Chapter 5: Ang Unang Tikim ng Lason
1295 Words
Chapter 5: Ang Unang Tikim ng Lason
ANG ingay ng dagat.
'Yun ang una kong napansin habang nakahiga kami sa isang banig na inilatag ni Julian sa ilalim ng mga puno ng niyog. Malayo ito sa matao. Tanging ang liwanag ng buwan at ang tunog ng mga alon ang kasama namin.
Sabado ngayon. Ang araw na pinakahihintay ni Julian. At ang araw na kinatatakutan ko.
"Okay ka lang ba, Karla?" bulong ni Julian. Nasa ibabaw ko siya, nakatukod ang mga siko sa magkabilang gilid ng ulo ko. Ang ganda ng mga mata niya. Puno ng pagmamahal. Puno ng respeto.
Hinaplos niya ang pisngi ko. Nanginginig ang kamay niya. Alam kong kinakabahan din siya. Pareho kaming virgin. Pareho kaming walang alam.
"Oo," sagot ko, kahit ang totoo ay gusto kong tumakbo pauwi. Gusto kong tumakbo... pero hindi palayo, kundi pabalik sa bahay kung saan nandoon siya.
"Mahal kita," sabi ni Julian. Seryoso. Walang halong biro.
Napapikit ako. Mahal kita. Ang sarap sanang pakinggan. Pero bakit parang tinik sa lalamunan ko?
"Gawin na natin," bulong ko. Mabilis. Desperada.
Ayokong mag-isip. Ayokong maramdaman ang guilt. Gusto ko lang maramdaman ang ibang bagay. Gusto kong mapuno ang kakulangan sa pagkatao ko.
Dahan-dahang hinalikan ako ni Julian. Mababaw lang sa simula, hanggang sa lumalim. Mainit ang labi niya. Masarap humalik si Julian. Gentle, pero may gigil. Naramdaman ko ang kamay niya na gumapang sa bewang ko, papasok sa loob ng damit ko.
Ang init ng palad niya.
Pero sa isip ko... mas malaki ang kamay ni Blake. Mas magaspang. Mas mainit.
"Sorry kung masaktan kita... dahan-dahan lang ako," bulong ni Julian sa leeg ko.
Nang alisin niya ang harang sa pagitan namin, naramdaman ko ang lamig ng hangin sa balat ko. At ang init ng katawan niya na dumikit sa akin.
Naramdaman ko siya sa may hita ko. Matigas. Malaki.
Napalunok ako. Malaki si Julian. Hindi ko maipagkakaila 'yun. Any woman would be satisfied. Pero habang nararamdaman ko ang bawat pulgada niya na naghahanda sa pagpasok, biglang nag-flashback sa utak ko ang nakita ko sa kwarto ni Blake.
Ang halimaw ni Blake. Yung mga ugat. Yung kapal. Yung haba na parang papatay ng tao.
Kumpara kay Blake... bata lang si Julian.
"Karla... papasok na ako," paos na sabi ni Julian.
Tumango ako at kumapit sa balikat niya. Ipinikit ko nang mariin ang mga mata ko.
Wag kang didilat, Karla. Wag kang didilat.
Nang pumasok siya, napasinghap ako. Masakit. Sobrang sakit. Para akong hinihiwa. Napahigpit ang hawak ko sa likod ni Julian, bumaon ang kuko ko sa balat niya.
"Shhh... nandito lang ako," bulong ni Julian, huminto siya sandali para masanay ako. Hinalikan niya ang noo ko, ang luha sa mata ko. "I love you. Tahan na."
Ang bait mo, Julian.
Pero habang unti-unting nawawala ang sakit at napapalitan ng kakaibang init... nagbago ang imahe sa isip ko.
Ang bigat sa ibabaw ko... hindi na si Julian.
Ang boses na bumubulong... hindi na si Julian.
“Blake...” sigaw ng isip ko.
Sinimulan ni Julian ang paggalaw. Dahan-dahan. Pasok. Labas.
Sa bawat bayo niya, ini-imagine ko na si Blake ang gumagawa noon. Ini-imagine ko na nasa kwarto kami ni Blake. Na ang pawis na tumutulo sa akin ay pawis ng stepbrother ko. Na ang muscles na hawak ko ay ang matitigas na muscles ni Blake na nakita ko habang nagtatrabaho siya sa farm.
"Ugh... Karla... ang sikip mo..." ungol ni Julian.
"Sige pa," bulong ko, hinihingal. "Bilisan mo pa."
Nagulat si Julian sa request ko pero sinunod niya. Bumilis ang galaw niya. Mas naging aggressive.
Masarap. Aaminin ko, masarap. Naramdaman ko ang init na kumalat sa tiyan ko pababa. Pero may kulang.
