HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-3

Mia POV)

Nagpaalam na si Aling Sita matapos ang meryenda.

“Magpahinga ka na rin, Mia. Ako na muna ang bahala dito,” sabi niya, sabay ngiti.

“Tama po, Aling. Salamat po,” sagot ko, bahagyang nahihiya.

Iniwan niya ako sa kuwarto ni Gabriel. Tahimik ang silid—ang katahimikan ay parang bumabalot sa bawat sulok. Huminga ako nang malalim at dahan-dahang lumapit sa kama.

Dahil kakaiba ang pagkakataon, napaisip ako. Sinubukan kong humiga sa kama at tumahimik sa sarili. Sa isip ko, iniimagine ko si Gabriel na nakaupo o nakahiga sa tabi ko. Hindi ko man alam ang mukha niya, iniisip ko siya ayon sa mga kwento ni Doña Carmen—guwapo, may magandang aura, at… mahirap basahin.

Ngunit saglit lang iyon. Bumangon din ako. May iniisip ako… baka nandiyan na naman sina Delia at Jeya—ang dalawang katulong na laging naiinis sa akin. Halatang naiinggit sila sa akin minsan.

Kaya agad kong itinuloy ang paglilinis ng banyo. Malinis naman ito, pero gusto kong tiyakin. Inalis ko ang mga shampoo, sabon, at iba pang gamit sa cabinet, isa-isa kong pinunasan at inayos. Sa bawat sulok ng banyo, gusto kong makita na kumpleto at maayos ang silid—parang ini-imagine ko na kahit hindi pa niya nakikita, magiging maganda ang unang impression ni Gabriel.

Matapos kong linisin ang banyo, lumabas ako ng kuwarto. Maglalakad na sana ako papunta sa sarili kong kwarto para magpahinga nang bigla kong makita sila—Delia at Jeya.

Nakatayo sila sa hallway, taas kilay at nakangisi, halatang nakaabang. Oras na rin kasi ng pahinga, kaya naman alam kong nandito sila para guluhin ako, para lang iparamdam na laging may nakatingin sa akin.

“Hoy, Mia!” sigaw ni Delia, parang halatang may konting kapilyuhan.

“Ano na naman kayo dito?” tanong ko, pilit na kalmado.

“Walang anuman. Eh di ba pahinga na? Dapat chill ka na rin,” biro ni Jeya, medyo may halong pangungulit.

Napailing ako, ramdam kong may kung anong tensyon sa paligid.

“Parang lagi na lang kayo nakaabang,” sagot ko, bahagyang naiinis pero kontrolado.

“Eh sino bang hindi aabang kung lagi kang nag-iisa at mukhang mahal ang ginagawa mo?” dagdag ni Delia, halatang sinubukang saktan ang pride ko.

Napabuntong-hininga ako, naglalakad papalayo sa kanila. “Bahala kayo sa inyo. Ako, magpapa-pahinga na,” sagot ko, hindi na tumigil sa paglakad.

Tahimik na silang sumunod sa akin sa mata, halatang iniiwasan nilang lumapit ng sobra para hindi mapagalitan ulit ni Aling Sita kung sakaling mapansin niya.

Sa bawat hakbang ko papalapit sa kwarto ko, ramdam ko ang halo ng init ng hiya, kaunting inis, at—hindi ko alam kung bakit—konting kilig sa buong sitwasyon.

Ngunit kahit ganito, alam kong kailangan kong manatiling mahinahon. Ito ang unang pagkakataon ko na ganito kalapit sa mundo ng mansion, at hindi ko puwedeng hayaan na basta-gusto lang nila guluhin ako.

Pagkatapos kong maglakad papunta sa kwarto ko, hinayaan ko ang sarili kong huminga nang malalim at magpahinga. Humiga ako sa kama at hindi ko namalayan, nakatulog na pala ako saglit.

Nagising ako mga bandang alas tres. Tahimik sa mansyon, at parang perpekto ang oras para sa kaunting sariling oras. Wala na rin masyadong gagawin, kaya naisipan kong magluto… hindi, hindi. Maglaba at maligo muna, bago ako magsimulang mag-prepare para sa pagdating ng apo ni Doña Carmen. Kailangan kong ayusin ang uniporme ng katulong na susuotin ko, perpekto para sa silid at sa trabaho ko sa mansion sa araw ng pagdating niya.

Naglakad ako papunta sa laundry area, dala ang mga damit at sabon. Naka-pajamas pa ako, buhok basang-basa mula sa mabilisang paliguan ko. Pagkarating ko sa laundry, hindi ko maiwasang mapatingin. Naroon na rin sina Delia at Jeya.

“Uy, Mia! Andito ka na rin pala!” bati ni Delia, ngiti pa rin ang dala.

“Hi… oo,” sagot ko, bahagyang nahihiya pero nakangiti.

Halata sa kilos nila na biglang bumait ang aura. Parang nagbago ang mood nila sa paglapit ko. Nagtataka ako, pero pinili kong mag-focus sa sariling gawa—ang paglalaba ng uniporme at iba pang damit.

Habang naghuhugas, nagkakwentuhan kami. Tahimik sa umpisa, pero unti-unti, napalapit ang usapan sa mga bagay na pangkaraniwan sa mga empleyado sa mansion.

“Pagdating ng sahuran natin, Mia, pasyal tayo sa mall, ha?” sabi ni Delia, may halong excitement. “Kaya nating i-enjoy kahit isang araw lang, day off natin, para makalimot sa trabaho.”

