HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-20

Third POV

Pagkatapos nilang manghuli ng isda, agad silang bumalik sa kubo dala ang kanilang nahuli. Nakangiti si Fabio habang hawak ang lambat na puno ng isda, samantalang si Stefany ay naglalakad sa likod, halatang hindi sanay sa bigat ng timba.

"Sigurado ka bang kailangan ko pang matutunan 'to? Hindi ba pwedeng ikaw na lang ang gumawa?" tanong ni Stefany habang inilalapag ang timba sa bangko.

"Stefany, paano ka mabubuhay kung hindi mo alam kung paano linisin ang isda?" tanong ni Fabio habang tinuturo ang mesa kung saan ilalagay ang mga isda.

"Aba, simple lang! Bibili ako ng luto na!" sagot ni Stefany, nakapamewang.

Umiling si Fabio, natatawa. "Dito sa probinsya, walang instant. Lahat dumadaan sa proseso. Kaya ngayon, tuturuan kita."

---

Sa Mesa

Ipinakita ni Fabio kay Stefany ang unang isda. Hinawakan niya ito at kumuha ng kutsilyo. "Ganito lang. Una, tanggalin mo 'yung mga kaliskis gamit ang kutsilyo. Dahan-dahan lang para hindi ka masugatan."

Kinuha ni Stefany ang kutsilyo, pero nag-aatubili pa rin siya. "Sigurado ka ba na kailangan ko talagang gawin 'to? Ang dumi kaya!"

"Princess, walang lugar para sa arte dito," sabi ni Fabio habang hinawakan ang kamay ni Stefany para gabayan siya. "Hawakan mo nang maayos 'yung isda. Sige, tanggalin mo na 'yung kaliskis."

Sumimangot si Stefany pero sinubukan niyang gawin ang sinabi ni Fabio. "Eww... ang lagkit!" reklamo niya habang nagkakalkal ng kaliskis.

Napailing si Fabio, pero natawa rin sa ekspresyon ng mukha ni Stefany. "Ganyan talaga. Pero tignan mo, kaya mo naman, di ba?"

"Kung wala ka lang dito, hindi ko 'to gagawin," sagot ni Stefany habang pilit na nililinis ang isda.

Pagkatapos matanggal ang kaliskis, itinuro naman ni Fabio kung paano tanggalin ang laman-loob. "Ngayon, hiwain mo 'yung tiyan ng isda. Tanggalin mo 'yung laman sa loob. Huwag kang matakot, hindi naman 'yan kakagat."

Tumigil si Stefany, nakatingin sa isda na parang horror movie ang pinapanood. "Ayoko na! Ang gross! Ikaw na lang gumawa!"

Tumawa nang malakas si Fabio. "Stefany, parang bata ka! Sige na, kaya mo 'yan."

"Fine! Pero huling beses na 'to, ha!" sabi ni Stefany habang pilit na tinatanggal ang laman ng isda.

Pagkatapos ng ilang minuto ng reklamo at pagtawa, natapos din nila ang paglilinis ng isda. Napaupo si Stefany sa bangko, pagod pero may halong tuwa sa mukha niya. "Grabe! Ang hirap pala nito. Pero... parang may sense of accomplishment."

Ngumiti si Fabio at tinapik ang balikat ni Stefany. "O, di ba? Sabi ko sa 'yo, kaya mo. Ngayon, lutuin na natin 'yan."

Tumayo si Stefany, nakangiti. "Fine! Pero ikaw ang bahala sa pagluluto, ha? Nagawa ko na 'yung part ko."

Natawa si Fabio habang sinimulan nang maghanda para sa pagluluto. "Ikaw talaga, Stefany. Sige na, maghintay ka na lang diyan, princess."

Habang abala si Stefany sa pagtanggal ng laman-loob ng isda, bigla siyang napasigaw. "Aray! Ano 'to?!" Napaatras siya at hawak-hawak ang daliri niya, namimilipit sa sakit.

Napatigil si Fabio at agad na lumapit. "Ano na naman 'yan, Stefany?" tanong niya, halatang nagpipigil ng tawa.

"Ito! Nasugatan ako sa palikpik ng isda!" reklamo ni Stefany habang pinapakita ang daliri niyang may maliit na sugat.

Napailing si Fabio, pero hindi mapigilan ang mapangiti. "Ang arte mo talaga. Sandali, ako na ang gagawa. Maupo ka na lang diyan at huwag ka nang gagalaw."

"Arte agad? Totoo namang masakit!" sagot ni Stefany, sabay umupo sa bangko at nilapit ang sugat sa mukha niya para tingnan. "Paano ba kasi 'yan? Bakit ang hirap maglinis ng isda?!"

Kumuha si Fabio ng panyo mula sa bulsa niya at tinakpan ang sugat ni Stefany. "Ayan, princess. Hindi na 'yan kakagat."

"Hmph," usal ni Stefany habang nakasimangot. "Kung hindi lang kita kailangan, hindi ko 'to gagawin!"

