HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-17

FABIO POV

Habang nagpapahinga kami sa ilalim ng punong kahoy, nakaupo si Stefany sa bato at ako naman ay nakahiga sa damuhan, tahimik kaming nag-uusap tungkol sa mga bagay-bagay. Sa totoo lang, natutuwa akong makita siyang unti-unting nagiging komportable sa probinsiya, kahit pa paminsan-minsan ay lumalabas ang pagka-maarte niya.

"Alam mo, Fabio," sabi niya, "hindi ko akalain na ganito pala ang buhay dito. Hindi ko talaga ito mundo."

"Sanayan lang 'yan, Stefany. Baka nga magustuhan mo rin 'to kalaunan," sagot ko, nakangiti habang nakatingin sa langit.

Bigla siyang tumigil sa pagsasalita at nanlaki ang mga mata. Napansin ko ang bigla niyang pagkilos, na parang may kung anong nangyari.

"Fabio... Fabio!" halos pasigaw niyang tawag, kasabay ng pagtalon mula sa kanyang kinauupuan.

"Ano na naman, Stefany?" tanong ko, agad na bumangon.

"Uod! May uod sa paa ko!" sigaw niya, halos tumalon sa kaba habang panay ang pagpag sa paa niya.

Natawa ako sa reaksyon niya, lalo na’t wala namang kagat o pinsala ang uod. Hinawakan ko ang braso niya para kumalma siya. "Stefany, kalma lang. Uod lang 'yan, hindi naman makakain ng tao."

"Kadiri, Fabio! Ang likot-likot pa!" Napangiwi siya habang pinapanood ang maliit na uod na gumagapang sa lupa matapos mahulog mula sa paa niya.

Kinuha ko ang isang dahon at maingat na kinuha ang uod mula sa lupa. "Oh, ayan. Lilipat na siya sa ibang lugar," sabi ko habang inilalayo ito.

Ngunit nanatiling nakakunot ang noo ni Stefany, parang hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. "Fabio, bakit parang normal lang 'yan sa'yo? Nakakadiri talaga!"

"Sanayan lang din 'yan, Stefany," biro ko. "Baka nga magustuhan mo rin ang mga uod kalaunan."

"Hindi talaga! Never!" sagot niya, pero hindi ko mapigilang mapansin ang bahagyang ngiti sa kanyang mukha kahit inis siya.

Muli akong natawa. "Alam mo, Stefany, ikaw lang ang kilala kong natatakot sa isang maliit na uod pero kayang harapin ang malaking problema."

"Hay naku, Fabio! Tigilan mo nga ako!" Umupo ulit siya sa bato, pero ngayon ay nakataas na ang mga paa, halatang ayaw na niyang maulit ang nangyari.

"Relax ka lang, Princess," sabi ko habang naupo ulit sa damuhan. "Wala nang uod dito. Promise."

Nilingon niya ako, kunwari inis pa rin, pero alam kong kalmado na siya. Sa mga ganitong sandali, hindi ko mapigilang matawa sa mga reaksyon niya. Sa totoo lang, mas nakakatuwa siya kapag naiirita.

Hindi talaga nauubos ang kaartehan ni Stefany. Kanina lang, halos magwala siya dahil sa isang maliit na uod. Ngayon naman, ayaw niyang bumaba mula sa bato na parang may malaking halimaw sa lupa. Napailing na lang ako habang pinapanood siya.

"Stefany, hanggang kailan ka ba magpapaka-princess dito? Hindi mo naman puwedeng iwasan ang lahat ng bagay na hindi mo gusto," sabi ko, nakapamewang habang nakatingin sa kanya.

"Fabio, hindi mo kasi naiintindihan!" sagot niya, nakataas pa rin ang mga paa sa bato. "Hindi ako sanay sa ganito! Probinsiya, putik, uod—hindi ito ang mundo ko!"

Napabuntong-hininga ako. Totoo naman ang sinasabi niya, pero hindi pwedeng habang nandito siya ay wala siyang matutunan. Ayoko rin naman na makita siyang laging nahihirapan.

"Kung ganon, may solusyon ako," sabi ko, nakangiti.

"Ano na naman 'yan, Fabio? Baka kung ano na namang ideya mo," sagot niya, kita ang duda sa mukha.

"Simple lang. Turuan kita. Gusto mo bang matutong mamuhay dito sa probinsiya?"

Napatingin siya sa akin, halatang nag-iisip. "Bakit mo naman ako tuturuan? Anong kapalit?" tanong niya, nakataas ang kilay.

"Wala. Tutulungan lang kita, Stefany. Ayoko kasing lagi kang nagrereklamo at nahihirapan. Saka baka mas magustuhan mo ang buhay dito kung matutunan mo ang mga simpleng bagay," paliwanag ko.

