Chapter 4: Ang Halimaw sa Likod ng Pinto
1529 Words
Chapter 4: Ang Halimaw sa Likod ng Pinto
"KUMAIN ka na ba? Wag kang magpapalipas ng gutom, ha?"
Napabuntong-hininga ako nang mahina habang nakadikit ang cellphone sa tenga ko. Nasa veranda ako, nakatanaw sa madilim na kalsada.
"Oo, Julian. Katatapos lang. Ikaw ba?" sagot ko. Pilit kong nilalagyan ng sigla ang boses ko.
Ilang araw na rin kaming magka-chat at magka-tawag ni Julian. Mabilis ang mga pangyayari. Mula nung araw sa palengke, naging consistent siya. Good morning texts, random updates sa trabaho, at gabi-gabing tawagan bago matulog.
Mabait siya. Sobrang bait. Siya 'yung tipo ng lalaki na ipapakilala mo sa magulang mo at matutuwa sila agad.
"Tapos na rin," sagot niya sa kabilang linya. Ang lambing ng boses niya. "Alam mo, excited na ako sa Sabado. First date natin 'yun, 'di ba? Saan mo gustong pumunta?"
First date.
Napapikit ako. Dapat kinikilig ako. Dapat nag-iisip ako ng susuotin. Pero ang laman ng isip ko ay ang pag-uwi ni Blake ngayong gabi.
"Kahit saan," sagot ko. "Basta tahimik."
"Sige. Surprise na lang kita—"
Natigil ang sasabihin niya nang makita ko ang pamilyar na headlights ng pick-up na papasok sa gate. Bumilis ang t***k ng puso ko. Nandito na sila.
"Julian," putol ko sa kanya. "Nandito na si Kuya Blake. Sige na, baba ko na 'to. Goodnight."
"O-okay. Goodni—"
Pinatayan ko na siya ng tawag bago pa siya makatapos. Ang sama ko. Alam ko 'yun. Ginagamit ko lang si Julian bilang panakip-butas, bilang distraction. Pero sa tuwing nararamdaman ko ang presensya ni Blake, nawawala si Julian sa sistema ko.
Tumayo ako at inayos ang sarili ko. Huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay. Bumukas ang pinto at unang bumaba si Blake.
Kahit sa dilim, ang gwapo niya. Nakapambahay lang siya—shorts at sando—pero ang lakas ng dating. Umikot siya sa kabila at pinagbuksan ng pinto ang pasahero.
Bumaba si Maria.
Ang ganda niya. Maputi, payat, mahaba ang buhok. Para siyang manyika. Nakita ko kung paano humawak si Blake sa bewang niya—mahigpit, possessive, pero puno ng pag-iingat.
"Pagod ka na ba, Love?" tanong ni Blake kay Maria habang naglalakad sila paakyat ng hagdan.
"Medyo," malambing na sagot ni Maria. Sumandal siya sa balikat ni Blake. "Gusto ko na magpahinga."
Nasalubong ko sila sa pinto.
"Karla," bati ni Blake. Ngumiti siya, pero iba 'yung ngiti niya ngayon. Hindi ito 'yung ngiti para sa kapatid. Ito 'yung ngiti ng isang lalaking masaya at excited. "Nandito na kami."
"Hi, Karla!" bati ni Maria. Niyakap niya ako at humalik sa pisngi. Ang bango niya. Amoy vanilla. "Sorry ha, biglaan ang uwi ko. Na-miss ko kasi 'tong kuya mo eh."
Tumingin si Maria kay Blake nang puno ng malisya. Tumawa naman si Blake at hinalikan si Maria sa noo.
"Na-miss din kita," bulong ni Blake.
Pakiramdam ko ay ako 'yung hangin sa pagitan nila. Invisible. Walang kwenta.
"Sige po," sabi ko, pilit na pinapatatag ang boses para hindi mabasag. "Akyat na po ako. Pagod din ako."
Hindi ko na hinintay ang sagot nila. Tumakbo ako paakyat sa kwarto ko at ni-lock ang pinto.
ALAS-DOS na ng madaling araw pero dilat na dilat pa rin ako.
Hindi ako makatulog. Paano ako makakatulog kung alam kong nasa kabilang kwarto lang sila? Ang dingding na naghihiwalay sa amin ay kahoy lang. Luma na ang bahay na 'to. Rinig ang bawat kaluskos.
Kanina, rinig ko ang tawanan nila. Ang mga bulungan. Tapos tumahimik.
Akala ko tulog na sila.
Pero nagkamali ako.
Isang mahina at pigil na ungol ang bumasag sa katahimikan.
“Hmm... Blake... ahh...”
Napabangon ako sa kama. Nanlamig ang buong katawan ko. Boses 'yun ni Maria.
Sumunod ang tunog ng lumang kama na umiingit. Kreeekk... kreeekk... Ritwal. Paulit-ulit. Mabilis.
Tinakpan ko ng unan ang tenga ko. Wag mong pakinggan, Karla. Wag kang masokista.
Pero traydor ang katawan ko. Sa halip na magtago sa ilalim ng kumot, dahan-dahan akong tumayo. Para akong may sariling isip. Lumapit ako sa dingding na kadikit ng kwarto nila. Idinikit ko ang tenga ko.
“Blake... ang bilis... dahan-dahan...”
“Shh... baka magising si Karla...” Boses ni Blake. Mababa. Paos. Puno ng pagnanasa.
Nang marinig ko ang pangalan ko sa bibig niya habang ginagawa nila 'yun, parang sinilihan ang pagitan ng mga hita ko.
