HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-19

Third POV

Kinabukasan, muling tinanghali ng gising si Stefany. Ang sinag ng araw ay tumatagos na sa maliit na bintana ng silid, at ang tahimik na awit ng mga ibon ang tila gumising sa kanya.

Habang nakapikit pa, naramdaman niya ang presensya ng isang tao sa loob ng silid. Napabalikwas siya ng bangon at napamulagat nang makita si Fabio na nakatayo sa tabi ng pintuan, may hawak na basket ng prutas.

"Anong ginagawa mo rito?!" sigaw ni Stefany, halatang nagulat at naiinis. Napamulsa pa siya ng kumot, tila nahihiya na nakita siya ni Fabio sa kanyang bagong gising na anyo.

Ngunit si Fabio, kalmado lang na ngumiti. "Bakit? Masama bang bisitahin ka? Gusto ko lang siguraduhing buhay ka pa. Baka kasi natutulog ka pa rin hanggang tanghali."

"Ha? Tumigil ka nga!" sagot ni Stefany, sabay irap. "Wala kang karapatang basta-basta pumasok dito!"

Pero sa loob-loob niya, may kakaibang kilig na gumapang sa kanyang dibdib. Ang simpleng presensya ni Fabio ay tila nagbibigay ng kasiyahan sa kanyang umaga.

"Relax ka lang, princess," sagot ni Fabio habang inilalapag ang basket sa mesa. "Dinalhan kita ng prutas. Aling Pilar asked me to check on you."

"Kung ganon, pwede ka nang umalis!" sabi ni Stefany, sabay talikod at kunwaring abala sa paghahanap ng damit. Ngunit kahit nakatalikod, hindi niya mapigilang mapangiti nang lihim.

Napansin ni Fabio ang pagkunot ng noo ni Stefany, pero sa dulo ng mga labi nito, may maliit na ngiti. Natatawa siyang umiling.

"Alam mo, Stefany," sabi niya, nakangiti, "kahit anong pilit mong magalit, halata namang natutuwa ka sa presensya ko."

"Ha? Hindi ah!" mabilis na sagot ni Stefany, ngunit hindi niya magawang tingnan si Fabio. "Kung wala kang sasabihin na importante, pwede ka nang umalis!"

Pero si Fabio, imbes na umalis, mas lalo pang lumapit. "Sigurado ka? Kasi parang ang saya mo na nandito ako."

"Ugh! Tumigil ka nga!" sigaw ni Stefany, sabay hampas ng unan kay Fabio. Tumawa lang si Fabio, nag-eenjoy sa pag-aasaran nilang dalawa.

Habang lumalabas si Fabio, iniwan niya ang huling banat, "Huwag masyadong magtanghali ng gising, princess. Baka sa susunod, hindi lang prutas ang dadalhin ko—baka breakfast in bed pa."

Naiwan si Stefany na nakapamewang, kunwari’y galit, pero hindi mapigilan ang bahagyang pagngiti. "Ano ba 'tong lalaking 'to?" bulong niya sa sarili, sabay iling. "Pero... parang gusto ko 'yong breakfast in bed."

Matapos magbihis ay pumunta si Stefany sa kusina. Pagpasok niya, naamoy agad niya ang mabangong ulam na nasa mesa. Napansin niyang may kanin at adobong manok na nakahain na.

"Wow, may pagkain na pala," bulong niya sa sarili habang lumapit sa mesa.

Biglang sumulpot si Fabio mula sa likuran, hawak ang isang baso ng tubig. "Ngayon lang 'yan, princess," sabi nito habang umiinom. "Bukas, wala na. Kaya kung gusto mong hindi magutom, dapat matuto ka na."

Napakunot ang noo ni Stefany at tiningnan si Fabio nang masama. "Anong ibig mong sabihin? Eh di ba pwede namang ikaw na lang lagi ang magluto?"

Tumawa si Fabio, nakangisi habang nakatukod ang kamay sa mesa. "At bakit ko naman gagawin 'yon? Hindi kita alila, princess. Kailangan matutunan mo kung paano mag-survive dito. Hindi mo naman madadala ang pagiging maarte mo habang nandito ka."

"Hmp! Hindi ako maarte!" depensa ni Stefany, pero halata ang inis sa mukha niya. "Baka naman kaya mo lang sinasabi 'yan dahil gusto mo akong pahirapan."

"Kung 'yon ang iniisip mo, bahala ka," sagot ni Fabio habang nag-aayos ng mesa. "Pero para malinaw, tuturuan kita ngayon. Simula sa simpleng bagay. Wala nang reklamo."

Hindi pa rin kumbinsido si Stefany. "At bakit naman kita susundin?"

