangang mag-alok ng kahit ano. Hindi ko inaasahan na ibalik mo ang kahit ano sa akin. Gusto ko lang, nandito ako para sa'yo dahil mahalaga ka."

"Mahalaga?" Nagtaas siya ng kilay, tila nagtataka. "Bakit ako magiging mahalaga, Miguel? Ako nga mismo, hindi ko alam kung may halaga pa ako."

Huminga ako nang malalim, pinipilit ipaliwanag ang nararamdaman ko sa paraang maiintindihan niya. "Isabel, hindi mo siguro napapansin, pero sa lahat ng mga taon na nagdaan, ikaw pa rin ang nandito. Hindi ka sumuko. Lumalaban ka pa rin, kahit na galit at takot ang bumabalot sa'yo. At sa kabila ng lahat ng sakit, narito ka pa rin."

Napailing si Isabel, tila hindi makapaniwala sa mga sinasabi ko. "Miguel, hindi mo ako kilala. Hindi mo alam ang lahat ng ginawa ko noon, ang lahat ng nangyari sa akin."

"Alam ko," sagot ko, mas malalim ang boses ko ngayon. "Alam ko ang ginawa nila sa'yo. Alam ko kung paano ka pinagtaksilan, paano ka sinaktan. Pero kahit ano pa man 'yon, hindi mo deserve ang mga nangyari sa'yo. At hindi mo deserve na manatili kang galit magpakailanman."

Nakita ko ang bahagyang pagluha ni Isabel. Gusto ko siyang yakapin, ngunit alam kong hindi ko dapat pilitin. Hindi ko alam kung paano mararamdaman ng isang kaluluwa ang ganitong emosyon, pero kitang-kita ko sa kanya na hirap na hirap na siyang buhatin ang bigat ng kanyang nakaraan.

"Miguel," bulong niya, habang ang mga luha ay dahan-dahang bumabagsak mula sa kanyang mga mata. "Natakot ako sa'yo noong una. Akala ko isa ka lang sa mga taong naghanap sa akin para piliting patahimikin ako. Pero sa bawat araw na magkasama tayo, nakikita ko na hindi ka katulad nila."

Tumitig siya sa akin, at sa pagkakataong iyon, parang may liwanag na unti-unting bumabalik sa kanyang mga mata. "Miguel, gusto kong maniwala. Gusto kong maniwala na may pag-asa pa. Pero paano kung wala na talaga?"

Hinawakan ko ang kanyang mga kamay, malamig ang pakiramdam nito, ngunit para sa akin, parang may buhay pa rin siyang natitira. "May pag-asa, Isabel. At ako ang maniniwala para sa'yo hangga’t hindi mo pa kayang paniwalaan ang sarili mo. Hindi kita iiwan."

Nakita ko ang dahan-dahang pagbabago sa kanyang mukha. Mula sa galit at takot, naging mas malambot ito, mas payapa. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko, pero alam ko na ito lang ang tanging paraan para tulungan siya.

"Miguel..." mahinang sabi ni Isabel, "hindi ko alam kung paano kita susuklian."

"Hindi ko hinihingi ang kapalit," sagot ko agad. "Hindi ko kailangan ng kahit ano mula sa'yo. Basta nandito ka lang, sapat na 'yon."

Tumayo si Isabel, tinitigan ako ng may halong pagkagulat at pasasalamat. "Salamat, Miguel. Hindi ko alam kung saan ako makakarating mula rito, pero salamat sa hindi mo ako iniwan."

Ngumiti ako, kahit alam kong hindi ito ganoon kadali. "Lalaban tayo, Isabel. Hindi ko alam kung ano ang hinaharap natin, pero magkasama tayo."

At sa mga sandaling iyon, habang tahimik kaming nakatingin sa isa't isa, alam kong hindi na ito tungkol sa kaso o sa mga misteryo. Ito na ang bagong simula para kay Isabel—at marahil, para sa aming dalawa.