Napatingin ako sa kanya, konting kaba sa isip. “Eh… hindi na siguro. Yung pera ko… ipapadala ko sa probinsya,” paliwanag ko, medyo malungkot.

Ngunit tumawa si Jeya at kinumpirma ang plano nila. “Bahala na kami sa gastusin mo sa bar. Sige na! Chill ka na rin minsan, Mia. Relax lang tayo.”

“Oo, ako rin bahala sa mall. Hindi mo kailangan mag-alala,” dagdag ni Delia, nakangiti.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa kanila nang may halong pagkamangha at konting hiya. Talagang seryoso sila—parang gusto nilang maranasan ko rin ang saya, kahit sa isang sandali lang.

Dahan-dahan, lumuwag ang pakiramdam ko. Para bang biglang may liwanag na dumampi sa kalooban ko. Hindi ko lang iyon trabaho—hindi lang paglilinis o paghahanda para sa pagdating ng apo ni Doña Carmen. Para rin iyon sa akin, sa maliit na paraan na matutunan kong maranasan ang masayang bahagi ng Maynila.

Napatingin ako sa paligid. Sa gitna ng mansyon, may pagkakataon din pala akong maramdaman ang ordinaryong saya. Magkausap lang, nagtatawanan, at nagbabahagi ng simpleng plano para sa day off… parang maliit na mundo sa gitna ng malawak na mansyon.

At habang naghuhugas ako ng huling piraso ng uniporme, alam ko sa sarili ko—kahit isang araw lang, mararanasan ko rin kung ano ang pakiramdam na magkaroon ng kaunting saya sa Maynila, kasama ang mga taong kahit minsan ay nagpakita ng kaunting kabaitan sa akin.

Paglabas ko sa laundry area, ramdam ko agad ang init ng araw na sumasayaw sa terrace ng mansion. Huminga ako nang malalim, at hindi ko maiwasang ngumiti nang maramdaman kong masaya ako—parang biglang nagbago ang mood ko sa isang araw na puno ng trabaho.

Napatingin ako kay Aling Sita, na nakatayo sa gilid habang pinagmamasdan ako. Halata ang pagkakatingin niya sa akin, at nagulat ako nang makita ang bahagyang pagkabigla sa mukha niya.

“Bakit kaya parang masaya ka, Mia?” tanong niya nang marahan, halatang nagtatanong sa sarili niya rin.

Napangiti ako. “Ah… po, nagkwentuhan po kami ni Delia at Jeya,” sagot ko, medyo nahihiya. “Pinapasyal po nila ako sa mall kapag day off namin, at… may plano rin po sila sa bar. Sabi nila, bahala sila sa gastos para sa akin. Para raw masaya rin ako kahit minsan.”

Napailing si Aling Sita, parang may iniisip na seryoso. “Hmm… okay, pero tandaan mo, Mia. Huwag basta-basta magtitiwala sa dalawa, ha. Alam mo na kung gaano sila ka-tsismosa at kung gaano sila kagulo sa ibang pagkakataon. Hindi ibig sabihin na dahil mabait sila ngayon, palaging ganoon.”

Tumango ako, kahit medyo natakot sa tono niya. Ramdam ko na may punto siya—hindi lahat ng mabait na salita ay totoo, lalo na sa mansion na ito. Ngunit sa maliit na bahagi ng puso ko, nagpasalamat pa rin ako. Para sa isang sandali, maramdaman ko rin ang saya sa Maynila—sa kabila ng stress at trabaho.

Ngunit bago ko pa tuluyang ma-enjoy ang pakiramdam na iyon, biglang nag-isip si Aling Sita at may isinisingit sa akin, na halos ikinurog ng katawan ko sa pagkabigla.

“Mia…” simula niya, halatang nag-aalangan, “may isa pang darating dito sa mansion. Si Aubrey, kababata ni Gabriel… matutulog siya dito ngayon.”

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang nanlumo ang buong katawan ko. Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko. Si Aubrey?

“Bakit po… bakit siya darating?” tanong ko, kahit alam ko na parang walang maibabalik ang nararamdaman ko.

“Dahil sa plano ni Doña Carmen, Mia,” sagot ni Aling Sita, malumanay ngunit seryoso. “Bihira lang siya pumunta, at ngayon kailangan niyang manatili sa mansion. Kaya dapat maging maayos ang lahat—hindi lang para kay Gabriel, kundi para rin kay Aubrey.”

Tahimik ako. Ramdam ko ang kombinasyon ng lungkot at pagkabigla. Hindi ko inaasahan ito… hindi ko pa man lang nakikilala si Aubrey, pero parang alam ko na magiging hadlang siya sa maliit kong excitement tungkol sa pagdating ni Gabriel.

Huminga ako nang malalim at pinilit kontrolin ang sarili. “Sige po…” mahina kong sagot. “Susubukan ko po maging maayos.”

Ngunit kahit pinipilit kong maging mahinahon, ramdam ko sa sarili ko ang unang pait ng inggit. Hindi ko alam kung paano ito haharapin, at parang biglang naging mas kumplikado ang pagdating ni Gabriel.

Napatingin ako sa malawak na terrace ng mansion, sa liwanag ng hapon na dumadaloy sa bintana. Para bang tanong sa sarili ko, “Bakit ganito? Bakit kailangan may isa pang makasabay sa’yo para maalis ang konting saya mo?”

At sa loob ng dibdib ko, nag-umpisa ang kakaibang halo ng kaba, lungkot, at curiosity.