Chapter 14
988 Words
T H I R D P E R S O N
Hindi alam ni Aubrey kung ano ba ang dapat niyang marmdaman sa oras na iyon. Inis, dahil iniiwasan siya ni Vance o pagkalito dahil may alam ito tungkol sa kanya na kahit siya ay hindi alam.
Samantalang hindi naman malaman ni Vance kung anong sasabihin kay Aubrey. Dahil tiyak na mapapatay siya ni Preston kapag nalaman nitong sinabi niya kay Aubrey ang nakaraan nito.
Matagal na niyang kilala ang magkapatid. Nakilala niya ito nung elementary palang siya nang minsan silang magkaroon ng group activity sa isang subject. Palibhasa ay kilala siyang anak mayaman ay halos wala masyadong lumapit sa kanya kung meron may ay mga bata lang na nagpapanggap na kaibigan niya para kuhananin ang baon niya.
Madalas rin siyang may kabuntot na mga bodyguards' kaya natatakot siyang lapitan ng ibang bata. Pero iba si Preston. Akala niya nung una na katulad ito ng ibang mga batang kukuhanin lang rin ang baon niya. Pero doon siya nagkamali. Ito mismo ang naglakas loob na lumapit sa kanya para maging kapartner niya sa isang activity. Hindi rin ito nagpadala sa matatalas na tingin ng mga gaurds niya.
"Aren't you scared of my bodyguards?" tanong niya dito ng sabayan siya nitong kumain.
"Why would I get scared. As if the can eat me alive anyway." Pagkikibit balikat naman ng batang Preston. Dahil doon ay lalo niyang nagustuhana ang kaibigan.
Nagkahiwalay sila nang bumalik si Vance at ang pamilya nito sa ibang bansa upang asikasuhin ang isang negosyo. Highschool na sila ng muli niya itong makita kasama ang iba pa nitong kaibigan na sina Aaron na ngayon ay katropa na rin niya.
Nang minsang magkayayaan silang magkaroon ng sleep-over sa bahay nina Preston ay dun niya nakilala ang kapatid nitong si Aubrey. Masiyahin at carefree ang babae mabilis nila itong nakasundo dahil nasabayan nito ang kakulitan ng kaibigan ng kapatid.
"Bro you see that? Aubrey defeat you." Biro sa kanya ni Ben.
"Better luck next time babe." Lahat ay nagsigawan dahil sa sinabi ni Aubrey. Habang siya ay walang nagawa kundi ngumiti na lang at tanggapin ang pagkatalo.
Nagkaroon sila ng friendly game sa Counter Strike at si Vance nalang ang natira sa kanilang grupo. Sa kabila naman ay si Aubrey. Lahat ay namangha ng matalo siya nito dahil wala sa itsura nito na marunong ang babae maglaro ng online games.
He excused himself to get a glass of cold water. "Huwag mong masyadong damdamin Vance!" sigaw sa kanya ni Roland. Sanay na si Vance sa mga biro ng kaibigan kaya hindi na niya ito pinansin.
He can't stop thinking of his friends' sister on his way to the kitchen. Aubrey is nice and cute. She is fun to be with but I don't think we will get along. Maybe we will but not that much. She's just to talkative and I can't handle it. Hindi ako sanay mga ganun na tao maliban lang sa mga katropa ko he though.
"Hi." Biglang nabitawan ni Vance ang basong hawak ng biglang magsalita mula sa kanyang likuran si Aubrey.
Dali-dali niyang pinulot ang nagkalat na bubog at dali naman siyang nilapitan ni Aubrey. "I'm sorry if I startle you I-I didn't meant it."
"No, it's okay. Ako na ang bahala dito." Ako ng lalaki pero hindi siya hinayaan ni Aubrey.
Nagkatinginan sila at sabay na napatawa nang mapagtanto na walang balak ang sino man sa kanila na magparaya. Agad namang nag iwas ng tingin si Vance. In a split second he saw her eyes he knew he will be part of his life. Bigtime.
"VANCE." Muling bumalik sa kamalayan si Vance ng marinig niya ang boses ni Aubrey.
Tinanggal ni Vance ang pagkakahawak ni Aubrey sa kanya at inalalayan itong makaupo sa isa sa mga nakahilerang upuan doon. He knew that he can't tell everything to Aubrey. He promised and he can't just break the promise he made.
"Aubrey I'm sorry," frustrated siyang bumuntong hininga. "I-I can't tell you what I know."
Unti unting tumulo ang luha sa mga mata ni Aubrey. She knew that the man in front of her knew something about her. That he can answer the questions that has been lingering into her mind. Questions that she herself cannot answer.
"Listen to me," hinawaka ni Vance ang mukha ni Aubrey at iniharap ito sa kanya. "I am so sorry for leaving you. God knows how hard it is for me to hide you the things that I know. To avoid you every day. To stop myself thinking of you. But trust me... Aubrey, lahat ng ginagawa ko ay para sayo. Para hindi kita masaktan."
"Hurt me, in what way Vance? Sa tingin mo ba ay hindi mo ako nasasaktan sa ginawa mo?" at tuluyan nang iniwan ni Aubrey si Vance sa studio.
Puro sakit lang ang nararamdaman ni Aubrey sa pagkakataong iyon. Sa maikling panahon ay sobra niyang pinagkatiwalaan si Vance. At this point, she knew she made a huge mistake trusting Vance easily. Mabilis siyang nagpadala sa magandang trato nito na hindi na niya napigilan ang sariling mahulog dito.
Ang rupok mo kasi girl
DIRE-DIRETSO niyang tinakbo ang daan patungo sa rooftop ng kanilang building. She accidentally bumped something or someone but she doesn't care at all. Gusto nalang niyang ilabas lahat ng frustrations at sakit na nararamdaman niya ngayon.
She wants to scream. Scream until she cannot scream anymore. So she did. Bahagya siyang sumandal sa railings at nagsisigaw. Wala na siyang pakielam kung nasa school man siya o kung meron mang makarinig. Ang mahalaga ay nailabas niya ang sakit na nararamdaman niya ngayon.
"If you want to jump and die... you can't do that here you know." Napalingon si Aubrey sa taong nagsalita.
"You can't die here," lumapit ito sa kanya at naglahad ng kamay. "hindi mo pa oras."
Kunot-noong tiningnan niya ang lalaki. Nagdadalawang isip siya kung dapat ba niyang tanggapin ang kamay nito gayon hindi naman niya ito kakilala.
"I'm Samuel by the way." Parang nabasa nito kung ano ang nasa isip niya. Isang matamis na ngiti ang inihandog sa kanya ng binata bago ito nagpakilala.
- Writer
