“ไม่ได้ดั่งใจเลยสักนิด!” พูดแล้วกระฟัดกระเฟียดอยู่ท่าเรือหน้าบ้าน ใบหน้าสวยตอนนี้ทำหน้างอแงหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินไปเดินมาไม่หยุด ในหัวพยายามหาวิธีเอาคืนออกพระผู้นั้นที่กล้าแจ้งเรื่องที่ไม่เป็นความจริงสำหรับเธอ ถึงจะจริงนิดหน่อยก็เถอะแต่มันก็ไม่ถึงขั้นนั้นสักหน่อย
“แม่หญิงนั่งลงก่อนเถอะเจ้าค่ะ บ่าวเวียนหัวไปหมดแล้ว” จันเอ่ยขึ้นมองแม่หญิงของตนที่ยังคงเดินไปเดินมาไม่หยุด พริกแกงหันไปมองบ่าวทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักคล้ายกับจะร้องไห้แต่ก็โกรธ
“แต่ทว่า...บ่าวถามแม่หญิงได้รือไม่เจ้าคะ?” สาลี่เอ่ยขึ้นเงยหน้ามองแม่หญิงของตนด้วยความอยากรู้
“ก็ว่ามาสิพี่”
“แม่หญิงได้เสียเป็นผัวเมียกับออกพระท่านเมื่อใดเจ้าคะ บ่าวมิเห็นรู้เรื่องเลย”
“โอ๊ย! ยังจะถามคำถามนี้อีกนะ!”
“เออ อีสาลี่! เอ็งนี่โง่จริงๆ” จันเอ่ยขึ้นเสริม
“ขนาดพี่จันยังรู้เลย!” พูดออกไปอย่างเหวี่ยงแล้วทำหน้ามุ่ย
“ใช่เจ้าค่ะ...ข้ายังร
