HBHT-5
1160 Words
Mia POV)
Matapos ang hapunan, nagpunas ng labi si Aubrey at marahang ngumiti.
“Excuse me, Lola. I think I need to rest. I’m really tired from the trip,” sabi niya sa malambot niyang boses.
“Of course, hija. Magpahinga ka na,” sagot ni Doña Carmen. “Delia!”
Agad lumapit si Delia.
“Ihatid mo si Aubrey sa kuwarto niya.”
“Yes, Doña,” sagot ni Delia, sabay tingin sa amin na may bahagyang ngisi bago sumunod kay Aubrey.
Tahimik kong sinundan ng tingin ang dalawa hanggang sa mawala sila sa paningin ko.
“Mia, Aling Sita…” tawag ni Doña Carmen. “Umupo na kayo. Sumabay na kayo kumain.”
Nagkatinginan kami ni Aling Sita. Parang hindi kami sanay sa ganung trato.
“Po?” gulat kong sabi.
“Halika na. Hindi naman ako nangangagat,” biro ni Doña Carmen.
Dahan-dahan akong umupo, medyo alanganin pa. Si Aling Sita naman ay katabi ko. Hindi ko maiwasang mailang—first time kong makasalo ang Doña sa dining table.
Tahimik kaming nagsimula kumain.
Maya-maya, nagsalita si Doña Carmen.
“Sino nga pala ang nagluto nung ulam na nagustuhan ni Aubrey?” tanong niya habang kumukuha ng pagkain.
Hindi agad ako nakapagsalita.
Pero si Aling Sita ang sumagot.
“Si Mia po, Doña. Siya ang nagluto ng karne.”
Bigla akong napatingin kay Aling Sita.
Ngumiti siya sa akin, parang sinasabing “okay lang ‘yan.”
“Talaga?” napatingin sa akin si Doña Carmen. “Masarap ah.”
Napayuko ako, medyo nahihiya. “Salamat po…” mahina kong sagot.
“Magaling ka palang magluto,” dagdag niya. “Pwede ka na mag-asawa.”
Halos mabulunan ako.
“D-Doña…” namula ako at hindi malaman ang isasagot.
Napatawa si Doña Carmen.
“Ilan taon ka na ba, Mia?” tanong niya.
“Magdi-disiyam na po ako sa susunod na buwan,” sagot ko.
“Hmm…” tumango siya. “Si Gabriel, bente-otso na.”
Parang may kumalabog na naman sa dibdib ko nang marinig ko ang pangalan niya.
“Magkasing-edad halos ng mga apo ko,” dagdag niya habang kumakain.
Tahimik lang ako, pero nakikinig.
“At si Aubrey…” bigla niyang singit, “magkasama silang lumaki ni Gabriel sa America. Halos sabay silang pinalaki.”
Napatingin ako.
“Akala nga ng iba, magkapatid sila noon,” natatawa niyang kwento. “Pero hindi.”
“Hindi po?” hindi ko napigilang magtanong.
“Ampon lang si Aubrey,” diretsong sabi ni Doña Carmen.
Nagulat ako.
“Hindi siya tunay na anak ng mga magulang niya. Inampon lang siya noong bata pa siya. Pero itinuring na rin siyang tunay na anak… kaya lumaki siya na parang walang pinagkaiba sa iba.”
Tahimik akong napaisip.
Kaya pala…
Pero kahit ampon siya, hindi maitatanggi na nasa kanya lahat—ganda, yaman, at class.
“Mia,” tawag ni Doña Carmen, naputol ang iniisip ko. “Saan ka nga pala galing?”
“Sa probinsya po,” sagot ko.
“Anong probinsya?”
Sinabi ko ang lugar namin.
Biglang nagningning ang mga mata ni Doña Carmen.
“Ay! Doon?”
“Opo…” nagulat ako sa reaksyon niya.
“Paborito ‘yan ni Gabriel noon!” masaya niyang sabi. “Madalas namin siyang dalhin doon dati. Gustong-gusto niya ang lugar na ‘yan—yung hangin, yung dagat… tahimik.”
Parang may kung anong kumiliti sa puso ko.
“Talaga po?” hindi ko napigilang ngumiti.
“Oo!” tumawa siya. “Plano ko nga ulit bumalik doon minsan. Nakakamiss.”
Hindi ko napigilang matuwa.