Dumiretso si Fabio sa kalan at nagbukas ng isang maliit na kaldero. "Dahil kung hindi, baka hindi ka mabuhay dito nang matagalan. O baka naman gusto mo nang umuwi kay Aling Pilar?"

Biglang natahimik si Stefany. Alam niyang wala siyang ibang mapupuntahan kung aalis siya. Napabuntong-hininga siya at naupo sa isang silya. "Fine! Ano bang ituturo mo?"

Ngumiti si Fabio, halatang nasiyahan sa pagsuko ni Stefany. "Simple lang. Maghuhugas ka ng plato pagkatapos mong kumain. Pagkatapos, tuturuan kitang magluto ng itlog. Kaya mo 'yan, di ba?"

"Maghuhugas na naman?!" reklamo ni Stefany, pero wala siyang nagawa nang abutan siya ni Fabio ng basahan at sabon.

Habang naghuhugas, pinagmamasdan siya ni Fabio mula sa gilid, nagpipigil ng tawa sa bawat pag-irap at buntong-hininga ni Stefany.

"Ang hirap pala nito," sabi ni Stefany, inis na inis habang nililinis ang plato. "Hindi ko akalain na ganito kahirap ang buhay dito."

"Yan ang realidad, princess," sagot ni Fabio, nakangiti. "Pero huwag kang mag-alala, nandito naman ako para turuan ka."

Matapos maghugas, tumayo si Fabio at inilabas ang isang itlog mula sa basket. "Okay, Stefany. Ito ang unang leksyon mo: paano magprito ng itlog. Wag kang kabahan, kaya mo 'to."

Tinitigan lang ni Stefany ang itlog, parang natatakot. "Sigurado ka bang safe 'to? Baka magkalat ako."

"Kung magkalat ka, ikaw din ang maglilinis," sagot ni Fabio, natatawa. "Kaya gawin mo na lang nang maayos."

Napailing si Stefany at kinuha ang itlog. "Fine. Pero kung masira 'to, kasalanan mo."

Habang pinapanood ni Fabio si Stefany, napapangiti siya. Alam niyang mahirap para kay Stefany ang umangkop sa bagong buhay, pero sa bawat hakbang na ginagawa nito, unti-unti niyang nakikita ang potensyal nito.

"Good job, princess," sabi niya nang matapos ni Stefany ang unang fried egg niya, kahit medyo sunog.

"Talaga? Mukha ba 'tong edible?" tanong ni Stefany, halatang hindi sigurado.

"Oo naman," sagot ni Fabio, sabay ngiti. "Pero 'wag kang mag-alala. Sa susunod, gagaling ka pa."

Habang nakatingin si Stefany sa sunog na itlog, biglang naramdaman niya ang kakaibang saya. Sa unang pagkakataon, may nagturo sa kanya nang walang hinihinging kapalit.

Habang inaayos ni Fabio ang kusina matapos ang kanilang leksyon sa pagluluto, tumayo si Stefany sa tabi niya, hawak ang sunog na itlog na ginawa niya kanina. Mukha itong proud kahit halatang hindi maayos ang pagkakaluto.

"Kita mo 'to?" sabi ni Stefany, itinaas ang pinggan na may sunog na itlog. "Next time, gagawin ko nang mas maganda 'to. Para naman hindi ako mapahiya sa magiging husband-to-be ko."

Napahinto si Fabio sa ginagawa at tumingin kay Stefany. "Husband-to-be? Ano 'to, kasal na agad ang plano mo?" tanong niya, may halong biro sa tono.

"Syempre!" sagot ni Stefany, taas-noo. "Ayoko namang mukhang walang alam sa harap niya. Kailangan kong matutunan 'tong mga bagay na 'to."

Napangisi si Fabio at naglakad papalapit kay Stefany. "Kung gusto mo talagang matuto, kailangan mong sumunod sa lahat ng rules ko. Walang reklamo, walang maarte, at walang atrasan."

"Okay lang," mabilis na sagot ni Stefany, na parang walang iniisip. "Basta matututo ako, kahit pa mahirap."

Napangiti si Fabio, pero may bahid ng pang-aasar sa tono niya. "Talaga? Eh paano kung mapagod ka? Magrereklamo ka rin naman siguro."

"Hindi!" sagot ni Stefany, taas-noo pa rin. "Gagawin ko 'to. Para naman hindi ako mahirapan sa pag-aasikaso sa magiging husband-to-be ko."

Natawa si Fabio, pero hindi niya napigilang mairita nang bahagya. "Parang ang swerte naman ng husband-to-be mo. Pero sigurado ka bang karapat-dapat siya sa effort mo?"