Kahit magkaiba kami ni Isabel, parang naging natural lang ang pagsama namin sa isa’t isa. Sa mga araw na lumipas, unti-unti kong nakita ang masayang bahagi ng kanyang pagkatao na hindi ko inaasahan. Hindi na lang siya yung kaluluwang galit at puno ng poot. Siya na ngayon si Isabel, isang babaeng nag-uumpisang bumalik sa liwanag.

Naisipan kong dalhin siya sa mga lugar na hindi niya naranasan noon. Nagsimula kami sa mga tahimik na lugar—mga parke, tahimik na tabing-dagat, mga bundok na may malawak na tanawin. Kahit na parang kaluluwa siya, gusto kong iparamdam sa kanya na may buhay pa ring natitira sa kanya.

Napatingin ako kay Isabel habang naglalakad kami sa isang maliit na hardin sa labas ng siyudad. Maaliwalas ang mukha niya, nakangiti habang tinitingnan ang mga bulaklak na tila ngayon niya lang napapansin. Hindi ko maiwasang mapangiti rin. Ibang-iba siya ngayon kumpara sa unang beses na nagkita kami—doon sa madilim at malamig na mansion, puno ng galit at hinanakit. Ngayon, tila may liwanag na bumabalot sa kanya.

"Ang ganda ng mga bulaklak dito, Miguel," sabi niya, habang pinaglalaruan ang isa sa mga petals ng isang sunflower. "Hindi ko maalala kung kailan ako huling nakakita ng ganito."

Tumango ako, tinitingnan siya habang nag-eenjoy sa simpleng mga bagay. "Marami pang lugar na puwedeng puntahan, Isabel. Gusto kong makita mong hindi lang galit at pighati ang nasa mundo mo."

Napatigil siya, tumingin sa akin na may kakaibang kislap sa kanyang mga mata. "Salamat, Miguel. Kung hindi dahil sa'yo, baka hindi ko nakita ang mga ganito. Matagal na akong nagkulong sa dilim."

"Hindi mo kasalanan 'yon," sagot ko, nilalapit ang sarili sa kanya. "Sa lahat ng pinagdaanan mo, natural lang na makaramdam ka ng galit at sakit.

Napatigil siya, tumingin sa akin na may kakaibang kislap sa kanyang mga mata. "Salamat, Miguel. Kung hindi dahil sa'yo, baka hindi ko nakita ang mga ganito. Matagal na akong nagkulong sa dilim."

"Hindi mo kasalanan 'yon," sagot ko, nilalapit ang sarili sa kanya. "Sa lahat ng pinagdaanan mo, natural lang na makaramdam ka ng galit at sakit. Pero nandito ako para ipakita sa'yo na hindi lahat ng bagay sa mundo ay masama. May liwanag pa."

Tumango siya at ngumiti. Napansin kong medyo nangingilid ang luha niya pero hindi siya umiiyak. Malalim ang naging sugat ng kanyang nakaraan, at kahit papaano, nararamdaman kong hindi pa ito tuluyang naghihilom. Hindi ko siya puwedeng pilitin, pero gusto ko siyang tulungang makita ang bagong simula.

"Alam mo ba, Miguel," nagsimula siyang magsalita habang nagpatuloy kami sa paglalakad, "noong una kitang makita, galit ako. Akala ko isa ka lang sa mga taong gusto lang akong takutin o kontrolin, tulad ng mga taong nanakit sa akin. Pero iba ka. Hindi ko alam kung bakit pero ramdam ko ang sinseridad mo."

Tumigil siya muli, tumingin sa malayo na para bang may naaalala. “Sa dami ng nagdaan, ang hirap magtiwala. Pero sa’yo, unti-unti akong natututo ulit. Hindi na ako galit, Miguel. Hindi na ako natatakot.”

Tumitig ako sa kanya at nakita ko sa kanyang mga mata ang bagay na noon ko pa gustong makita—kapayapaan. “Masaya ako na nararamdaman mo ‘yan, Isabel. Hindi mo kailangan mag-isa sa laban na ‘to.”

