Chapter 13
1128 Words
A U B R E Y
Matapos ang mga pangyayari sa cafe ay matagal kong hindi nakita si Vance. Kahit sa tuwing kasama ko sina Presron at ang kanyang mga kaibigan ay laging siya MIA. Katulad nalang ngayon na nasa isang malaki kaming table kasama sina Preston.
"You're lookin' for Vance?" tanong sakin ni Aaron infairness napanindigan niya ang ilang buwang itim ang buhok.
"Huh? Bakit mo naman natanong?" tanong ko din at ipinagpatuloy lang ang pagkain.
"Wala lang. Ang layo kasi ng tingin mo kanina ka pang kinakausap nina Francheska pero hindi ka man lang sumasagot." nagkibit balikat siya bago isinubo ang isang malaking piraso ng karne.
Hindi na ako nakasagot dahil tama rin naman siya. Oo, hinahanap ko si Vance at wala akong gana para i-deny pa iyon. This feeling that I had in him is getting worse and it's not funny anymore. Siguro ay masyado lang akong nasanay sa presensya niya kaya hinahanap hanap koi to ngayon.
I look around in our table and all of them are comfortably talking to each other na para bang matagal na silang magkakakilala. Pero wala ako sa mood para magsaya ngayon at wala rin akong gana kumain kaya tinitigan ko nalang ang pagkaing nasa aking tray
"You should eat a lot. Tingnan mo nga yang braso moa ng payat payat." sabi ni Vance habang naglalagay ng madaming kanin at ulam sa aking tray.
"Ano ka ba alam mo naman hindi ako sanay kumain ng madami. Baka isuka ko lang yan Vance." Angil ko sa kanya.
"Kaya nga sasanayin kita. You know I don't want my girlfriend to be a walking bamboo stick." He said.
"How dare you call me a walking bamboo stick?!" dahil sa inis ko ay binatukan ko siya ng napakalakass.
"Aray!" gulat akong napatingin kay Aaron dahil sa pag batok niya sa akin. "Ano bang problema mo?"
"Kanin aka pa kasi nilang kinakausa pero hindi ka man lang tumitingin." Parang wala lang sa kanya ang pagbatok sa akin dahil hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin.
"Are you okay?" tanong sa akin ni Luther na nakipagpalit pala ng pwesto kay Kristine.
"Yes, I am." Simpleng sagot ko. Tumayo ako at niligpit na ang aking pinakainan, wala na talaga akong gana.
"Where are you going?" pigil sa akin ni Luther kaya halos lahat sila ay nabaling na ang tingin sa akin.
"Ah, sa dance studio lang may gagawin pa kasi ako eh." At tuluyan na akong umalis.
Pero imbis na sa studio pumunta ay mas pinili ko nalang tumuloy sa sa rooftop. Habang tinatahak ko ang daan pataas ay may naririnig akong mumunting ungol.
"Disgusting" sa isip ko nalang at hindi na rin tumuloy paakyat. Baka kung ano pa ang Makita kong masakit sa mata at hindi kaaya-aya.
Dahil wala na talagaa akong maisip na puntahan ay dumiretso nalang ako sa studio. Luckily, walang tao dito kaya walang makakakita sa pagsayaw ko. Nagpalit muna ako ng mabilis para komportable akong gumalaw.Sinimulalan ko sa ilang locking bago unti unting binilisan ang pagsasayaw nang mag-chorus na ang kanta.
Hindi ko na namalayan ang oras sumayaw lang ako ng sumayaw hanggang sa wala na akong maisip pang ibang steps at mapagod. Buti nalang ata walang naka-schedule ngayong gagamit ng dance studio dahil busy ang mga tao ngayon. MAlapit na kasi ang foundation kaya paspasan na sila sa pagaayos ng mga booth.
I was checking myself at the mirror. Hindi naman sa nagbubuhat ako ng sariling bangko pero maganda naman ang katawan ko, sakto lang ang height, pantay ang kulay at di hamak na mas mabait naman ako kesa kay Spencer. So how come na mas pilini ni Vance si Spencer kesa sakin?
At bakit ko rin ba kino-compare ang sarili ko kay Spencer?
Inggit ka kasi.
What? Jusko ano bang nangyayari sa akin? Bakit ko kinakausap ang sarili ko?
Napailing nalang ako dahil sa mga iniisip ko. Sa tingin ko ay kailangan ko lang talagang ibaling ang sarili ko sa ibang bagay para hindi ko na maalala pa sina Vance.
"Ibang klase ka pa rin talaga sumayaw."
I was the first time I heard his voice again and it makes me shiver. What the hell is he doing her? Kanina pa ba siya dito? Nakita niya ba akong sumayaw? Obviously, yes, dahil hindi naman siguro niya ako pupurihin kung hindi diba.
Nilingon ko siya at nakitang nakaindian seat siya kasama ang mga mats. "What are you doing here?"
"Sa tingin ko ako ang dapat magtanong niyan. What are you doing here Aubrey?" tanong niya ng may naglalarong ngisi sa kanyang mga labi.
sht bakit ang pula ng labi niya?
"Huwag mong ibalik sa akin ang tanong Vance. Paano ka nakapaasok?" I locked the door before dancing so how come?
"Natutulog ako dito ng bigla kang pumasok at sumayaw. Ayaw naman kitang istorbohin kaya pinanood nalang kita." Hindi ko alam kung anong problema ng lalaking ito at bakit puno ng sarcasm ang pagsasalita niya pero wala na akong pake.
Hindi ko nalang siya pinansin at dali-daling niligpit ang ma gamit ko. Wala dapat siya dito sa studio at natutulog. Dapat kasama niya ngayon si Spencer at nakikipaglampungan sa hinayupak na babaeng 'yon.
Bitter ka girl?
"What's with the rush, love?" just ignore him Aubrey.
"You were a great dancer did you know that?" he's just irritating you, so don't mind him.
"I don't care" walang gana kong sagot.
"May problema ka ba?" tanong niya.
"You don't care and mind your own business."
"Well you are Preston's sister so you're one of my business." I stop walking and just stood there waiting for my blood to cool down a bit.
"Well after weeks of disappearing only to found out that you're with Spencer again. Wala ka ng pakielam kung may problema man ako o wala."
I continue walking and when I was just about to reach the door knob when he spoke something that really shock me.
"You really didn't change. Hindi pa rin nagbabago ang galit mo kay Spence. Pati na rin ang paraan ng pagssayaw mo." When I turn at him I saw him smiling. His hands are in his pocket and gone with his irritating grin.
"What are you talking about?" I ask as I walk to get close to him.
"Dancing is the way for you to express yourself. Correct me if I am wrong but you're confused on something. I can see it on that way you dance." He's right.
"How did you know that? At anong ibig sabihin mon a hindi parin nagbabago ang galit ko kay Spencer?" hindi ko na napigilan pa ang aking sarili na mairita dahil iling lang ang kanyang sinagot sa tanong ko.
Nag iwas siya ng tingin at kita ko na nailang siya sa akin. Pero wala na akong paki alam. Maybe he knew something about me. About the flashbacks that is happening to me. Lumapit ako sa kanya at pilit siyang iniharap sa akin.
Aggressive ka girl?
Oh shut up.
"Please Vance tell me." Pagmamakaawa ko sa kanya.
"This is the least thing you can do para makabawi sa pang goghost mo sa akin."
- Writer