Hindi sapat ang marinig lang. Kailangan kong makita.
Lumabas ako ng kwarto ko nang walang tunog. Madilim ang hallway. Ang ilaw lang ay galing sa buwan na tumatagos sa bintana.
Ang pinto ng kwarto ni Blake ay hindi nakasarado nang maayos. May maliit na siwang. Siguro nakalimutan nilang i-lock sa sobrang pagmamadali. O baka sira na ang lock dahil luma na.
Lumapit ako. Dahan-dahan. Pigil ang hininga.
Sumilip ako sa maliit na butas.
Ang liwanag ng lamp shade sa side table ang nagbigay sa akin ng view na hinding-hindi ko makakalimutan.
Nakita ko sila.
Nasa ibabaw si Blake. Nakatalikod siya sa pinto kaya kitang-kita ko ang likod niya. Ang muscles ng likod niya ay bumabaluktot sa bawat galaw. Pawisan siya. Ang kintab ng balat niya sa ilalim ng dim light.
Si Maria ay nasa ilalim niya, nakahawak nang mahigpit sa braso ni Blake, nakatijayad, at halatang lunod na lunod sa sarap.
Pero ang mas nakatawag ng pansin ko ay nang bumangon si Blake nang bahagya para palitan ang posisyon nila.
Nanlaki ang mga mata ko. Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang pagsigaw.
Diyos ko.
Nakita ko ang... sandata niya.
Alam kong malaki siya. Matangkad si Blake, malaking lalaki. Pero hindi ko inasahan ang nakita ko.
Ang laki. Sobrang laki at taba. Galit na galit ang mga ugat. Parang hindi 'yun kasya sa normal na tao. Isang halimaw.
Paano kinakaya ni Maria 'yan?
Nakita ko kung paano hinawakan ni Blake ang bewang ni Maria at inangat ito. Walang kahirap-hirap.
"Ready ka?" paos na tanong ni Blake.
Tumango si Maria, hinihingal.
At doon ko nakita kung gaano kagaling si Blake. Hindi siya basta-basta bumabayo. May control. May diin. Nakita ko kung paano bumaon ang halimaw na 'yun sa p********e ni Maria. Unti-unti. Hanggang sagad.
Napapikit si Maria at napasigaw nang mahina sa sarap—o sakit? Hindi ko alam. Basta ang alam ko, gusto kong ako ang nasa pwesto niya.
Gusto kong maramdaman ang bigat ni Blake sa ibabaw ko. Gusto kong maramdaman ang sakit ng pag-angkin niya. Gusto kong mapuno ng halimaw na 'yun.
Nanginig ang tuhod ko. Napasandal ako sa dingding sa labas ng pinto.
Hindi ko na kaya.
Ipinasok ko ang kamay ko sa loob ng panty ko. Basang-basa na ako. Sobrang init.
Habang pinapanood ko ang bawat bayo ni Blake—mabilis, malakas, walang awa—sinabayan ko ito ng galaw ng daliri ko.
“Blake... ahhh! Blake!”
Sa bawat ungol ni Maria, ini-imagine ko na boses ko 'yun.
Sa bawat pag-igting ng muscles ni Blake, ini-imagine ko na ako ang hawak niya.
"Akin ka..." bulong ni Blake kay Maria. "Akin lang 'to."
"Oo, Kuya..." bulong ko sa sarili ko habang mabilis na kinukuskos ang sarili ko. "Sa'yo ako. Sa'yo lang ako."
Ang sakit sa dibdib. Ang sarap sa katawan.
Nakita ko ang pawis na tumutulo mula sa noo ni Blake pababa sa dibdib ni Maria. Nakita ko ang wild na expression ng mukha niya—yung mukhang hindi ko pa nakikita kailanman. Ito ang Blake na hindi ko kilala. Ito ang Blake na gusto ko.
Bumibilis ang galaw nila. Bumibilis din ang kamay ko.
"Malapit na ako... shhhit," ungol ni Blake.
"Sabay tayo... Blake!"
Kasabay ng huling malakas na bayo ni Blake, naramdaman ko ang pagsabog sa loob ko.
Napapikit ako nang mariin, kinagat ang sarili kong labi hanggang sa malasahan ko ang dugo para lang hindi ako makagawa ng ingay.
Nanginig ang buong katawan ko. Ang init. Ang sarap.
Nang matapos sila, bumagsak si Blake sa tabi ni Maria. Narinig ko ang mabibigat nilang paghinga.
Dahan-dahan akong umatras. Hinihingal. Nanginginig ang mga tuhod.
Bumalik ako sa kwarto ko na parang kriminal.
Humiga ako sa kama, pawisan at luhaan.
Ang laki ng kasalanan ko. Pinagnasaan ko ang kapatid ko habang ginagawa niya 'yun sa girlfriend niya. Napanood ko ang "halimaw" na tinatago niya.
At ang mas masakit?
Nagustuhan ko. At gusto ko pa ulit.
Kinuha ko ang cellphone ko. Binuksan ko ang message thread namin ni Julian.
To: Julian
Message: Tuloy tayo sa Sabado. Sunduin mo ako nang maaga.
Kailangan ko si Julian. Hindi dahil mahal ko siya. Kundi dahil kailangan ko ng katawan na sasalo sa init na binuhay ni Blake ngayong gabi. Dahil kung hindi... baka pasukin ko na lang bigla ang kwarto ni Blake at magmakaawa na ako naman.
Ako naman ang wasakin niya.
End of Chapter 4
- Writer
