HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-2

Mia POV)

Habang naghahanda kami ni Aling Sita para sa pananghalian ni Doña Carmen, pakiramdam ko’y may halo akong kaba at excitement. Hindi naman ako sanay na makasalo sa lunch kasama ang may-ari ng mansion, lalo’t first time ko siyang makakasama nang ganito sa dining table.

“Aling Sita, masarap po ba yung sinigang na ito?” tanong ko habang inaayos ang plato sa mesa. Tahimik pa rin siya, pero alam kong nakangiti lang siya.

Si Doña Carmen na lang ang nakatira sa mansion. Ang mga anak niya, abala sa kani-kanilang pamilya, at marami pa nga ang nasa ibang bansa. Kaya tuwing may okasyon lang talaga nagtitipon ang pamilya sa mansion na ito.

Napansin ko agad ang enerhiya ni Doña Carmen—kahit 82 anyos na siya, malakas pa rin siya. Nakakapag-zumba pa daw siya minsan, at kitang-kita sa kanya na hindi niya pinapabayaan ang sarili. Nakaka-inspire siya sa kabila ng edad niya.

Habang nagkukwentuhan si Doña Carmen, naisip niyang maisingit si Gabriel, ang apo niya. Tuwang-tuwa siya sa pag-uusap tungkol sa apo, ngunit biglang sumimangot. “Hindi raw nagseseryoso sa relasyon,” sabi niya, halatang inis.

Napatingin ako sa kanya. Nakaka-curious kung paano ganun. Sa dami ng nagkakagusto sa apo niya, wala raw isa na talagang nagustuhan ni Gabriel. “Eh, ang ganda pa naman ng mga babae!” dagdag niya, na parang nalilito sa kawalang interes ng apo.

Tapos may kwento pa siya tungkol sa kababata ni Gabriel sa America. Nakilala ko siya dati nang minsang dumalaw dito sa mansion—isang babae na pamilyar sa akin sa itsura at kilos, kahit hindi kami nagkaroon ng masyadong personal na usapan noon.

Habang nagkukwentuhan si Doña Carmen, si Aling Sita at ako ang nakikinig sa tabi ng dining table. Tahimik ako… hiyang-hiya sa unang pagkakataon na makasalo sa ganitong setting.

Napansin ko ang tingin ni Doña Carmen sa akin. Parang tinitingnan niya ang bawat kilos ko, bawat galaw. At napansin ko, medyo napaisip siya sa tahimik kong pagkilos. Hindi ko maipaliwanag… medyo kinakabahan ako, pero may halo ring pagkamangha sa sarili ko.

“Bahala ka, Mia,” bulong ko sa sarili. “Subukan mo lang maging natural.”

Tinignan ko si Aling Sita, na tahimik pero supportive. Ang pakiramdam ko, kahit medyo malayo ang edad niya sa akin at iba ang mga hilig, lagi siyang nandiyan bilang kanlungan ko—para gabayan ako, kahit sa simpleng paraan.

Huminga ako nang malalim, pinipilit tanggalin ang kaba habang nakaupo sa tabi ng dining table. Ito ang unang pagkakataon ko na ganito kalapit sa may-ari ng mansion at sa pinakasikat na miyembro ng pamilya.

“Maingat lang sa kilos, Mia,” paalala ko sa sarili. “Tahimik lang, pero obserbahan… at huwag masyadong ipakita ang kaba.”

Habang nakikinig sa kwento ni Doña Carmen tungkol kay Gabriel, hindi ko maiwasang mapatingin sa pintuan, naisip ko kung kailan kaya darating ang apo niya. Napakaguwapo raw, at kahit hindi ko siya kilala, may kakaibang excitement na sumasayaw sa dibdib ko.

Nakaramdam ako ng kakaibang kombinasyon ng kaba, curiosity, at—hindi ko maikakaila—kaunting kilig sa pag-iisip na sa isang araw, baka makita ko rin siya nang personal.

At sa gitna ng tahimik kong pagkilos sa dining table, alam kong unang-unang beses na ganito kalapit sa isang buhay na tila’y napakataas ang antas, napaka-elitist, at napakaiba sa mundo kong nakasanayan sa probinsya.

Ngunit kahit ganun, may kakaibang init sa dibdib ko. Parang may sinisimulan na akong damdamin na hindi ko pa lubos na maintindihan.

Patapos na kaming kumain nang biglang nagsalita si Doña Carmen.

“Mia, ikaw na ang maglilinis sa kuwarto ni Gabriel,” sabi niya, nakangiti. “Baka anytime dumating siya, gusto niyang palihim ang pagdating—mahilig siya sa sorpresa.”

Hindi makapaniwala ang puso ko. Ako? Ako ang maglilinis ng silid ng apo ng Doña Carmen?

Nagningning ang mga mata ko sa halip na mahiyang ngiti. Napatingin si Aling Sita sa akin, at parang nabasa niya ang iniisip ko. Tahimik lang siya, ngunit mararamdaman mo na may nakatago siyang babala.

“Si Mia,” marahang sabi niya pagkatapos naming magligpit ng pagkain, “huwag kang mag-alala… hindi masama ang magkagusto. Pero tandaan mo, isang playboy si Gabriel.”

Tahimik akong tumango.

Ngunit sa kanto ng mata ko, nakita ko sina Delia at Jeya. Nakasilip sila sa terrace, halatang tsismosa at nakangisi.

“Delia! Jeya!” galit na sabi ni Aling Sita nang mapansin niya sila. “Ano ‘yang ginagawa ninyo? Lumayo kayo diyan!”

Napatingin ang dalawa, napatigil at napailing. Ramdam ko sa sarili ko ang hiya—dinig ko ang pagagalit ni Aling Sita habang nakasilip sila.

Huminga ako nang malalim at iniayos ang sarili ko. Kinuha ko ang walis at basahan at pumunta sa kuwarto ni Gabriel.

Pagpasok ko sa kuwarto, medyo namangha ako. Maluwag, maaliwalas, at maliwanag—ibang klase talaga. Sinimulan kong tanggalin ang punda ng kama, palitan ng bagong bedsheets, ayusin ang mga unan at kumot, at linisin ang buong silid. Habang ginagawa ko iyon, napansin ko ang mga maliliit na detalye—malinis ang sahig, maayos ang mga drawer, at parang may amoy pa ng bagong linis na pumupuno sa hangin.

Habang abala ako, tahimik lang akong huminga. Para bang gusto kong ilagay ang sarili ko sa mood ng silid, damhin ang katahimikan, at gawin itong maayos. Hindi ko alam kung bakit, pero parang excited pa rin ako—kahit hindi ko pa nakikilala si Gabriel.

Pagkatapos ng lahat, bago ako bumaba, dinalhan ako ni Aling Sita ng meryenda sa terrace. Nagdala siya ng maliit na tray, at nagulat ako sa ganda ng lugar. Ang terrace pala ng mansion, sobrang aliwalas at may tanim na halaman sa gilid. Ang sariwa ng hangin, at sa gitna ng kabighani, umupo ako sa isang upuan at inihain niya ang meryenda.

“Huwag kang hiyang, Mia. Para sa’yo ito,” sabi niya, nakangiti.

Napatingin ako sa kanya, at medyo nahihiya habang tinatanggap ang tray. Pero ramdam ko ang init ng pag-aalaga niya, at kahit papaano… napangiti ako.