HBHT-4
1568 Words
Abala kaming magkasama ni Aling Sita sa kusina habang naghahanda ng panghapunan. Halos buong araw na rin kami sa mansyon, at ramdam ko ang bigat ng responsibilidad sa dibdib ko. Darating na si Aubrey, kababata ni Gabriel, at ayon kay Doña Carmen, “Siguraduhing masarap ang ihahaing ulam, ha? Maarte siya, hindi sanay sa pagkain ng Pilipinas.”
Napangiwi ako nang marinig iyon. Maarte? Hindi sanay sa lutong Pilipino? Bahala na si Aling Sita sa iba pang parte, pero ramdam ko na kailangan kong mag-focus sa mismong ulam.
Habang naglalagay ako ng sangkap sa kawali, hindi ko maiwasang magsalita sa sarili ko, mahina lang para sa sarili kong tainga.
“Kung maarte pala sa pagkain si Aubrey, eh sana nag-order na lang siya sa restaurant,” bulong ko sa sarili. “Marami pang pagpipiliang pagkain doon kaysa dito sa kusina ng mansion na limitado lang ang lulutuin.”
Napatingin si Aling Sita sa akin, parang may halong babala. “Mia… ingat sa sasabihin mo. Baka marinig ka nila at isumbong sa Doña Carmen,” sabi niya, halatang seryoso.
Tumigil na lang ako, pinilit kontrolin ang sarili. Pero sa isip ko, totoo naman ang sinabi ko. Kung high-class si Aubrey at sanay sa ganitong lifestyle, dapat sa high-class restaurant na lang siya kumain. Ngunit kahit ganito, ramdam ko rin ang saya ko sa pagluluto—dahil marunong din akong magluto.
Sa probinsya namin, ako mismo ang tagaluto. Laging ako ang nagluluto ng pagkain sa bahay, kaya kahit nakatataas ang standard dito sa mansyon, hindi ko pa rin nakalimutan ang tamang timpla ng pagkain. Ang problema lang, maraming ingredients dito sa kitchen na wala sa probinsya namin—mga sangkap na bihira lang makita sa simpleng kusina namin. Ngunit hindi ako natakot. Pinili kong subukan, kahit isang putahe lang.
Habang nag-iingat sa bawat hakbang, hinahalo-halo ko ang karne at iba pang sangkap. Mas maingat ako sa lasa, sa timpla, at sa kulay. Unti-unti, naramdaman kong dumadaloy ang kumpiyansa ko.
“Subukan mo lang, Mia. Kaya mo ‘to,” bulong ko sa sarili habang pinipindot ang kutsilyo sa chopping board.
Pagkatapos maisaayos at maluto ang ulam, hinalo ni Aling Sita para tikman. Binigyan niya ako ng konting patikim sa maliit na bowl. Huminga ako nang malalim bago ko tinikman.
“Hmm… oh!” sabi ni Aling Sita, medyo nagulat sa saya ng ekspresyon niya. “Mia, masarap ang pagkakaluto mo sa karne. Tama ang lutong, tama ang timpla. Ang sarap ng lasa!”
Napangiti ako nang bahagya, halatang natutuwa. Hindi man kumpleto o sobrang komplikado ang recipe, ramdam ko na nagtagumpay ako sa isang bagay.
“Salamat po, Aling Sita,” sagot ko, medyo nahihiya pero may halong tuwa. “Pinilit ko po kahit isang recipe lang, para maayos ang pagkain para kay Aubrey.”
Napatingin siya sa akin at ngumiti, parang proud. “Iyan ang gusto kong makita, Mia. Kahit limitado ang kagamitan, pinilit mo at nagawa mo. Iyon ang mahalaga.”
Tahimik akong huminga, habang nakatingin sa lamesa at sa mga lutong pagkain. Parang naramdaman ko ang kaunting pag-asa sa loob ko—kahit may pressure at may mga expectations, may maliit na bagay na akin, na kaya kong ipagmalaki sa sarili.
At sa gitna ng abala at kaba sa pagdating ni Aubrey, ramdam ko na may maliit na tagumpay ako ngayong araw.
Matapos naming mailatag ang pagkain sa mesa, biglang lumapit si Jeya, halatang may excitement at konting tsismis sa mukha niya.
“Mia! Nandito na si Aubrey!” sabi niya, halatang iniulat ang balita.
Parang may bigat na bumagsak sa dibdib ko. Halos bumilis ang t***k ng puso ko. Agad akong tumakbo pabalik sa sarili kong silid, dala ang kaba at takot na baka makita ako ni Aubrey na hindi handa.
Pagkarating ko sa silid, napatingin ako sa salamin. Pinagmasdan ko ang sarili ko—ang simpleng damit, walang make-up, at buhok na medyo malata pa. Napabuntong-hininga ako.
Kahit minsan ko nang nakita si Aubrey, ramdam ko ang kakaibang inggit. Oo, hindi ako kagandahan gaya niya. Wala akong laban dito.
Maganda siya, sophisticated, sexy, at mayaman—lahat ng bagay na para bang ipinanganak na lang na may advantage. At ako? Simple, tahimik, at walang kaabang-abang itsura.
Napabuga na lang ako ng hangin sa bibig at bahagyang napaupo sa gilid ng kama. Napaisip ako…
Bakit nga ba ako nagpapantasya kay Gabriel? Kahit kailan, hindi ako mapapansin. Hindi siya mapapansin ng ganitong simpleng tao tulad ko.
Pinilit kong kalmahin ang sarili ko, huminga nang malalim, at ibalik sa sarili ang konting tiwala. Ngunit sa kabila ng lahat, ramdam ko pa rin ang maliit na kirot ng selos—hindi sa kanya, kundi sa mismong sitwasyon.