Nag-isip siya ng ilang segundo bago tumingin ulit sa akin. "Okay, pero isang kondisyon."

"Ano na naman 'yan?" tanong ko, nagtataka.

"Huwag kang tatawa sa akin habang tinuturuan mo ako," sabi niya, seryoso ang mukha.

Napangiti ako. "Deal. Pero Stefany, sigurado ka ba? Mahirap ang buhay dito. Baka mag-back out ka agad."

"Hindi ako aatras, Fabio," sagot niya, pilit pinapakita ang kumpiyansa niya kahit halatang may alinlangan.

"Good. Simulan na natin bukas," sabi ko. "At tandaan mo, Stefany, walang arte ha? Dito sa probinsiya, kailangan matutong magtiis."

"Hmp! Tingnan na lang natin," sagot niya, sabay irap.

Napailing na lang ako habang napapangiti. Mukhang magiging masaya ang mga susunod na araw habang tinuturuan ko ang prinsesa ng probinsiya.

Third POV

Pagkatapos ng mahabang araw sa ilog, tumayo si Fabio at tumingin kay Stefany na tila wala nang lakas. "Tama na 'to, Stefany. Uwi na tayo," sabi niya, sabay abot ng kamay para tulungan itong tumayo.

"Pwede bang magpahinga pa kahit sandali?" reklamo ni Stefany, pero tumayo rin ito nang makita ang seryosong ekspresyon ni Fabio.

"Kung hindi ka babangon ngayon, iiwan kita rito," pabirong banta ni Fabio habang naglalakad na papunta sa kabayo. Napilitan si Stefany na sumunod, kahit pa mabagal ang kilos nito.

Habang sakay sila ng kabayo pauwi, tahimik si Stefany. Pero nang mapansin niyang hindi sila bumabalik sa maliit na bahay ni Aling Pilar, agad siyang nagsalita.

"Fabio, hindi ito ang daan pabalik kina Aling Pilar. Saan mo ako dadalhin?" tanong niya, halatang kinakabahan.

Sa halip na sumagot agad, tumingin lang si Fabio sa kanya at ngumiti ng pilyo. "Relax ka lang. Sa mansyon tayo pupunta. May kailangan lang akong asikasuhin doon."

"Mansyon?" Halos hindi makapaniwala si Stefany. "Anong gagawin natin doon? At bakit hindi mo man lang sinabi agad?"

"Basta sumunod ka na lang. Hindi ka naman siguro mawawala, 'di ba?" sagot ni Fabio, halatang aliw na aliw sa iritasyon ni Stefany.

Pagdating nila sa mansyon, hindi napigilan ni Stefany ang mapamangha. Malaki at elegante ang bahay na tila mula sa isang pelikula. Napakaganda ng hardin, at ang paligid ay puno ng mamahaling dekorasyon.

"Wow," mahinang bulong ni Stefany, pero agad siyang natauhan. "Teka, bakit parang alam mo na ang lahat dito? Trabahador ka ba dito, Fabio?"

Ngumiti si Fabio, pero hindi sinagot ang tanong niya. Sa halip, tinawag niya ang isa sa mga kasambahay. "Pakihanda ang hapunan. May bisita tayo," sabi niya.

Nanlaki ang mga mata ni Stefany. "Ano? Bisita? Ako?"

"Oo naman. At huwag kang mag-alala, Stefany," sabi ni Fabio, nakangisi. "Siguradong magugustuhan mo ang pagkain dito. Pero... baka masanay ka."

Hindi alam ni Stefany kung matutuwa ba siya o maiinis. Ngunit habang tinitingnan ang paligid, naramdaman niya ang kakaibang kaba. Sino ba talaga si Fabio? Bakit tila napakakilala niya sa lugar na ito?

Habang hinihintay ang hapunan, naisipan ni Stefany na libutin ang mansyon. "Ang laki naman ng bahay na 'to," bulong niya sa sarili habang tinitingnan ang bawat sulok. Napakagara ng bawat detalye—mula sa mga mamahaling kurtina hanggang sa mga chandelier na tila gawa sa kristal.

"Parang palasyo," sabi niya habang humahanga sa isang malaking painting sa dingding. Napanguso siya. "Sino naman kaya ang mayaman na may-ari nito? Trabahador lang si Fabio, pero bakit parang sobrang komportable siya dito?"

Habang naglalakad, hindi niya napansin na palayo na siya nang palayo. Hanggang sa makarating siya sa isang mahabang pasilyo na tila walang katapusan. "Asan na ba ang dining room?" tanong niya sa sarili, pilit na inaalala ang dinaanan kanina.

