It was around six-thirty in the evening nang makarating kami sa isang Korean Restaurant kung saan kami magkikita-kita. Nadatnan namin doon si Senyorito Hadji at ang sekretarya nito kaya nahiya na lang kami dahil mas nauna pa siya.
"Sorry, Sir, mas nauna pa po kayo sa amin," paumanhin ni Max para sa aming lahat. "Traffic po kasi kanina sa highway kaya medyo natagalan kami."
Ngumiti na sa amin si Senyorito sabay tingin pa sa akin. "It's fine, the food is still being prepared pa naman. Have a seat."
Umupo na silang lahat at ang tanging bakante na lang ay ang dalawang upuan na nasa tabi ni Senyorito. Wala na akong choice kung hindi ang tumabi sa kaniya. Para akong maiiyak habang iniisip ko ang lahat ng mga tulong sa akin ni Senyorito Hadji. Madalang lang kasi ang ganitong klaseng amo na s
