HBHT-6
1406 Words
Mia POV
Kinabukasan…
Maaga pa lang, abala na kami ni Aling Sita sa kusina.
“Mia,” tawag niya habang inaayos ang mga pagkain sa tray. “Ikaw na ang magdala ng breakfast ni Aubrey sa kuwarto niya.”
“Opo,” sagot ko agad.
Breakfast in bed daw ang gusto ni Aubrey. Hindi na ako nagtanong pa. Inayos ko na lang ang tray—may itlog, tinapay, prutas, at kape. Maingat ko itong binuhat habang naglalakad sa mahabang hallway ng mansyon.
Tahimik ang paligid.
Pero sa loob ko… hindi ko alam kung bakit may halong kaba at excitement.
Siguro dahil… nandoon si Aubrey.
At kung nandoon siya…
Baka…
“Stop it, Mia,” bulong ko sa sarili ko.
Pagdating ko sa harap ng silid ni Aubrey, huminga ako nang malalim bago kumatok.
Tok tok.
Walang sumagot.
Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob at binuksan ang pinto.
Bumungad sa akin ang maaliwalas at napakagandang kuwarto. Mas elegante pa kaysa sa inaasahan ko.
Pumasok ako nang marahan.
Doon ko napansin—may kausap si Aubrey sa cellphone niya. Nakatutok ang camera sa kanya.
Video call.
Hindi niya ako pinansin.
“Good morning po, senyorita…” mahina kong bati.
Pero wala akong narinig na sagot.
Abala siya.
Malakas ang volume ng cellphone niya, kaya rinig ko ang boses mula sa kabilang linya.
Lalaki.
Malalim.
Malinaw.
At hindi ko maintindihan kung bakit… pero parang may kung anong kumabog sa dibdib ko nang marinig ko iyon.
“Who’s that?” tanong ng lalaki mula sa video call.
Parang biglang nanlaki ang mata ko.
That voice…
Hindi ko pa siya nakikita… pero pakiramdam ko—
“Nothing, Gabriel,” casual na sagot ni Aubrey, na parang wala lang. “It’s just an ugly maid.”
Parang may kung anong sumaksak sa dibdib ko.
Napahinto ako.
Nanlalamig ang kamay ko na may hawak na tray.
Ugly…
Maid…
At higit sa lahat…
Narinig ko ang mahinang tawa mula sa kabilang linya.
Tumawa siya.
Si Gabriel.
Hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit iyon kaysa sa mismong sinabi ni Aubrey.
Hindi ko man lubos maintindihan ang lahat ng English nila… pero sapat na iyon.
Sapat para masaktan ako.
Dahan-dahan akong lumapit at inilapag ang tray sa side table, pilit na hindi pinapakita ang nararamdaman ko.
Pero hindi ko na kayang manatili pa.
Tahimik akong lumabas ng silid.
Pagkasara ng pinto…
Doon ko na naramdaman ang bigat.
Napabuntong-hininga ako, pero parang hindi sapat para maibsan ang sakit sa dibdib ko.
Pero sa gitna ng lahat ng iyon…
Hindi ko maikakaila—
Narinig ko ang boses niya.
Si Gabriel.
At kahit nasaktan ako…
May kakaibang pakiramdam pa rin na naiwan sa akin.
Yung tipong…
Gusto ko pa rin siyang marinig ulit.
Hindi ko namalayan kung gaano katagal akong nakatayo sa hallway.
Parang wala sa sarili.
Paulit-ulit sa isip ko ang narinig ko.
“It’s just an ugly maid…”
Napapikit ako.
“Mia!”
Napapitlag ako sa biglang boses.
“Aling Sita…”
Napahawak ako sa dibdib ko. “N-nagulat po ako…”
Pinagmasdan niya ako. Kita ko sa mata niya na napansin niya agad—may mali.
“Anong nangyari? Bakit parang tulala ka?” tanong niya, seryoso ang tono.
Umiling agad ako. “Wala po… okay lang po ako.”
Pero kahit anong pilit kong itago, halata naman.
Napabuntong-hininga si Aling Sita.
“Si Aubrey ba?” diretsong tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Pero sapat na siguro ‘yon.
Kasi napailing na lang siya.
“Mia…” mahina niyang sabi, “sinabihan na kita.”
Napayuko ako.
“Opo…”
Wala na akong maidadagdag pa.
Simula noon, matamlay na ang buong umaga ko.
Kahit anong gawin ko—maglinis, mag-ayos—parang wala akong gana. Para bang may nawala sa akin na hindi ko naman dapat hinawakan in the first place.
Tahimik lang ako.
Wala sa mood.
At doon na naman pumasok si Delia.
“Mia…” tawag niya, hindi gaya ng dati na may halong pang-aasar. Ngayon, parang normal lang.
Napatingin ako sa kanya.
“Hmm?”
Lumapit siya, kasama si Jeya.
“Anong nangyari sa’yo? Parang ang lungkot mo naman,” sabi ni Delia, nakakunot ang noo.
Hindi ko alam kung bakit… pero hindi ako sumagot.
