Abandoned Promises (Filipino) (Hiatus)

Chapter 11

A U B R E Y

Ang mahapding sikat ng araw ang siyang gumising sa akin. Sa dami ng iniisip ko kagabi hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa tabi ni Vance. Lumingon ako sa kanya at laking gulat ko ng makitang sobrang lapit ng mukha niya sa akin. Lumayo ako ng konti dahi ramdam ko na lahat ng dugo sa aking katawan at napunta sa aking pisngi.

Wala naman sigurong masama kung tititigan ko siya diba? Saka tulog naman siya kaya ayos lang. Hindi rin naman niya malalaman eh.

Habang tinititigan ko siya hindi ko alam pero I have this feeling na sobrang pamilyar ng mukha niya sa akin. Para bang matagal na siyang kilala ng utak ko. Bukod sa napapadalas siya sa isipan ko lately. Pero nasisigurado kong hindi ako inlove sa kanya.

Hindi nga ba?

Ngayon ko lang napansin na mahaba na ng konti ang buhok niya. Balak ko sanang hawiin ang buhok niya sa mata pero laking gulat ko ng bigla nalang siyang nagmulat.

"Why are you staring at me... again?" kunot noong tanong niya na may naglalarong ngisi sa kanyang mga labi.

Hustisya bakit ang gwapo mo parin kahit bagong gising?!

"Ah..." what should I say? "ahm ano- kasi nagugutom na ako gigisingin sana kita."

Agad akong tumayo para hindi niya makitakung gaano kapula ng mukha ko sa sobrang hiya. Lunes nga pala ngayon ibig sabihin may klase at trabaho ako ngayon. SHT MAY KLASE AKO.

Dali akong tumayo at hinahanp akong aking cellphone. Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa dahil 9:30 at naalala kong may exam din pala kami. I doomed af. Bakit naman kasi masyado akong nadala sa mga pangyayari kagabi at nakalimutan kong may exam nga pala ngayon. 

Kahit umalis pa kami ngayon hindi ko na aabutin ang exams dahil isang oras pa bago kami makabalik ng bahay at thirty minute naman papuntang school kaya wala na rin akong aabuan. 10 missed calls at 34 messages lahat galing kay Preston. Paniguradong kanina pa niya akong madaling araw hinahanap.

"Hey, Preston is calling you." napaigtad ako ng bigla akong tapikin ni Vance.

TIningnan ko ang phone ko at nakitang tumatawag nga si Preston. "H-hello."

"WHERE THE HELL ARE YOU?" agad kong iniwas ang cellphone sa aing tengea dahil sa pagsigaw ni Tonton.

"YOU DON'T NEED TO SHOUT" sigaw ko din sa kanya.

"Im sorry. Asan ka ba?"

"Bakit wala ka sa bahay?"

"Okay ka lang ba?"

"May nangyari bang masama sayo?"

"I swear to God kng may nangyari man sayong masama makakapatay ako."

Hindi ko alam kung alin sa mga tanong niya ang unang kong sasagutin. "Ayos lang ako Ton. Kasama ko ngayon si Vance so wala kang dapat ipag-alala."

Issang malalim na buntong hininga ang narinig ko bago niya ako sinagot. "Can you give your phone to him? I want to talk to Vance." 

Hindi ko alam kung bakit bigla nalang nagbago ang tono ng pananalita niya. Tumingin ako kay Vance at binigay ang aking cellphone. Ilang segundo niya munang tinitigan ang kamay kong nakalahad sa kanya bago kinuha ang cellphone ko at umalis.

Hindi rin nagtagal ay bumalik na siya pero hindi katulad kanina ay wala na ang pilyong ngisi na nangiinis. "Let's go."

Sumunod nalang ako sa kanya at tahimik naming binagtas ang daan pabalik sa bahay. Natatakot akong magsalita kasi kita ko sa mukha niyang may malalim pa siyang iniisip. Hanggang sa nakarating kami sa bahay ng wala ni isa sa aming nagsasalita. Dali siyang lumabas at pinagbuksan ako ng pinto ng lumapit si Preston na nag-iintay lang pala sa amin sa may gate.

"Pumasok ka na sa loob mag-uusap lang kami." gula akong napatingin kay Preston dahil mukhang highblood siya.

"Bakit hindi nalang kayo sa loob ag-usap?" giit ko at isang matalim na tingin naman ang sinagot niya.

"Pumasok ka na." may diin niyang sagot. 