Ngumiti si Fabio at tumingin sa kanya. "Eh 'di huwag mo nang gawin. Pero paano na 'pag wala ako? Mamamatay ka sa gutom?"

"Malas mo na lang at nandito ka pa," sagot ni Stefany na may halong iritasyon at kaba, habang pasimpleng iniiwas ang tingin sa kanya.

---

Habang Nagpapatuloy si Fabio

Tinapos ni Fabio ang paglilinis ng natitirang isda habang si Stefany ay nanonood lang mula sa bangko, hawak-hawak ang sugat niya na parang sobrang lala nito.

"Kung gusto mo talagang matuto, Stefany, dapat sanayin mo ang sarili mo. Hindi mo pwedeng iasa lahat sa iba," sabi ni Fabio habang inihahanda ang mga isda para lutuin.

"Fine," sagot ni Stefany, pero halata sa boses niya na hindi siya sigurado. "Pero sa susunod, siguraduhin mong hindi ako masasaktan ulit, ha?"

Natawa si Fabio at umiling. "Ikaw talaga. Napaka-arte mo, pero sige, princess. Gagawin ko ang lahat para hindi ka mahirapan... kahit sobrang hirap mo nang kasama."

Ngumiti si Stefany, pero agad ding tinago ang ngiti sa pamamagitan ng pag-irap. "Bahala ka na nga diyan. Basta ako, kakain na lang!"

Natatawa si Fabio habang inihahanda ang mga isda para lutuin. Sa kabila ng reklamo at kaartehan ni Stefany, nag-eenjoy siyang turuan ito—kahit na sobrang nakakatuwa ang bawat reaksyon nito.

Nang matapos linisin ni Fabio ang mga isda, inilabas niya ang ihawan at inihanda ang uling. Nakaupo naman si Stefany sa tabi, halatang kinakabahan habang tinitingnan ang mga isda.

"Tara, Stefany. Subukan mong magluto," yaya ni Fabio habang inaayos ang apoy.

Biglang nanlaki ang mata ni Stefany. "Ako? Naku, baka matalsikan ako ng mantika! Ayoko!" sabi niya, sabay atras na parang nakakita ng multo.

Napakunot-noo si Fabio at napatingin sa kanya, hindi mapigilang tumawa. "Mantika? Stefany, inihaw 'tong isda, hindi prito. Wala namang mantika!"

Napatingin si Stefany sa mga isda, tapos sa ihawan, at biglang namula ang mukha niya. "Ah… Oo nga pala. Pero… ewan ko, baka magka-sunog o ano!" palusot niya habang iniiwas ang tingin.

Halos mapahiga sa kakatawa si Fabio. "Ang OA mo talaga, Stefany! Ang dami mong dahilan. Wala namang mantika, wala ring sunog. Ano? Takot ka rin bang mahulog ang isda?"

"Eh kung ikaw kaya magluto!" sagot ni Stefany, nagtatampo habang tinuturo siya ng daliri.

"Relax ka lang, princess. Madali lang 'to. Halika, tutulungan kita," sabi ni Fabio habang tinuturo ang hawakan ng ihawan.

Walang nagawa si Stefany kundi sumunod. Tumayo siya sa tabi ni Fabio, hawak-hawak ang stick ng isda na nanginginig pa. "Okay, ganito ba? Tapos anong gagawin ko?" tanong niya na parang napilitan.

"Ikaw na bahala. Basta huwag mong ihulog," sagot ni Fabio, sabay kindat.

Habang iniikot ni Stefany ang stick, sobrang seryoso ang mukha niya na parang isang malaking proyekto ang ginagawa. Maya-maya, napaubo siya dahil sa usok, dahilan para lalo pang matawa si Fabio.

"Ano ba 'to! Ang hirap pala ng ganito!" reklamo ni Stefany, pero sa kabila ng lahat, unti-unti siyang nasasanay.

"Huwag ka nang magreklamo. Kita mo? Ang galing mo na," biro ni Fabio, habang pinupunasan ang usok sa mukha niya.

Sa kabila ng kaartehan at reklamo ni Stefany, napapangiti si Fabio. Alam niyang kahit papaano, natututo na rin si Stefany—kahit pa may kasamang kaunting drama.

Habang hinihintay nilang maluto ang isda, tumabi si Fabio kay Stefany na abala pa rin sa pag-iwas sa usok mula sa ihawan. Nagpasya siyang magtanong para mas makilala pa ang maarte ngunit nakakatuwang babae.

"Stefany, may tanong ako," panimula ni Fabio habang sumandal sa pader ng kubo.

"Ano na naman?" sagot ni Stefany na hindi inalis ang tingin sa iniihaw na isda.

"May alam ka bang trabaho? I mean, bukod sa pag-upo at pagreklamo," tanong niya, sabay ngisi.

Napalingon si Stefany at sinamaan siya ng tingin. "Excuse me? Hindi lang ako basta-basta nakaupo at nagrereklamo! Marunong kaya akong… mag-shopping!" sagot niya na parang ipinagmamalaki.