“Ay naku, halata oh,” singit ni Jeya. “Broken ka ba?”
Napapikit ako sandali.
Parang tinamaan ako.
“Hindi…” mahina kong sagot.
Nagkatinginan silang dalawa.
“Tara,” biglang sabi ni Delia. “Sumama ka sa amin mamayang gabi.”
Napakunot ang noo ko. “Saan?”
“Sa mall muna, tapos bar,” sagot ni Jeya, parang excited. “Total day off naman natin bukas.”
Umiling agad ako.
“Huwag na… okay lang ako,” sabi ko.
Pero hindi sila tumigil.
“Ay naku, Mia,” sabi ni Delia. “Kailangan mo ‘yan. Para mawala yang lungkot mo.”
“Oo nga,” dagdag ni Jeya. “Hindi ka pwedeng ganyan lang. Lagi ka na lang seryoso.”
“Pero…”
“Wala nang pero,” putol ni Jeya. “Kami na bahala sa gastos mo.”
Napatingin ako sa kanila.
“Talaga?”
“Oo naman,” sagot ni Delia. “Kami na bahala. Sumama ka lang.”
Tahimik ako.
Sa loob-loob ko…
Ayoko sana.
Pero…
Gusto ko ring makalimot.
Kahit saglit lang.
Kahit isang gabi lang…
“...Sige,” mahina kong sagot.
Napangiti silang dalawa.
“Yun oh!” sabi ni Jeya.
“Maghanda ka mamaya ha,” dagdag ni Delia.
Ngumiti ako nang pilit.
Pero sa totoo lang…
Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa gabing ‘yon.
Ang alam ko lang…
Kailangan kong takasan ang sakit na nararamdaman ko ngayon.
Nasa loob ako ng silid ko, nakatayo sa harap ng salamin.
Hindi ko maiwasang pagmasdan ang sarili ko.
Iba ako ngayon.
Suot ko ang simpleng damit na bigay ni Jeya—medyo fit, mas maayos kaysa sa mga karaniwan kong sinusuot. Yung maong pants naman, galing kay Delia. Kahit papaano… parang mas presentable ako tingnan.
Hindi man kagaya nila…
Pero kahit konti, parang nag-iba ang itsura ko.
Huminga ako nang malalim.
“Okay lang ‘to…” bulong ko sa sarili ko.
Biglang—
Tok tok.
Napalingon ako sa pinto.
Dahan-dahan ko itong binuksan…
“At si Aling Sita ang bumungad.”
“Aling…”
Napatingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. Halatang nagulat.
“Mia… ikaw ba ‘yan?”
Napangiti ako nang bahagya. “Opo…”
Napakunot ang noo niya. “Kanina pa kita hinahanap. Mula tanghali hindi kita nakita, tapos ngayon…”
Napatingin siya sa suot ko.
“Nakabihis ka na panggala?”
Napayuko ako nang konti. “Ah… opo. Isasama po kasi ako nina Delia at Jeya. Magma-mall daw po kami, tapos…”
“Bar,” dugtong niya agad.
Napatingin ako sa kanya, nagulat.
Napabuga siya ng hangin.
“Alam ko na ‘yan,” sabi niya, parang hindi na nagulat.
Sandaling natahimik ang pagitan namin.
“Mia…” seryoso niyang sabi, “sigurado ka ba sa gagawin mo?”
Napakagat ako sa labi.
“Gusto ko lang po… sumubok kahit minsan,” mahina kong sagot. “Para naman po… maranasan ko rin.”
Matagal niya akong tinitigan.
Parang binabasa niya kung ano talaga ang nasa isip ko.
“Dahil ba nasaktan ka?” diretso niyang tanong.
Napayuko ako.
Hindi ako sumagot.
Pero alam na niya.
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko naman sinasabing bawal kang sumama,” sabi niya, mas malumanay na. “Pero Mia… mag-ingat ka.”
Tumango ako. “Opo.”
“Hindi ako nagtitiwala kina Delia at Jeya,” diretso niyang dagdag. “Minsan mabait, minsan hindi. Hindi mo alam kung kailan sila totoo.”
“Tandaan mo ‘yan.”
“Opo, Aling…”
“At isa pa,” dugtong niya, “huwag kang iinom ng kung anu-ano. Bantayan mo ang sarili mo. Huwag kang basta sasabay sa gusto nila.”
“Opo…”
“Kung may hindi ka nagustuhan, umalis ka agad. Huwag kang magpapa-pressure.”
Napatingin ako sa kanya.
Ramdam ko ang pag-aalala niya.
“Salamat po, Aling…” mahina kong sabi.
Ngumiti siya ng bahagya.
“Sige… mag-ingat ka. At umuwi ka nang maaga kung kaya mo.”
Tumango ako.
Pagkaalis niya…
Napatingin ulit ako sa salamin.
Ibang-iba ang gabi na ‘to.
Hindi ko alam kung anong mangyayari…
Pero isang bagay lang ang sigurado—
Ito ang unang beses na lalabas ako… hindi bilang katulong…
Kundi bilang si Mia.
- Writer