Hindi ko alam kung ano na namang nakain nitong si Preston at higblood na naman pero imbis na sagutin pa siya ay sinunod ko nalang din. Baka lalong magalit mahirap na, para pa naman siyang si papa sa pagiging over protective sa akin.

"Goodbye Vance sa uulitin." binigyan ko siya ng isang matamis na ngiti pero isang tango lang ang isinagot niya.

Ang weird mo naman ngayon kyah.

Kibit balikt akong nilampasan and dalawa pero bago ako tuluyang pumasok ay nilingon ko si Vance. Malungkot siyang nakatingin sa akin. Yung tipo ng lungkot na para bang hindi na kami magkikita pa.

Ilang linggo ko ring hindi nakita si Vance. Si Preston naman ay hindi ako masyado kinakausap siguro ay pagod lang siya sa pagatrabaho. Nakakuha din agad ako ng exam kinabukasan dahil ayos na lahat ng payments ko sa school at nagdahilan nalang akong nagkasakit ako kaya hindi na ako nakapagsabbi pa sa mg proffersors.

Naging maayos naman ang pagpa-part-time ko kina Luther at mas naging close kami dahil siya ngayon ang lagi kong kasama. Nawala na ri ang mga awkward moments sa pagitan namin dahil kwela naming kasama si Luther.

"Aubrey paki dala naman ito sa table 6." inabot ko ang tray na dala ni Carl isa sa mga katrabaho ko at dinala sa table 6.

"Here's your order mam, sir." nang marinig kong tumunog ang bell sa pinto ay nilingon ko agad ang customer na pumasok.

It's Vance and he's with Spencer. Bakit sila magkasama? Sa huling pagkakatanda ko magkaaway sila diba. Ang pagbati na sanang aking gagawin ay nabalewala ng makita ko si Vance na masayang nakikipag usap kay Spencer.

Lumapit ako sa counter para kunin ang iba pang mga order nang pakiusapan ako ni Kass na ako na rin ang kumuha ng order para sa table nina Vance. Hindi na ako nagtaka dahil kulang kami ngayon sa tao at madami ring college students ngayon na gumagawa ng thesis or projects o kaya naman ay nagrereview para sa midterms.

Isang malalim na buntog hininga ang pinakawalan ko bag lumapit sa kanila.

Bakit ba naman kasi ako kinakabahan. Si Vance lang yang Aubrey!

"Uhm... goodevening mam, sir. This is your order. Enjoy." hindi ko alam kung bakit nanginginig ang mga kamay kong hawak ang tray. Pilit akong ngumiti bago tumalikod pero bigla nalang akong tinawag ni Spencer.

Isang nakakalokong ngisi ang nakapaskil sa kanyang labi. "Hey Aubrey, done looking for a job eh." 

"Yes. Kung wala ka ng sasabihin aalis na ako." tinalikuran ko siya at nagsimula nang maglakad palayo ng marinig ko ang pagkabasag ng isang bagay.

Nang lumingon ako ay nakita ko ang nakangising mukha ni Spencer at sa tapat niya ay ang basag tasa ng tsaa.

"Opss."

Hindi ko pinansin ang pagngisi niya at lumapit nalang ulit para linisin ang nabasag na tasa.Nang maayos ko nang maligpit ang tasa ay tumayo na ako para sana pumunta sa kusina ng bigla nalang akong patirin ni Spencer. 

Muling nagkalat at basag na tasa sa sahig at lalong nadurog ang mga bubog at sa kamalas malasan pa ay napatuon ang mga kamay ko sa durog na bubog. Unti unting nagkaroon ng dugo ang sahig at kung hindi pa tinanggal ang aking kamay ay lalo lang itong kakalat.

Hindi na bago sa akin ang dugo lalo na at malaks talaga akong dugin kahit maliit na sugat lang. Ang problema ko ay madaming customers na nakakita at hindi 'yon nakakatuwa.

"Eww clean yourself btch. Hindi ka na nahiya ang dami customer tapos hinahayaan mong makita namin 'yang dugo mo! That's so gross. Ang lampa naman pala ng staff dito." 

Dinaluhan ako ni Kass at binigyan ng bimpong pantapal sa aking kamay. Siya na rin ang naglinis ng kalat at sinabing pumunta muna ako sa locker room. Hindi ko napigilang hindi tumingin kay Vance na hindi man lang ako tinulungan o tinapunan man lang ng tingin.

Umalis ako sa kanilang harapan at sa bawat hakbang ko ay nakararamdam ako ng sakit na hindi ko maipaliwanag.