“Pwede po kayong pumunta doon, Doña. Maganda pa rin po doon,” sabi ko, medyo naging komportable na.
“Talaga? Aba, sasama ka ha,” biro niya.
Napangiti ako.
“Kung papayagan po…”
“Papayagan kita,” mabilis niyang sagot.
Napatawa si Aling Sita sa tabi ko.
At sa sandaling iyon…
Kahit saglit lang…
Nakalimutan ko yung lungkot na naramdaman ko kanina.
Dahil kahit papaano…
May maliit na bagay na nag-uugnay sa akin… kay Gabriel.
Matapos ang hapunan, sabay naming niligpit ni Aling Sita ang pinagkainan. Tahimik ang kusina, tanging tunog lang ng mga pinggan at tubig ang maririnig.
Habang naghuhugas ako ng plato, hindi ko mapigilang mapangiti.
“Napansin ko, parang masaya ka ngayon ah,” biglang sabi ni Aling Sita habang nagpupunas ng baso.
Napatingin ako sa kanya, medyo nahiya.
“Ah… opo,” sagot ko, bahagyang ngumiti. “Natutuwa lang po ako… kasi yung probinsya namin… doon pala madalas pumunta si Sir Gabriel noon.”
Napangiti si Aling Sita.
“Talaga?”
“Opo… sabi po ni Doña,” sagot ko. “Hindi ko po akalain…”
Hindi ko na tinuloy, pero ramdam ko ang saya sa loob ko. Parang may maliit na koneksyon ako sa kanya—kahit hindi niya ako kilala.
Napailing si Aling Sita, pero may ngiti pa rin. “Mia… wag ka masyadong magpaka-attach sa ganyang bagay. Baka masaktan ka lang.”
Natahimik ako.
“Opo…” mahina kong sagot, kahit alam kong totoo ang sinabi niya.
Matapos naming maghugas, nagpaalam na ako.
“Aling, mauna na po ako. Magpapahinga na po ako,” sabi ko habang pinupunasan ang kamay ko.
“Sige, Mia. Magpahinga ka na. Napagod ka rin buong araw,” sagot niya.
Tumango ako at dumiretso sa silid ko.
Pagpasok ko, agad akong humiga sa kama. Ramdam ko ang pagod sa buong katawan ko—mula sa paglilinis, pagluluto, hanggang sa kung anu-anong iniisip ko buong araw.
“Ang haba ng araw…” bulong ko sa sarili.
Pumikit na sana ako.
Gusto ko na talagang matulog.
Hindi ko nga hinawakan ang cellphone ko kanina, kahit may oras naman ako.
Pero bigla…
Naalala ko siya.
Si Gabriel.
Napadilat ako.
“Paano kaya siya?”
Hindi ko napigilang mapabangon. Dinampot ko ang cellphone ko sa tabi ng unan.
“Sige na nga… titingnan ko lang,” bulong ko sa sarili.
Tinype ko ang pangalan niya.
Gabriel Montecillo.
Napatitig ako sa screen habang naghihintay.
Pero…
Wala.
Walang lumabas.
“Kulang lang siguro…” sabi ko sa sarili ko.
Sinubukan ko ulit.
Inulit ko ang spelling.
Naghanap ako sa f*******:.
Wala pa rin.
Lumipat ako sa Google Chrome.
“Baka may articles…”
Pero wala rin.
Kahit i********:… sinubukan ko rin.
Pero pareho lang.
Parang… hindi siya nag-eexist.
Napakunot ang noo ko.
“Bakit ganun?”
Hindi ko maiwasang magduda.
Sa panahon ngayon… halos lahat ng tao may social media. Lalo na kung mayaman, may pangalan… mas lalo pa nga silang kilala.
Pero siya?
Wala kahit isa?
“Imposible naman…” bulong ko.
Napahiga ulit ako, hawak pa rin ang cellphone.
“Baka ibang pangalan gamit niya…”
O baka…
Ayaw lang niyang makita ng ibang tao.
Napatingin ako sa kisame.
Mas lalo tuloy akong na-curious.
Kung sino ba talaga siya.
Kung ano ba talaga ang buhay niya… sa likod ng mga kwento ni Doña Carmen.
At sa hindi ko maintindihang dahilan…
Mas lalo ko siyang gustong makilala.
- Writer
