Adını Taşıyamayan

BÖLÜM 6: İKİNCİ İSİM

Fotoğraf masanın üzerinde duruyordu. Zeynep ne zaman baksa, gözlerini kaçırmak istiyordu. Bebekle arasında tuhaf bir benzerlik vardı; sadece gözler değil, yüzün duruşu, bakışın ifadesi… Sanki aynı anıdan koparılmış iki farklı hayat gibiydi.

— “Bu fotoğraf nereden?” diye sordu Zeynep.

Murat sandalyeye yaslandı.

— “Kasabanın eski nüfus kayıtlarından. Resmî olmayan bir dosya. Babanın adı geçiyor.”

Zeynep’in boğazı kurudu.

— “Babam mı?”

— “Tanık olarak,” dedi Murat.

— “Ama tanık olmak bazen suç ortağı olmaktır.”

Dosyada bir doğum belgesi vardı. Tarih, Zeynep’ten iki yıl öncesini gösteriyordu. Anne adı yazılıydı ama baba hanesi boştu. Belgenin köşesinde küçük bir not vardı:

“Teslim edilmedi.”

Zeynep annesine baktı. Meryem, ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemişti.

— “Anne,” dedi Zeynep.

— “Bu çocuk kim?”

Meryem uzun süre sustu. Sonra konuştu ama sesi titriyordu.

— “O çocuk,” dedi,

— “senin ablan.”

Zeynep’in içinden bir şey koptu.

— “Nasıl?”

— “Kasabada büyümedi,” dedi Meryem.

— “Büyüyemezdi.”

Meryem anlatmaya başladı. Gençliğinde, kasabada evli bir adamdan hamile kalmıştı. Bu ilişki kısa sürmüş, ama sonuçları ömür boyu sürmüştü. Kasaba bunu öğrenirse, Meryem yaşayamazdı. İsmail o zamanlar henüz hayatına girmemişti.

Doğum gizlice yapılmıştı. Bebek, başka bir aileye verilmişti. Ama resmî olarak hiçbir yere kaydedilmemişti.

— “Onu bir daha görmedim,” dedi Meryem.

— “Ama yaşadığını biliyordum.”

İsmail her şeyi öğrenmişti. Ve Meryem’le evlendiğinde bu sırrı da kabul etmişti. Ama gizli çocuk meselesi sadece bir vicdan yükü değildi. Kasabada bu durumu bilen başka biri daha vardı.

Rasim Amca.

— “Baban mektupları sadece saklamadı,” dedi Meryem.

— “Bazı çocukların hayatlarını da yönlendirdi.”

Zeynep ayağa kalktı.

— “Bu çocuğu bulmak zorundayım.”

Murat başını salladı.

— “Kolay olmayacak. Çünkü biri onun bulunmasını istemiyor.”

O sırada Murat’ın telefonu çaldı. Numara gizliydi.

— “Bu dosyayı kapat,” dedi soğuk bir ses.

— “Bazı aileler hâlâ korunuyor.”

Telefon kapandı.

Zeynep pencereden dışarı baktı. Sokak her zamanki gibiydi ama artık bildiği sokak değildi.

Bir gizli çocuk vardı.

Bir susturulmuş hayat.

Ve bu hikâye, yalnızca bir aileye ait değildi.

Zeynep o an şunu anladı:

Kendini ararken,

başka birini bulmak üzereydi.