Tahimik ang buong kwarto nang iangat ko ang tingin ko mula sa kama. Nakaupo si Nikkie sa gilid, nakatalikod sa akin, at marahang hinihimas ang kumot na parang sinusubukang pakalmahin ang sarili. May kung anong lambing sa bawat galaw niya—isang lambing na matagal ko nang hindi nararamdaman, pero kahit kailan, hindi ko nakalimutan.
Lumapit ako.
Hindi ko alam kung dahil sa lamig ng aircon o dahil sa bigat ng pinagdaanan niya, pero nanginginig ang mga balikat niya. At oras na makita ko iyon… automatic ang katawan ko. Tinakpan ko ng palad ko ang balikat niya, marahan, halos parang paalam.
“Hey…” mahina kong tawag.
Dahan-dahan siyang lumingon. May bakas pa ng luha sa mga mata niya, pero may ningning na hindi ko pa nakikita sa matagal na panahon—yung uri ng liwanag na ako lang ang nakapagbibi