Hindi siya sagad. Hindi tulad nung nakita ko kay Maria na halos mamilipit. Gusto ko yung sobra. Gusto ko yung masakit sa sarap. Gusto ko yung halimaw ni Blake.
Pero pinagtiyagaan ko ito. Ito lang ang meron ako. Ito lang ang pwede.
"Ahhh!" Napasigaw si Julian nang marating niya ang dulo. Ilang segundo pa, naramdaman ko rin ang pag-release ng tension sa katawan ko.
Bumagsak si Julian sa tabi ko, hingal na hingal pero nakangiti nang malawak. Niyakap niya ako nang mahigpit.
"You were amazing," sabi niya sabay halik sa templo ko. "Thank you, Karla. Hindi ko 'to makakalimutan."
Tumingin ako sa langit. Madilim. Walang bituin.
Ako rin, Julian. Hindi ko 'to makakalimutan.
Dahil sa gabing ito, habang ibinibigay ko ang sarili ko sa'yo... ang kaluluwa ko ay nakay Blake. At masakit isipin na kahit anong gawin ko, kahit sino pa ang pumatong sa akin... siya pa rin ang hahanapin ko.
HATINGGABI na nang ihatid ako ni Julian sa bahay.
Tahimik ako sa byahe. Si Julian naman, daldal nang daldal tungkol sa future namin. Tungkol sa susunod na date. Halatang-halata na in love na in love siya.
Pagpasok ng sasakyan ni Julian sa gate, nakita ko agad ang ilaw sa veranda.
Nandoon si Blake.
Nakaupo siya sa tumba-tumba, may hawak na bote ng beer. Nang makita niya kami, tumayo siya at lumapit.
Bumaba ako ng kotse. Masakit pa ang gitna ng katawan ko. Ramdam ko ang hapdi sa bawat hakbang. Marka ni Julian.
Bumaba rin si Julian at mabilis na lumapit kay Blake para magmano—o makipagkamay.
"Good evening po, Sir Blake," bati ni Julian. Abot-tenga ang ngiti. Halatang good mood dahil sa nangyari. "Hinatid ko lang po si Karla."
Tinitigan ni Blake si Julian. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. Parang ini-scan niya ako.
Napayuko ako. Alam niya kaya? Amoy ba sa akin ang ginawa namin? Nakikita ba niya sa mata ko na hindi na ako virgin?
Biglang ngumiti si Blake. Tinapik niya sa balikat si Julian nang malakas.
"Mabuti naman at inihatid mo nang buo ang kapatid ko," biro ni Blake. "Pasok ka muna? Shot tayo?"
"Naku, next time na po, Sir. Gabi na rin po kasi," magalang na tanggi ni Julian. Tumingin siya sa akin nang may pagmamahal. "Uwi na ako, Karla. Goodnight."
"Goodnight," bulong ko.
Nang makaalis ang sasakyan ni Julian, naiwan kaming dalawa ni Blake sa gate. Ang lamig ng hangin, pero pinagpapawisan ako.
"Mukhang okay 'yang si Julian ah," basag ni Blake sa katahimikan. Uminom siya ng beer. "Respetado. May trabaho. Mukhang mahal na mahal ka."
Tumingin siya sa akin at ngumiti. Yung ngiting kuya. Yung ngiting proud.
"Botong-boto ako sa kanya para sa'yo, Kar. Bagay na bagay kayo."
Para akong sinampal.
Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin, “Wag kang bumoto sa kanya! Magalit ka! Bawalan mo ako! Sabihin mo na ikaw lang dapat!”
Pero wala. Masaya siya. Masaya siya na may ibang gumagalaw sa akin. Masaya siya na may ibang nagmamay-ari sa akin.
"Salamat... Kuya," sabi ko na lang. Ang pait ng lasa ng salitang Kuya.
"Sige na, pasok na. Magpahinga ka na," sabi niya. "Mukhang pagod na pagod ka sa... lakad niyo."
Tinalikuran ko siya bago pa tumulo ang luha ko.
Pagod? Oo, pagod ako. Pagod na akong magpanggap.
Pumasok ako sa kwarto ko at dumeretso sa shower. Hinayaan kong dumaloy ang tubig sa katawan ko. Hinugasan ko ang amoy ni Julian. Hinugasan ko ang bakas ng pag-aari niya sa akin.
Pero kahit anong kuskos ko, nandoon pa rin ang sakit sa puso ko.
Dahil alam ko na bukas, sa susunod na araw, at sa susunod pa... hahanapin at hahanapin ko pa rin ang lason na hindi pwedeng maging akin. At gagamitin ko ulit si Julian para lang mabuhay.
- Writer
