Chapter 3

1005 Words
A U B R E Y Time flies so fast tapos na ang Christmas and New Year break back to classes na naman, I was walking at the corridor ng makasalubong ko ang mga kaibigan ni Preston. Dadaanan ko nalang dapat sila since isang beses ko lang naman sila nakita and malamang hindi na nila ako kilala. "Hey Aubrey!" I was shock when someone call me and saw Aaron waving at me. "Uhm, Hi." "Have you seen Preston?" tanong ni Ben. "Hindi, hindi niyo ba siya kasama?" napansin ko sa kanila na halos black na ulit yung hair nila. Well school rules. "Nope." Aaron answered. "Actually, hahanapin ko din sana siya. I though kasama niyo siya since classmate naman kayo." After talking to them ay dumiretso na ako sa cafeteria to meet my friend Francheska and the other girls. They are my girlfriends since first year college until now na graduating na kami. "Where have you been?" Yiana ask nang mapansin niya akong padating. "Sorry, madami pa kasi akong ginawa. Have you guys already bought your lunch?" I ask while fixing my stuff. "Nope, not yet hinihintay ka pa kasi namin." sagot naman ni Francheska na abala sa phone niya. I have six girlfriends in total Francheska, Zaira, Danica, Aria, Kristine and Yiana at lahat sila ay may kanya kanyang kalokahan na tinatago hindi lang halata since they considered us as the 'It Girls' of this school kahit hindi naman talaga. Pumila na kami para bumili ng pagkain. Chicken curry, rice, fries at water lang ang binili ko since diet ako ng very light-- nope just kidding. Diet is not really my forte, well Kristine does. Samantalang puro mga dahon naman yung pagkain nila na akala mo mga kambing dahil takot tumaba. Hindi ko alam kung anong nangari I just found myself riding one of Tonton's friend's car- kay Vance. Nasa kalagitnaan ako ng class ng bigla nalang akong i-excuse nina Aaron at alam kong seryoso ang dahilan ng pag excuse nila sa akin bakas sa facial expressions nila, the thing is ayaw nilang sabihin sa akin kung anong nangyari. I kept on fidgeting my fingers dahil sa kaba at halos paliparin na nga ni Vance ang kotse dahil sa sobrang bilis. "Ano ba talagang nangyari?" tanong ko pero hindi niya parin ako pinansin. Not until we reach our destination-- in a hospital. What the f--. "WHAT THE HELL ARE WE DOING HERE? I SWEAR MAPAPATAY TALAGA KITA KAPAG HINDI MO SINABI!" "I can't tell you just please calm down for now." mahinahon pero parang kinakabahan parin siya habang nagsasalita. "How can I freaking clam down kung nandito tayo sa ospital at hindi mo sinasab sa akin kung anong nangyayari?" may diin kong asik sa kanya. Pero bago palang siya makasagot ay biglang dumating sina Preston kasama ang iba pa niyang mga kaibigan na humahangos papunta sa amin. Kung hindi si Tonton ang nasa ospital could it be-- "Saan ka ba nanggaling anong ginagawa natin dito?" tears starts to stream down at may face wishing na sana mali ang hinala ko. Until a nurse came and instruct us to follow her hanggang sa makarating kami ng ICU at dun na nagsimulang gumuho ang mundo ko sa aking nakita. Si Mama at Papa na nakahiga at maraming aparatos ang nakakabit sa kanilang katawan. What the hell happend to them? Preston hugged me tightly as I cried on his arm so hard. Alam kong kahit hindi siya umiiyak ay sobra siyang nasasaktan makita sina Papa na ganyan. Few moments later after calming my nerves down ay may dumating na doctor. "Sino po sa inyo ang pamilya ng naaksidente?" sabay kami tumayo Ton wearing a nervous facial expressions. "We perform some tests on the patients at masasabi kong hindi nakakatuwa ang results na nakuha namin. May makapal na tubong nag penetrate sa tagiliran ng nanay niyo at malakas ang naging impact ng aksidente sa kanyang ulo at buti nalang maagang naagapan pero hindi pa natin alam kung kelan siya magigising. Im sorry to say this but your father is really in a bad state severe head injury and a broken rib. I don't think he can make it, I'm sorry." and then he leave. After explaining things he left us there hanging. Preston started crying really hard and for the first time in my life I saw my sibling crying like that. He is a strong man I know that because he is my twin. Even before we were still little he never cry kahit noong kapapanganak palang niya sabi ni mama hindi nila narinig umiyak si Preston. But we are in a different situation right now and seeing him cry like that hurts me so much not until reality hits me really hard. My parents may not be able to survive the accident due to their injuries and other complications may occur. As tears kept on running down my face a strong arms pulled me close and hug me tightly as if my life depends on it. L U T H E R Gabi na at hindi parin kami umaalis dito sa labas ng ICU. Kumalma na ang magkapatid pero bakas parin sa kanila ang sakit dahil sa nangyari. Preston is silent unlike he usually is, while Aubrey sometimes sob silently. I know in times like this kailangang kailangan nila ng kaibigan. "Bro, I think we should grab some food. Gabi na rin at kanina pa tayong tanghali nandito." Roland said. Nagpaalam kami sa kanila na bibili lang kami ng pagkain dahil paniguradong gutom na rin naman sila. I glance at Aubrey and saw her resting her head on her brother's shoulder. She should be strong dahil hindi biro ang nangyari sa kanila ngayon. While waiting for the foods we order I hear my phone rang and saw my mom calling. "Hello, Mom." "Where are you? Gabi na bakit hindi ka pa umuuwi?" she asked. "Well Mom I think bukas pa ako makakauwi." I told her kahit pa alam kong nag aalala siya. "Why what happend?" narinig ko ang pag aalala sa himig ng boses niya. "Preston's parents got into an accident and critical sila ngayon." After talking to my mother ay pumunta na agad kami sa ospital and there we saw the twins crying their hearts out.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD