HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-6

FLASHBACK

Maliit pa lang si Stefany, sanay na siyang napapalibutan ng magagarang laruan, magagandang damit, at lahat ng gusto niyang material na bagay. Kapag may bagong laruan sa mall o mamahaling sapatos, tiyak na makukuha niya ito sa isang salita lang. Ang mga magulang niya, sina Mr. at Mrs. Santiago, ay laging masaya tuwing nakikita siyang masaya sa mga bagay na ibinibigay nila.

“Stefany, gusto mo ba itong bagong manika? O baka gusto mo yung malaking teddy bear?” tanong ng kanyang mommy noon habang nasa isang mamahaling toy store sila.

Ngumiti siya at tumango. “Gusto ko po yung manika, Mommy!”

“Okay, bibilhin natin yan,” sagot ng kanyang mommy, habang tumatawa ang daddy niya at sinabing, “Para sa prinsesa namin, walang problema.”

Sa mga panahong iyon, iniisip ni Stefany na iyon ang sukatan ng pagmamahal—ang pagbibigay ng magulang ng lahat ng gusto niya. Masaya siya, oo, pero may kulang.

Kapag may school activities siya, laging ate Samantha niya ang sumasama sa kanya.

“Stef, hindi kami makakapunta sa program mo bukas, ha? Busy si Mommy at Daddy,” palaging sinasabi ng mga magulang niya.

"Okay lang po," sagot niya kahit hindi talaga. Lagi niyang sinasabi sa sarili, Ate naman ang kasama ko, hindi ako mag-iisa. Pero sa kaloob-looban niya, umaasa siyang darating ang mommy at daddy niya kahit minsan.

Tuwing Family Day sa school, tinitingnan niya ang ibang mga kaklase niya kasama ang kanilang mga magulang. Naglalaro, tumatawa, at masaya. Samantalang siya, nakaupo lang sa gilid kasama si Samantha, pilit na pinapalakas ang loob niya.

“Bakit hindi sila dumating?” minsan niyang tanong kay Samantha.

“Busy sila, Stef. Pero mahal ka nila, huwag mong kakalimutan yun,” sagot ng ate niya, pilit na nginingitian siya.

Habang tumatanda si Stefany, unti-unting nabuo sa isip niya na kahit anong gawin niya, hindi siya magiging sapat. Kaya sa halip na maghabol ng atensyon, natutunan niyang hanapin ang kaligayahan sa mga bagay na madaling makuha—luho, materyal na bagay, at pansamantalang kasiyahan.

Ngayon, kapag nakakabili siya ng mamahaling damit o sapatos, pakiramdam niya napupunan ang kawalan sa puso niya. Pero alam niyang panandalian lang iyon. Sa likod ng kanyang mga ngiti habang suot ang magagarang damit, may nakatagong lungkot na hindi kayang punan ng kahit gaano karaming pera o regalo.

Ang masakit na katotohanan? Ang hindi paglalaan ng oras ng kanyang mga magulang noon ang nag-ugat ng pagiging maluho niya ngayon. Sa halip na pagmamahal at atensyon, pinalitan iyon ng magagarang bagay. At kahit na matagal na ang mga alaala, patuloy pa rin silang nakakaapekto sa kanya, sa bawat desisyon, at sa bawat galaw niya.

THIRD POV

Napaluha si Stefany habang nakaupo sa gilid ng kama. Mahigpit niyang niyakap ang kanyang mga tuhod habang bumabalik sa kanya ang mga alaala ng nakaraan—ang masayang mga ngiti ng kanyang mga magulang habang inaabot sa kanya ang bagong laruan, ang malulungkot na gabi kung saan hinihintay niyang dumating sila sa kanyang school program, ngunit wala silang oras para sa kanya.

Ang lahat ng iyon ay parang pelikula sa isip niya, paulit-ulit na tumatakbo. Noon, masaya siyang tumanggap ng anumang material na bagay mula sa kanila. Pero ngayon, napagtanto niyang hindi pala iyon ang tunay na kaligayahan na hinahanap niya.

