Abandoned Promises (Filipino) (Hiatus)

Chapter 10

A U B R E Y 

Abot abot ang kabang aking naramdaman ng may malambot na bagay ang dumampi sa aking labi. Ganito ba ang pakiramdam ng mahalikan? Pero hinde. Mali ito. Mali dahil pinagkakatiwalaan namin siya pero eto lang ang ginawa niya. Pagsasamantalahan niya ako dahil lang sa nagpadala siya sa tawag ng laman.

Hinintay kong maramdaman ang iba pang bagay na maaaring niyang gawin saakin. Hanggang sa isang malakas na halakhal ang narinig ko mula kay Vance. Saka ko lang naramdaman na wala na ang bigat ng kanyang katawan na nakadagan sa akin kanina. Agad akong tumayo at tiningnan siya ng masama.

"Hindi siya nakakatuwa!" sigaw ko sa kanya habang siya naman ay nagpipigil ng tawa. Dali akong lumabas ng kubo dahil sa inis ko. 

Men are still men. They always see woman as a toy at wala kang pinagkaiba sa kainla Vance.

Since hindi ko alam kung paano makakaalis sa lugar na ito kaya pinili ko nalang maupo sa hood ng sasakyan at tumingin sa langit upang magpalipas ng galit. Kung para sa kanya nakakatuwa yon pwes sa akin hindi. Hindi dapat ginagawang biro ang mga ganung bagay.

Maya maya pa ay naramdaman ko na ang paglapit sa akin ni Vance. I didn't look at him since galit ako sa kanya."Im sorry."

"I didn't mean to offend you... or scare you. Akala ko kasi hindi ganun yung magiging impact sayo ng biro ko." hindi ko siya pinansin at hinayaan lang sa tabi ko.

"I am really sorry Aubrey. Hindi ko talaga sinasadya." I look at him and saw him looking at me. I can see sadness in his eyes. Dahil ba sa galit ako sa kanya kaya ganun?

"Oo, hindi mo sinasadya. Pero hindi mo dapat ginagawang biro ang mga ganung bagay Vance. We all had different levels of sensitivity about that thing at yung ginawa mo, hindi talaga siya nakakatuwa kahit sabihin mo pang biro lang yun. What if sa ibang tao mo nagawa ang bagay na yun. Hindi mo alam kung anong ugali ang meron siya. Hindi mo alam kung paano niya ihahandle ang ganoong bagay. There is also a possibility na nangyari na sa kanyang ganon at hindi lang biro." paliwanag ko sa kanya.

I look straight unto his eyes. "Sabihin mo mang nago-over react lang ako, wala akong pakielam. Gusto ko lang sanang malaman mo kung ano ang mali mo at kung ano ang possible impact ng ginawa mo." 

Mataman lang siyang nakinig sa mga sinabi ko at walang sabing tumango. Hindi ko alam kung naintindihan ba niya aang mga sinabi ko dahil hindi niya inaalis ang kanyang tingin sa buwan. I wonder kung ano ba talaga ang gagawin namin kaya niya ako dinala dito. I looked around and never though that a simple place like this can be beautiful at calming at night.

"I brought you here because I wanted to show you something." nabaling ang atensyon ko ng magsalita siya.

"What is it then?"

"Let's go back inside." He raised his right hand na para bang namamanata bago ako binigyan ng isang matamis ng ngiti. "I promise that I won't do anything that will make you angry." 

I nod and follow him as I let him lead the way going back to the kubo. Hinawi niya ang isang kurtina at tumambad sa amin ang malawak na palayan at malamig na simoy ng hangin. Inilibot ko ang aking paningin at nakita ang isang optical telescope na nakapatong sa isang lamesita.

"This is the reason why I bought you here."  Lumapit siya sa telescope at inayos ang pwesto nito paharap sa kalangitan. 

Lumapit siya sa akin at ininalapit sa telescope. Inalalayan niya ako sa paggamit nito at tinuruan niya rin ako kung ano ang mga dapat ikutin para mag zoom in or out. Sobra sobra ang aking saya ng makita ko ang langit gamit ang telescope dahil nakikita ko ang mga bituin ng malapitan. May mga bituin na hindi mo aakalain na ganun kalaki although napag-aralan ko na dati yun sa science pero  hindi ko parin mapigilang ma-amaze.

Matapos kong tingnan ng matagal ang bituin ay humarap na ako kay Vance. Gulat ko siyang tiningnan dahil may nakalatag na ngayong isang malaking comforter at mga unan sa sahig kaya hayun siya at nakahilata na.  Kahit nahihiya ay lumapit na rin ako at tinabihan siya pero kasalungat ng kanyang katawan ang aking hiya kaya magkatapat ang aming mga ulo.

Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa amin. Minsan ay sinisilip ko kung tulog na ba siya pero hindi naman pala.

"Alam mo ba eversince I was still little I really love stargazing. Minsan nga pinangarap kong  maging isang astronout para makapunta sa space at makita ng malapitan ang mga stars." Hindi ko inalis ang aking tingin sa kalangitan habang nagkwekwento sa kaniya.

"Minsan kapag gabi tumatakas ako kina papa para lang maka-akyat sa bubong hanggang sa isang araw nakita ako ni Preston. Akala ko isusumbong niya ako pero sa huli, sinamahan niya parin ako. Nung nahuli kami ni mama sobrang nagalit siya sa amin lalo  na kay preston kasi kinukunsinti pa ako." Hindi ko mapigilang hindi matawa dahil sa mga naaalala ko nung bata pa  kami. Lalo na kapag nagagalit sa amin si mama.

"Ilang beses pang naulit yun hanggang si papa na mismo ang napagod sa kakulitan namin at iginawa kami ng isang lugar kung saan safe at pwede kaming mag-stargazing."

Hindi ko mapigilang mapangiti dahil sa mga masasayang alaala na iniwan samin nina mama. Ang dami ngang naiinggit sa amin noon dahil ang saya saya daw namin lagi. Kaso ang lungkot lang kasi hindi ang bilis silang kinuha sa amin ng Panginoon. Hindi na sila binigyan ng pagkakataon na makitang isa na kaming successful doctor at engineer. 

V A N C E

I don't know what are exact words to say. All I know is Aubrey is laying just beside me!

Okay Vance you need to calm your nerves.

We just lay there for the rest of the night just staring at the universe. She's not talking and so am. Hindi ko kayang tumingin ng diretso sa kanya dahil sa nagawa ko kanina. I just feel ashamed of what I've done. I was so reckless that I didn't even think of what she will react or feel. Siguro naman ay tulog na siya kasi kanina pang walang nagsasalita sa amin kaya naman dahan dahan ko siyang nillingon. 

Laking gulat ko dahil nakabaling ang ulo niya paharap sa akin. Malalim na ang kanyang paghinga indikasyon na natutulog na siya. All through out the night I just stared at her beautiful face specially her heart shaped lips. Until a single drop tear fell out through her eyes.

What are you dreaming right now? Did you miss you parent again? 

"You know what. I should be happy right now Aubrey. Because after a year of waiting here I am laying beside you. The only difference is you know me as your brorther's friend and not someone else..."