Abandoned Promises (Filipino) (Hiatus)

Chapter 15

A U B R E Y

Katabi ko ngayon si Samuel habang kumakain ako ng ice cream. Luckily wala na yung mga taong narinig ko kanina bago pumunta dito. Samuel is a nice guy. He even bought me a tub of ice just to make me feel better.

I know it doesn't sound good to hang out with someone you just met. But I really feel comfortable with Samuel. "Hindi ka ba natatakot sakin?"

I just shrug and continue eating my ice cream. Para saan pa at matatakot ako sa kanya. My guts are telling me that he's a nice guy and I already accepted the ice cream that he offered.

I heard him fake a gasp. "You should not trust a person easily dahil lang sa mukha silang mabait."

Ouch. Sapol.

"Care to share..." he asked at nilingon ko naman siya. "your problem?" dugtong pa niya.

I stop at that point trying to have a big scoop and look at him. I can see that he is sincere in asking me about my problem.

"You told me not to trust someone easily. So how come you think I will tell you my problem." Tanging sagot ko at pinagpatuloy lang ang pagkain.

I heard him sigh. "Oh, right, I am sorry for asking. I just forgot that I am a complete stranger to you."

"Hindi ko sinasabing magtiwala ka agad sa akin, but whenever you had a problem and don't know who to talk to. Just look for me." Tumayo na at nagsimulang maglakad papuntang pinto. He looked back at me and wave his hands while giving me a cute childish smile.

He's right. I still have doubts about telling him what my problem is, after all he is still a complete stranger to me. Bukod doon ay hindi pa ko kayang harapin ulit ang mga pangyayari kanina. Base sa reaction ni Vance kanina ay may alam siya sa nakaraan ko.

"Uhm, Aubrey," agaw niya sa aking atensyon. "people tell lies to make life easier. To avoid pain and suffering. So they won't be able to hurt someone they love." At tuluyan na siyang umalis.

Life is complicated. People doesn't lie because they don't want to hurt their loveones. They have a choice, to hurt someone through lying or to hurt them whiletelling the truth. In this case my family choose the latter.

I never thought that my family will keep a secret at me. All this time may mga bagay pala silang hindi sinasabi sa akin tungkol sa pagkatao ko. Specially about me having an amnesia and how the heck on earth I have one. I feel batrayed.

The fact that he knows something about my past. Marahil hindi lang siya ang nakakaalam. He is Preston's friend at kung may alam siya ay malamang pa sa alamang na may alam din ang magaling kong kapatid. Pero bakit wala siya sinassabi sa akin tungkol sa nakaraan ko. Somethings fishy, hmm.

I should talk to Preston and it's a must

After hours of thinking who should I talk and what should I need to do about my situation. Napag-isip kong unahin ay ang pagpasok ko sa trabaho dahil kung hindi ay paniguradong wala akong ipambabayad ng tuition. Then I will talk to Luther to look for anwers. Sa dami ng iniisip ko inabot na ako ng hapon dito sa rooftop. Jusko.

Hindi na ako nag-abalang hanapin pa si Preston para sumabay sa kanya baka kung ano lang ang itanong sakin ng bruhong iyon. Since wala akong kotse at si Preston lang ang mag lisensya ay nag cab nalng ako pauwi. After telling the drive my address. I put on my earphones and play Apology by iKON.

I notice that my phone vibrates and it is my brother that texted me.

Twin-brotha: Where are you? Are you still in school?

Me: Not anymore.

Twin-brotha: Bakit hindi mo man lang ako hinanap? Sana sumabay ka nalang pauwi.

Me: I did not bother anymore since I thought that you busy.

Twin-brotha: You know I can always make time for you.

Me: Stop it, I'm starting to have goosebumps already. Btw, off to work. Bye.

Twin-brotha: Okay bye. Ingat and always remember that I love you.

Me: I know. Love you more. Bye.

You love me but you're keeping secrets about me brother. I hate that.

Nang marating ko ang bahay ay dali akong nag ayos para sa trabaho ko sa café. The earlier I get there the more questions I can ask to Luther. I took a bath to freshen' up a bit and wear comfortable clothes. I didn't bother to take another cab para makapunta sa café. I just rode my bicycle since ayokong dagdagan pa ang polusyon ng mundo.