Napabuntong-hininga siya, parang nabawasan ng bigat ang kanyang pakiramdam. “Siguro nga,” sabi niya. “Pero Miguel, paano kung hindi ko talaga matakasan ang nakaraan ko? Paano kung manatili ako rito, sa pagitan ng buhay at kamatayan, habang ang mundo mo ay magpatuloy na umiikot?”

Hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang tanong niyang iyon. Hindi rin ako sigurado kung paano namin haharapin ang ganitong sitwasyon. Kaluluwa siya, isang bagay na walang pisikal na anyo, at ako, isang taong buhay na may sariling takbo ng buhay. Ngunit sa kabila ng lahat, alam kong nararamdaman ko na higit pa sa simpleng pagkakaibigan ang namamagitan sa amin. Lalong lumalim ang koneksyon namin.

"Isabel, hindi ko alam kung ano ang hinaharap para sa’yo," sagot ko nang may pag-aalinlangan. "Pero alam ko na gusto kong makasama ka sa kung anuman ang mangyari. Kahit magkaiba tayo ng mundo, kahit hindi malinaw kung paano ito matatapos. Hindi ka nag-iisa."

Tahimik siyang nakinig, at ramdam ko na may mga bagay siyang gustong sabihin pero pinipilit niyang itago. Hindi ko na siya pinilit. Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa umabot kami sa isang mataas na burol na tanaw ang malawak na karagatan. Dito kami naupo, tinatanaw ang paglubog ng araw.

Habang nakaupo kami, naramdaman kong parang napakalapit ng mga mundo namin kahit pa alam kong magkaiba ang kalagayan namin. Walang nagsalita sa amin ng ilang minuto, pinakikinggan lang ang ihip ng hangin at ang alon ng dagat na sumasampa sa dalampasigan. Sa ganitong mga sandali, nakakalimutan ko kung sino siya—kaluluwa ng isang taong matagal nang namatay—at iniisip ko na parang isang normal lang na tao ang kasama ko.

"Miguel," marahang sabi ni Isabel, "naisip ko minsan, paano kung hindi na ako bumalik sa dati kong anyo? Kung manatili ako rito, sa estado kong ito. Matatakot ka ba?"

Umiling ako, tinapik ang kamay niya kahit na parang malamig pa rin ito at hindi ganap na totoo. "Hindi ako matatakot, Isabel. Hindi mahalaga kung anong anyo mo. Ang mahalaga, ikaw ‘yan. At kung dito tayo masaya, dito lang ako."

Ngumiti siya sa akin, ang pinakatamis na ngiti na nakita ko mula sa kanya. Para bang sa kabila ng lahat ng sakit at poot, narating na rin namin ang punto kung saan kahit papaano, may kapayapaan kaming natagpuan.

"Naiisip mo ba, Miguel," tanong niya, "na kahit gaano ka-komplikado ang lahat, nagkaroon pa rin tayo ng pagkakataong maging masaya?"

Tumango ako. "Oo, Isabel. At hindi ko ipagpapalit ang mga sandaling ito. Kahit magkaiba tayo, kahit imposible ang sitwasyon, masaya ako na nandito ka."

Naramdaman kong tumitig siya sa akin, at nang tumingin ako pabalik, nakita ko ang lambing sa kanyang mga mata. Parang sinasabi niyang natagpuan na rin niya ang kanyang kapayapaan.

Dahan-dahan siyang yumuko, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang init ng kanyang presensya. Para bang nagiging mas buhay siya habang magkasama kami. Hindi ko alam kung paano nangyayari iyon, pero siguro, ang pagmamahal—oo, tinanggap ko na sa sarili ko na mahal ko na siya—ay may paraan ng pagbibigay-buhay, kahit sa mga kaluluwang nawawala na.

"Salamat, Miguel," bulong niya. "Dahil sa’yo, hindi na ako natatakot. Hindi na ako nag-iisa."

Napangiti ako, at sa pagkakataong iyon, parang nawala na ang hangganan ng mundo namin. Magkaiba man kami ng kalagayan, tila isa lang ang aming damdamin.

At sa paglubog ng araw, alam kong kahit gaano kahirap ang landas namin, handa akong tahakin ito kasama siya, kahit pa hindi namin alam ang dulo nito.