“Bakit ganito?” bulong niya sa sarili habang pinapahid ang mga luha. “Kahit anong gawin ko, parang kulang pa rin.”

Sa pag-alala sa lahat ng iyon, napansin niyang pati ang respeto sa sarili niya ay unti-unti na ring nawala. Sa kagustuhang punan ang kawalan sa puso niya, hinayaan niyang maging kontrolado ng luho at maling mga desisyon ang buhay niya. Hinayaan niyang sumandig sa pansamantalang kasiyahan na dulot ng mga bagay na madaling makuha—mamahaling alak, magagarang damit, at walang direksyong pamumuhay.

“Wala na ba talaga akong halaga?” tanong niya sa sarili habang tumutulo ang mga luha sa kanyang pisngi.

Hindi niya alam kung kailan nagsimula ang ganitong pakiramdam, pero sigurado siyang ito ang dahilan kung bakit siya naging ganito. Ang kawalan ng pagmamahal at oras mula sa mga magulang niya ang nag-ugat ng lahat ng ito.

Habang nakatitig sa salamin, nakita niya ang sariling mukha—pagod, malungkot, at puno ng hinanakit. “Hindi na ito ang gusto kong makita,” bulong niya.

Pero paano nga ba siya magsisimulang muli? Paano niya mababago ang buhay niya kung pati sarili niya ay hindi niya kayang pagkatiwalaan? Napuno ng takot at kawalang-kasiguraduhan ang kanyang puso. Sa kabila ng lahat, alam niyang kailangan niyang harapin ang mga multo ng nakaraan kung gusto niyang hanapin muli ang sarili niya.

Napatingin si Stefany sa salamin, muling nakita ang kanyang repleksyong tila estranghero na sa kanya. Nakangiti sa labas ngunit basag na basag sa loob. Pinunasan niya ang mga luha, pero sa bawat patak, tila mas lalong bumibigat ang nararamdaman niya.

"Hindi ko na kayang magbago," bulong niya sa sarili habang nakayuko, hawak ang isang piraso ng mamahaling tissue na basa na ng kanyang luha.

Paano nga ba magbabago ang isang tulad niya? Isang babaeng nasanay sa marangyang buhay, ngunit walang totoong layunin. Isang anak na hindi kailanman naramdaman ang tunay na pagmamahal ng magulang, kundi puro materyal na bagay ang ipinalit. Isang kapatid na laging ikinukumpara sa perpektong ate.

Sa isip niya, paulit-ulit ang mga salitang naglalaro: Hindi na ako mababago. Hindi na ako mababago.

Kung tutuusin, gusto naman niyang magbago. Gusto niyang matutong mahalin ang sarili niya at matutunan kung paano hanapin ang kaligayahan sa tamang paraan. Pero paano? Sa bawat subok niyang itama ang buhay niya, tila mas lalo lang siyang nalulubog sa sakit, inggit, at pagkamuhi—hindi lang sa iba, kundi pati na rin sa sarili niya.

"Kahit anong gawin ko, hindi nila ako maiintindihan. Hindi nila alam kung gaano kahirap maging ako," bulong niya ulit habang muling tumingin sa salamin.

Hindi niya alam kung saan magsisimula. Parang lahat ng daan pabalik sa tamang landas ay sarado. Parang lahat ng tao sa paligid niya ay hinihintay lang ang susunod niyang pagkakamali.

“Wala na akong halaga... wala na akong kwenta,” muli niyang nasambit, ang boses niya halos pabulong na, kasabay ng malamig na hangin na dumampi sa kanyang balat.

Ngunit sa kabila ng lahat ng kawalan ng pag-asa, isang bahagi ng puso niya ang pilit na humihiling ng pagbabago—kahit gaano kaliit. Isang bahagi ng sarili niya ang umaasang may magagawa pa siyang tama. Ngunit sa ngayon, nananatiling nakakulong si Stefany sa kadilimang siya mismo ang lumikha.

Kinabukasan, isang tensyonado at malamlam na umaga ang bumungad sa pamilyang Santiago. Ang dating masiglang mansyon ay tila binalot ng bigat at katahimikan. Nasa dining table ang lahat, pero imbes na masayang kwentuhan ang marinig, pawang mabibigat na buntong-hininga at mga alalahanin ang namutawi.