Napailing si Fabio at napangiti. "Shopping? Trabaho ba 'yun?"

"Oo naman! Ang hirap kaya mag-isip kung ano ang bibilhin! Lalo na kung may budget na kailangan sundin," paliwanag ni Stefany habang tinaas ang kilay.

"Teka, teka," sabi ni Fabio habang pinipigilan ang pagtawa. "Ibig mong sabihin, ang pinakamahirap na ginawa mo sa buhay mo ay mag-shopping?"

"Hoy! Marunong din akong mag-organize ng events! Sa mga charity events ng pamilya namin, ako ang nag-aasikaso ng lahat," sagot ni Stefany, halatang naiinis na.

"Ah, kaya pala hindi ka marunong magluto," asar ni Fabio. "Mukhang puro alalay ang gumagawa ng trabaho para sa'yo."

"Hmph! Bakit ba ang hilig mong asarin ako? At least, kahit papaano, may naitutulong ako," depensa ni Stefany habang nagtatampo.

"Relax ka lang. Wala naman akong masamang ibig sabihin," sabi ni Fabio, sabay iling. "Gusto ko lang malaman kung anong klaseng buhay meron ka."

"Princess ang tawag mo sa'kin, 'di ba? Iyon na 'yun. Prinsesa ako sa sarili kong mundo," sagot ni Stefany na may kasamang ngiti.

"Prinsesa nga, pero ngayon, kailangan mong matutong mabuhay bilang isang simpleng tao," sabi ni Fabio habang tinuro ang iniihaw na isda. "Simulan natin dito. Simple lang ang buhay sa probinsya, pero sigurado akong marami kang matututunan."

Napatingin si Stefany sa kanya at biglang napatigil. Hindi niya maipaliwanag, pero parang may sinseridad sa mga mata ni Fabio na ngayon lang niya napansin. "Baka nga," bulong niya sa sarili.

Habang naghihintay silang maluto ang isda, unti-unting napuno ng kwentuhan ang pagitan nila. Sa kabila ng pagiging magkaibang-magkaiba, tila nagkakaroon sila ng koneksyon na pareho nilang hindi inaasahan.

Tuwang-tuwa si Stefany nang matapos maluto ang inihaw na isda. "Wow, mukhang masarap! Ang galing ko talaga," sabi niya habang pinagmamasdan ang isda na halos ayaw pa niyang galawin.

"Ikaw ang magaling? Ako ang nagbantay habang hindi ka mapakali sa usok," sabat ni Fabio, sabay iling habang nakaupo sa bangko malapit sa mesa.

"Basta, ako pa rin ang dahilan kung bakit ito naluto," depensa ni Stefany habang nakapamewang.

Nang maupo na sila sa harap ng mesa, natigilan si Stefany. Pinagmamasdan niya ang isda na parang may kinakalaban.

"Bakit hindi ka pa kumakain?" tanong ni Fabio habang nagsisimula nang magkamay.

"Ano... kasi... paano ba 'to kainin?" tanong ni Stefany na may halong kaba. Hindi niya alam kung paano sisimulan ang pagkain ng isda, lalo na't puro tinik ang nakikita niya.

Napatawa si Fabio nang malakas. "Hindi mo alam kung paano kumain ng inihaw na isda? Seryoso ka ba?"

"Ano bang nakakatawa doon? Ang dami kayang tinik! Baka mabilaukan pa ako," reklamo ni Stefany habang tinuro ang isda gamit ang tinidor.

"Hay naku, prinsesa talaga," sabi ni Fabio habang lumapit sa kanya. "Ganito lang 'yan. Sundan mo."

Kumuha si Fabio ng isda at marahang tinanggal ang balat gamit ang kanyang kamay. Pagkatapos, maingat niyang kinuha ang laman at iniwasan ang mga tinik. "O, tingnan mo. Ganyan lang kasimple."

"Hindi ko kaya 'yan! Ayoko madumihan ang kamay ko," reklamo ni Stefany habang napapangiwi.

"Sus, arte mo. Sige, ako na gagawa," sabi ni Fabio habang nagsimulang tanggalan ng tinik ang isda para sa kanya.

Napatingin si Stefany sa kanya, nagtataka. "Bakit mo ginagawa 'to?" tanong niya.

"Baka kasi tumagal tayo dito buong gabi kung ikaw ang gagawa," sagot ni Fabio na may halong biro, pero may ngiti sa labi.

Habang binibigay ni Fabio ang malinis na laman ng isda kay Stefany, unti-unting napawi ang inis sa mukha niya. "Salamat," bulong niya.

"Walang anuman, prinsesa. Pero sana sa susunod, matutunan mo na 'to. Hindi naman mahirap," sabi ni Fabio habang nagpatuloy sa pagkain.

Habang kinakain niya ang isda, hindi maiwasan ni Stefany na mapangiti. "Mukhang hindi naman siya ganun kasama," bulong niya sa sarili, habang lihim na tinitingnan si Fabio na abala sa pagkain.