Naabutan kong madami na ang customers kaya dinalian ko na and pagpidal. Si Kass ang nasa counter samantalang si Matt naman ang nag-se-serve. Sa back door ako dumaan para magbihis ng uniform. Nang maalala ko ang nangyari nung nakaraang araw.

"Goodevening, Aubrey." Nakangiti nilang bati sakin ni Kass at Matt ng makapasok ako ng pinto.

"Goodevening din." Nakangiti kong bati at dumiretso sa kitcthen counter para kunin ang hindi pa na-se-serve na orders.

Nang maibigay ko ang orders ay dumiretso ako kay Kass para tanungin kung dumating na ba si Luther pero hindi pa daw niya ito nakikitang dumating simula kanina. Kaya inabala ko nalang ang sarili ko sa pag ngiti sa mga pumapasok na customers.

"Ang tagal mong nawala ha. Ayos na ba yang kamay mo?" kahit hindi pa kami gaanong ka tagal magkakilala ay nahimigan ko ang pagaalala sa boses ni Kass.

"I'm okay. Don't worry. Malayo siya sa bituka." Biro ko sa kanya.

"Sure ka? Mukha kasing hindi ka okay e. Kung gusto ko ikaw nalang dito sa counter" alok ni sa akin.

"Hindi, ayos lang. Saka mataas ang pain tolerance ko kaya keri na 'to." Mukha namang nakuntento na siya sagot ko at inasikaso na ang iba pang customers.

Narinig kong tumunog ang door chimes indikasyon na may bagong customer na dumating. Pero hind pa man ako nakakalapit sa pinto ay nakita kong mabilis pumasok so Luther sa kanyang opisina. Sumunod naman agad ako sa kanya para gawin ang pakay ko kanina pa.

Tatlong beses akong kumatok bago buksan ang pinto. Naabutan ko siyang nagaayos ng mga papeles.

"Luther," nilingon niya ako bago pilit na ngumiti sa akin. "can I talk to you?"

"Sure. What is it?" Isinantabi niya and mga papeles sa kanyang harapan at iginiya ako upang paupuin sa visitor seat katapat niya.

"Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa Luther. May alam kaba tungkol sa nakaraan ko?" tulad ng ekpresyon kanina ni Vance ay may gulat din niya akong tiningnan. "Please don't lie to me. I trust you."

Natigilan siya sa sinabi ko at nagpakawala ng isang malalin na buntong hininga bago siya lumapit sa akin. Umupo siya sa katapat kong silya at hinawakan ang aking mga kamay. 

"Aubrey, I think I am not the right person to tell you."

"Why?" takang tanong ko sa kanya. My voice started to c***k and I can feel my eyes watering. 

"Bakit hindi niyo magawang sabihin sakin ang katotohanan? Gulong-gulo na ako Luther. Hindi ko na alam kung sino ba talaga ako dahil pati utak ko kung ano ano nalang ang ipinapakita sakin na alaala."

"Aubrey, look hindi ko din alam kung ano ang buong pangyayari. Basta isang araw nalaman ko nalang kina tito na naaksidente ka daw. When I reached the hospital I saw you there unconscious at maraming aparato ang nakakabit sa katawan mo. I was worried sick that day. You were in a coma for three month ata wala kaming ideya kung kelan ka magigising. Hanggang sa nakita ka nalang naming gising at walang maalala."

Patuloy lang ang pag agos ng luha sa aking mga mata habang kinukwento sa akin ni Luther ang dahilan kung bakit ako nawalan ng alaala. Ito ang dahilan kung bakit may mga pagkakataon na sumasakit ang ulo ko ng walang dahilan lalo na kapag kasama ko si Vance. Lahat ng nakikita ko sa aking utak ay mga alaalang nakalimutan ko dahil sa isang aksidente.

Pinunasan ko ang aking mga luha at pinilit ikalma ang aking sarili. "I-I should go. I need to talk to Preston."

Hindi na niya ako pinigilan pang umalis. Hindi na rin ako nagabala pang palitan ang suot kong uniform. Binilisan ko lang ang pagpidal sa aking bike. Alam kong wala pa sa bahay si preston kaya ilang beses ko siyang tinawagan pagkarating ko ng bahay. Hindi rin nagtaggal ay dumating na rin siya.

"Aubrey!" nilingon ko siya mula sa sofa na kinauupuan ko at nakita ang balisa niya mukha.

"We need to talk."