“Anong ibig sabihin nito, Roberto?” tanong ni Mrs. Santiago, na hindi maitago ang kaba sa kanyang boses.

Humigop ng kape ang ama ni Stefany, pilit na pinapanatili ang composure kahit halatang naiinis at nag-aalala. “May problema sa negosyo. Ang ilang malalaking investors natin ay umatras sa kasunduan,” sagot niya habang iniiwasang tumingin sa mga mata ng kanyang asawa.

"Umatras? Paano nangyari iyon? Akala ko maayos ang lahat!" giit ni Mrs. Santiago, halos sumabog na sa galit at pagkabahala.

Tahimik lamang si Stefany, nakaupo sa isang sulok, hindi sigurado kung paano makikilahok sa usapan. Alam niyang hindi siya kailanman naging interesado sa negosyo ng kanilang pamilya. Pero ngayong may krisis, hindi niya maiwasang makaramdam ng bigat na parang siya rin ang dahilan ng lahat ng ito.

“Malaki ang epekto ng mga atraso sa ating kumpanya. Kung hindi natin maaayos ito sa lalong madaling panahon, baka tuluyang bumagsak ang negosyo,” dagdag pa ni Mr. Santiago, habang hinahaplos ang sentido sa labis na pag-iisip.

“Hindi ba pwedeng gumawa ng paraan?” tanong ni Samantha, na palaging maasahan sa ganitong mga sitwasyon. "I can talk to some of my contacts. Maybe I can help secure a new deal."

Tila lalong nagpanting ang tenga ni Stefany nang marinig iyon. Bakit nga ba laging si Samantha ang solusyon sa lahat? Bakit laging siya ang bida sa mga ganitong pagkakataon?

“Of course, Samantha. We can always count on you,” sagot ni Mrs. Santiago, bakas ang paghanga sa kanyang tinig.

Napairap si Stefany. Hindi na niya napigilan ang sariling magsalita. “So, as usual, si Ate na naman ang mag-aayos ng lahat? Walang bago,” sarkastikong sabi niya habang tumayo at tumingin sa kanilang mga magulang.

“Stefany, this is not the time for your attitude!” bulyaw ni Mrs. Santiago.

“Well, maybe if you stopped treating me like I’m invisible, I’d actually care!” sagot ni Stefany bago siya nagmamadaling umalis mula sa dining room.

Habang naglalakad siya papunta sa kanyang kwarto, naguguluhan ang kanyang isipan. Totoo, wala siyang interes sa negosyo nila, pero bakit ganoon na lang ang bigat ng loob niya? Hindi ba’t ito ang gusto niya—ang hindi mapilitang gawin ang mga bagay na ayaw niya? Pero bakit pakiramdam niya ay palagi siyang hindi sapat para sa kanyang pamilya?

Sa likod ng mga pader ng mansyon, isang malaking problema ang nakahain, hindi lang sa negosyo kundi pati na rin sa pagkakawatak-watak ng kanilang pamilya.

Habang pababa ng hagdan si Stefany, naabutan niya ang kanyang ate Samantha na nagmamadaling isinuot ang coat nito. Sa kabilang kamay ay may hawak itong folder na puno ng dokumento, at halata ang seryosong ekspresyon sa mukha.

"Aalis ka na naman?" tanong ni Stefany, pilit na pinipigilan ang sarcasm sa kanyang boses pero hindi niya ito lubos na naitago.

Tumingin si Samantha sa kanya, tila nagmamadali pero pilit na iniintindi ang kapatid. "Oo, may emergency meeting ang board. Dad ang nag-request na ako ang humarap para maayos ang problema."

"Of course," sagot ni Stefany habang nakataas ang kilay. "Ikaw na naman ang tagapagligtas ng pamilya."

"Stefany, hindi ito tungkol sa akin. This is about saving the company," mahinahon pero madiin na sagot ni Samantha habang inaayos ang mga papel sa folder.