“Tigilan mo na, Mia,” bulong ko sa sarili. “Wala kang laban sa kanila. Mag-focus ka na lang sa sarili mo, sa trabaho mo, at sa mga bagay na kaya mong kontrolin.”
Habang nag-aayos ako ng konti sa silid—pumili ng simpleng damit at inayos ang buhok ko—ramdam ko na unti-unti kong kinokontrol ang kaba, kahit papaano. Ngunit sa ilalim ng lahat, alam kong mahirap na balansehin ang excitement sa kaba, lalo na ngayong nandito na si Aubrey sa mansion.
Napatingin ako muli sa salamin, at sa isang mabilis na sulyap, napagtanto ko na kahit simpleng ako, may kakayahan pa rin akong gumawa ng tamang desisyon para sa sarili ko. Ngunit sa puso ko, hindi ko maiwasang mangarap—kahit konti—sa sandaling may kinalaman kay Gabriel.
Ilang minuto lang ang lumipas, lumabas na ako ng silid ko. Bahagya kong inayos ang buhok ko at naglagay ng kaunting baby cologne. Simple lang… pero kahit papaano, gusto kong maging maayos ang amoy ko.
Huminga ako nang malalim bago tuluyang naglakad papunta sa dining area.
Pagdating ko roon, naroon na si Doña Carmen—nakaupo nang maayos, parang hinihintay ang pagdating ng bisita. Si Aling Sita nasa gilid, at ako naman ay tahimik lang na pumwesto, handang utusan anumang oras.
Ilang segundo pa lang…
Dumating na si Aubrey.
Parang kusang napako ang tingin ko sa kanya.
Pagod ang itsura niya, halatang galing sa biyahe… pero kahit ganoon, hindi pa rin maitatanggi ang ganda niya. Maputi, makinis, maayos ang postura, at parang natural lang sa kanya ang pagiging elegante.
Bigla akong napaiwas ng tingin.
“Ah, Aubrey! Finally, you’re here,” masayang bati ni Doña Carmen.
Aubrey smiled—yung tipong sosyal na ngiti. “Hi, Lola. Yes, I just arrived. The flight was kinda exhausting, but I’m okay.”
Ang lambot ng English niya. Parang sanay na sanay.
Tahimik lang ako sa gilid habang pinapanood sila.
“Sit down, hija. You must be hungry,” sabi ni Doña Carmen.
“Yeah, a bit,” sagot niya, sabay upo.
Nagsimula na silang kumain. Tahimik lang ako at si Aling Sita, nakatayo sa gilid, handang kumuha ng kung anong kailangan nila.
Habang kumakain, biglang nagsalita si Aubrey.
“You know, Lola… my parents actually talked to Tito and Tita recently,” panimula niya habang maingat na hinihiwa ang pagkain.
Napatingin si Doña Carmen. “Oh? About what?”
“Well…” bahagya siyang ngumiti. “They’re planning something… big.”
“Big?” kunot-noong tanong ng Doña.
“Marriage,” diretsong sabi ni Aubrey.
Parang huminto ang mundo ko.
“Ano?” gulat na tanong ni Doña Carmen.
“My parents and Gabriel’s parents… they’re thinking of arranging a marriage between me and Gabriel,” kalmadong paliwanag niya, parang normal lang ang sinasabi.
Napahigpit ang hawak ko sa tray.
Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko.
Kasalan…?
Sila…?
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumikip ang dibdib ko. Parang may kumurot nang malakas.
Hindi naman dapat ako apektado. Wala naman akong karapatan.
Pero… bakit ganito?
Tahimik akong napayuko. Ayokong makita nila ang reaksyon ko.
Sa gilid ng mata ko, napansin ko si Aling Sita. Napatingin siya sa akin… at napailing na lang siya nang marahan, parang naiintindihan niya ang nararamdaman ko.
“Totoo ba ‘yan?” tanong ni Doña Carmen, halatang nagulat pero may halong interes.
“Well, it’s still a plan,” sagot ni Aubrey. “But honestly… it makes sense, right? We’ve known each other since we were kids. Same status, same background…”
Ngumiti siya, parang kampante.
Hindi ko na halos marinig ang mga sumunod nilang usapan.
Sa isip ko… paulit-ulit lang ang salitang iyon.
Kasal.
Para bang biglang gumuho yung maliit kong mundo na hindi ko man lang namalayan na binubuo ko na pala.
Napabuntong-hininga ako nang mahina.
“Ang tanga mo, Mia…” bulong ko sa sarili ko. “Ano bang inaasahan mo?”
Pero bago pa tuluyang bumigat ang lahat…
Biglang nagsalita ulit si Aubrey.
“By the way…” napatingin siya sa mesa, saka kumuha ulit ng pagkain. “This is actually good.”
Napatingin si Doña Carmen. “Talaga?”
“Yes,” tumango siya. “I wasn’t expecting much, to be honest… but this is really good. The meat is tender, and the flavor is… balanced.”
Napatingin ako.
Hindi niya alam…
Hindi niya alam na ako ang nagluto ng isa sa mga ulam na iyon.
Hindi siya nagtanong. Hindi rin niya inalam kung sino ang nagluto. Basta… nagustuhan niya.
At kahit papaano…
Sa gitna ng lungkot na nararamdaman ko…
May maliit na parte sa puso ko ang natuwa.
Tahimik lang akong nakatayo.
Hindi man niya alam kung sino ako…
Kahit papaano…
Nagustuhan niya ang gawa ko.
- Writer