Nang mapagtanto niyang hindi niya na alam ang daan pabalik, kinabahan siya. "Naku, Stefany, bakit ba kasi ang arte mo? Kung saan-saan ka pa kasi nagpupunta," bulong niya, sabay buntong-hininga.

Pilit niyang tinahak ang daan pabalik, pero mas lalo lang siyang nalito. Napahinto siya sa harap ng isang malaking pintuan na tila kwarto ng isang prinsipe. Maingat niyang binuksan ito, at bumungad sa kanya ang isang napakalawak na silid na may king-sized bed, mamahaling furniture, at isang malaking bintanang tanaw ang hardin.

"Holy moly, sino kaya ang nakatira dito?" usisa niya, hindi mapigilan ang sarili na humanga. Bigla niyang naalala si Fabio. "Hmp, imposible naman na kanya 'to. Trabahador lang siya, diba?"

Ngunit bago pa siya makalayo, biglang may narinig siyang mga yabag mula sa likuran.

"Kanina pa kita hinahanap, Stefany." Boses ni Fabio iyon, mababa at tila amused.

Napatigil si Stefany at napalingon. Naroon si Fabio, nakatayo sa pintuan, nakasandal sa frame nito at nakangisi. "Mukhang naligaw ka na, Princess."

"A-Ano kasi... nalilibot ko lang," sagot ni Stefany, halatang nahihiya.

"At dito ka pa talaga napadpad," sagot ni Fabio, naglalakad papasok ng silid. "Hindi mo ba alam na bawal pumasok dito?"

"B-Bawal? Eh bakit bukas naman yung pinto!" depensa ni Stefany.

Umiling si Fabio, pilit pinipigil ang tawa. "Kung ganyan ka lagi, baka mawala ka na nang tuluyan. Tara na, baka mapagkamalan ka pang magnanakaw."

Nang mapansin niyang hindi gumagalaw si Stefany, tinawanan niya ito. "Halika na. Gutom ka na rin siguro."

Napilitang sumunod si Stefany, habang iniisip kung bakit tila masyadong pamilyar si Fabio sa lugar na iyon. "Trabahador nga ba talaga siya? Bakit parang hindi?" tanong niya sa sarili habang naglalakad pabalik sa dining room kasama si Fabio.

Habang nasa dining table, tahimik na kumakain si Stefany habang panay sulyap kay Fabio. Hindi niya mapigilan ang sarili na magtanong.

"Fabio, seryoso ako," bungad ni Stefany habang sinasandok ang lugaw sa mangkok. "Sino ka ba talaga? Kanina ka pa pabalik-balik sa isip ko."

Tumingin si Fabio sa kanya, may bahagyang ngiti sa labi. "Bakit? Hindi ba malinaw? Trabahador ako rito sa hacienda."

Napangiwi si Stefany. "Trabahador? E bakit parang masyado kang pamilyar dito? Para kang boss. Tsaka, ang dami mong alam sa mansyon na 'to. Kahit saan, alam mo ang daan."

Tumawa si Fabio at umiling. "Masyado ka lang siguro nag-iisip, Stefany. Kumain ka na lang. Sayang ang lugaw."

"Fabio!" madiing tawag ni Stefany, bakas sa boses ang pagka-inis. "Hindi ako tumitigil hangga't hindi mo sinasagot ang tanong ko."

Tumigil si Fabio sa pagkain at tiningnan siya nang diretso sa mata. "Kung ako sa’yo, Stefany, mag-concentrate ka muna sa mga bagay na dapat mong matutunan dito. Marami ka pang hindi alam."

"Marami? Tulad ng ano?" kunot-noong tanong ni Stefany.

"Tulad ng simpleng gawaing bahay, tulad ng tamang paraan ng pagtatanim, at higit sa lahat, tulad ng kung paano mabuhay sa probinsya," sagot ni Fabio habang nakangisi. "Hindi lahat ng bagay kailangang malaman agad. Malalaman mo rin ang sagot sa tanong mo... sa tamang panahon."

Hindi na nakaimik si Stefany, ngunit halata ang pagkadismaya sa mukha niya. "Ang damot mo naman sa impormasyon," bulong niya, pero narinig pa rin ni Fabio.

Napangiti si Fabio. "Hindi ako madamot. Gusto ko lang siguraduhin na kapag nalaman mo na ang sagot, handa ka na. Pero sa ngayon, Stefany, kumain ka na. May mahabang araw pa tayong hinaharap bukas. Marami pa akong ituturo sa’yo."

Bagama't inis, wala nang nagawa si Stefany kundi tapusin ang pagkain. Ngunit sa isip niya, lalo siyang naintriga sa pagkatao ni Fabio. "Sino ba talaga siya? At bakit parang ang dami niyang tinatago?" tanong niya sa sarili habang lihim na sinusulyapan si Fabio na tila ba walang iniindang problema.