"Hindi ba pwedeng si Dad na lang ang pumunta? O baka naman pwede nilang hintayin ang 'prinsesa' ng bahay na magkaroon ng interest sa kahit ano?"

Napabuntong-hininga si Samantha, bakas ang pagkabigo sa kanyang mukha. "Stef, kung gusto mo talagang patunayan na mali kami sa iniisip namin tungkol sa'yo, maybe you can step up for once."

Natigilan si Stefany. Alam niyang may punto ang kanyang ate, pero mas malakas ang galit at inggit na bumabalot sa kanya kaysa sa kahihiyang nararamdaman niya.

"Bakit ko naman gagawin? Hindi naman ako ang favorite, di ba?" sagot niya nang may halong sarkasmo bago siya tumalikod at naglakad palayo.

Habang pinapanood ni Samantha ang pag-alis ng kapatid, napailing na lang siya. Hindi niya alam kung paano mapapalapit muli si Stefany sa kanila, pero alam niyang kailangan nilang gumawa ng paraan bago tuluyang mawasak ang kanilang pamilya.

Sa kabilang banda, si Stefany naman ay nagtungo sa hardin. Hindi niya maipaliwanag ang bigat ng nararamdaman, pero isa lang ang malinaw sa kanya—pakiramdam niya ay palagi siyang naiwan sa anino ng kanyang ate.

Habang nakaupo si Stefany sa hardin, nakatingin sa malayo, isang ideya ang pumasok sa kanyang isipan. Kung lagi siyang tinuturing na pabigat at walang silbi, bakit hindi siya gumawa ng paraan para patunayan na kaya rin niyang tumulong sa pamilya?

“Hindi naman siguro ganun kahirap, di ba?” bulong niya sa sarili, pilit na kinukumbinsi ang sarili na magagawa niya ito.

Puno ng determinasyon, tumayo si Stefany at nagtungo sa opisina ng kanyang ina. Kumatok siya sa pinto at dahan-dahang binuksan iyon. Nakita niya ang kanyang mommy na abala sa pagbabasa ng mga dokumento, mukhang stress at pagod.

"Mom, can we talk?" tanong ni Stefany habang naglalakad papalapit sa lamesa.

Tiningnan siya ng kanyang ina mula sa ibabaw ng salamin nito. "Anong kailangan mo, Stefany? Kung pera na naman ang hinihingi mo, hindi ito ang tamang oras."

Umiling si Stefany, kahit na nasaktan siya sa agad na akusasyon. "Hindi pera, Mom. Gusto ko lang... gusto kong makatulong. Sa negosyo."

Natawa nang bahagya ang kanyang ina, pero halata ang bahid ng pagdududa. "Ikaw? Makatulong? Stefany, alam mo bang hindi ito basta-basta laro? Hindi ito tulad ng pagpunta sa mga party o pagbili ng bagong damit. Ang negosyo natin ay isang seryosong bagay."

Napakunot ang noo ni Stefany. "I know, Mom. Alam kong hindi ako perfect, pero hindi ba dapat bigyan niyo rin ako ng chance? Kahit isang maliit na bagay lang na pwedeng gawin."

Bumuntong-hininga ang kanyang ina at iniayos ang mga papel sa harap niya. "Stefany, wala akong oras para sa mga kapritso mo. Kung gusto mong tumulong, mag-aral ka muna kung paano magtrabaho ng maayos. Hindi ko hahayaang mas lalo pang lumala ang sitwasyon dahil sa kapabayaan mo."

Halos maiyak si Stefany sa narinig. Ang bawat salita ng kanyang ina ay parang kutsilyong tumutusok sa kanyang puso. Pero sa halip na magmukmok, tumayo siya nang tuwid at tinignan ang kanyang ina nang diretso sa mata.

"Balang araw, ipapakita ko sa inyo na mali kayo sa iniisip niyo sa akin," aniya bago siya lumabas ng opisina.

Habang naglalakad siya pabalik sa kanyang kwarto, nag-aapoy ang determinasyon sa kanyang dibdib. Hindi na siya papayag na palaging maliitin. Kailangang may gawin siya—hindi lang para sa pamilya niya kundi para na rin sa sarili niya.