Adel Yılmaz.
Aklımdan çıkmayan Ateş’in öpüşü yüzünden bütün gece yatakta bir sağa bir sola dönüp durmuştum. Yastık, yorgan, hatta battaniye bile öfkemin ve utancımın hedefi olmuştu. Uyumak mı? O mümkün değildi. Gözlerimi kapattığım her an, dudaklarımda o sıcaklığı yeniden hissediyor, nefesimde onun göğsüne değen ritmi tekrar duyuyordum.
Deliriyordum. Hem sinirden, hem de başka bir şeyden… adını koymak istemediğim bir şeyden.
Sabah, uykusuz ve yorgun kalktım. Ama inadım, benden önce dimdik ayaktaydı. Eğer o bana böyle oyunlar oynuyorsa, ben de onun sinir uçlarıyla oynayabilirdim.
Dolabımı açtım. Elimi, normalde görevde asla tercih etmeyeceğim bir kıyafete uzattım. Mini, beyaz bir elbise. Masum görünümlü ama asla masum olmayan bir seçim. Ayaklarıma da beş santimlik siyah topukluları giy