"Of course!" sagot ni Stefany, parang hindi naririnig ang sarcasm sa boses ni Fabio. "Isa siyang Elisson, Fabio. Hindi basta-basta ang pamilya niya."

Napailing si Fabio, pero sa loob niya, hindi niya mawari kung bakit parang kumukulo ang dugo niya tuwing naririnig ang tungkol sa misteryosong husband-to-be ni Stefany.

"Kung ganun," sabi ni Fabio, nakangisi, "mas lalo mong kailangang sumunod sa akin. Kasi kung gusto mong maging perpektong asawa, marami ka pang kailangang matutunan."

"Deal!" sagot ni Stefany, sabay ngiti.

Sa kabila ng ngiti ni Stefany, hindi niya napansin ang seryosong tingin ni Fabio sa kanya. Sa loob niya, iniisip niyang ang totoo, hindi lang para sa husband-to-be ang ginagawa niya. Parang unti-unti na rin siyang naaapektuhan sa mga bagay na ginagawa niya kasama si Fabio.

Matapos linisin ni Stefany ang kusina at maayos ang mga kalat, lumapit si Fabio sa kanya na may dalang lambat. Nakangisi ito habang nakapamaywang.

"Halika na," yaya ni Fabio. "Manghihili tayo ng isda. Para may ulamin tayo mamaya."

Napakunot-noo si Stefany, halatang hindi alam ang ibig sabihin ng "hihili." "Manghihili? Ano 'yun? Para bang magic trick 'yan?" tanong niya habang tinuturo ang lambat.

Natawa si Fabio sa tanong ni Stefany. "Hindi magic trick 'to, princess. Manghihila tayo ng lambat para makahuli ng isda sa ilog."

Napapikit si Stefany, parang hindi makapaniwala. "Teka, bakit kailangan pa natin 'yan? Hindi ba pwedeng bumili na lang ng isda sa palengke? Para hindi na tayo mahirapan."

Umiling si Fabio, natawa ulit. "Aba, akala mo ba nasa siyudad ka pa rin? Dito, lahat pinaghihirapan. Kaya kung gusto mong may ulam tayo mamaya, kailangan mong sumama."

Napabuntong-hininga si Stefany, pero sumunod na rin. "Fine! Pero tandaan mo, ayokong magbasa ng sobra, ha!" sabi niya habang sinusundan si Fabio palabas ng bahay.

---

Sa Ilog

Pagdating nila sa ilog, tumigil si Fabio at itinaas ang lambat. "O, Stefany, eto ang gagamitin natin. Simple lang 'to. Titingnan mo lang kung may isda sa tubig, tapos ihuhulog mo 'tong lambat. Gets mo?"

Nakatitig si Stefany sa tubig na parang nag-aalangan. "Bakit parang hindi naman simple 'yan? Mukha namang mahirap."

Tumawa si Fabio at binigay ang lambat kay Stefany. "Subukan mo na lang. Huwag ka nang maarte."

Kinuha ni Stefany ang lambat, pero habang inihahagis niya ito, nabitawan niya ang tali at lumubog ang lambat sa tubig. Napanganga siya sa gulat. "Oh my gosh! Fabio! Nalaglag 'yung lambat!"

Halos mahulog sa kakatawa si Fabio. "Ano ba 'yan, Stefany! Ang sabi ko, hawakan mong mabuti!"

"Hindi ko naman sinasadya!" sigaw ni Stefany, pero halata ang pagkapahiya sa mukha niya.

Walang nagawa si Fabio kundi lumusong sa tubig para kunin ang lambat. Habang nasa tubig, naririnig pa niya ang reklamo ni Stefany. "Ayoko na talaga nito! Ang hirap-hirap! Hindi ko na alam kung bakit pumayag pa akong sumama sa 'yo!"

Pagbalik ni Fabio sa pampang, basa na siya mula ulo hanggang paa, pero may dala na siyang lambat. Napangiti siya habang tinitingnan si Stefany. "Kaya nga tuturuan pa kita, 'di ba? Huwag kang susuko agad."

Natahimik si Stefany, pero sa loob niya, naisip niyang may punto si Fabio. "Fine. Pero ikaw na lang ulit ang magtapon ng lambat," sabi niya, sabay irap.

Natawa si Fabio at hinawakan ulit ang lambat. "Sige, princess. Ako na muna. Pero sa susunod, ikaw na ang bahala."

Habang nagmamasid si Stefany, napaisip siya. Parang may kakaibang saya sa panonood kay Fabio habang nagtatrabaho. Pero agad niyang pinigilan ang sarili. Hindi, Stefany. Trabahador lang 'yan. Huwag kang magkakagusto.