Ang Huling Pagsubok Sa Apoy
1255 Words
Chapter 6: Ang Huling Pagsubok sa Apoy
LINGGO ng umaga.
Nagising ako sa tunog ng tubig na bumabagsak sa semento. Splak. Splak.
Sumilip ako sa bintana ng kwarto ko. Mula dito, tanaw na tanaw ang likod-bahay kung saan naroon ang lumang poso at ang malaking sementadong tangke ng tubig.
Nandoon si Blake.
Naliligo siya.
Alas-sais pa lang ng umaga, pero gising na gising na ang diwa ko. Nakatalikod siya sa akin habang nagbubuhos ng tubig gamit ang tabo. Ang tubig ay dumadaloy sa malalapad niyang balikat, pababa sa V-shape ng likod niya, hanggang sa mawala ito sa suot niyang basang-basa na boxer shorts.
Boxers lang.
Napalunok ako. Wala siyang suot na sando. Wala ring brief sa loob. Manipis na cotton boxers lang na kulay gray ang suot niya. At dahil basang-basa ito, didikit na didikit ito sa balat niya.
Humarap siya para sumalok ulit ng tubig.
Napahawak ako sa kurtina. Damn.
Kahit malayo, kitang-kita ko. Kahit "tulog" pa ang alaga niya, bakat na bakat ang hugis nito. Malaki. Mabigat tignan. Parang may nakatagong anaconda sa pagitan ng mga hita niya.
Biglang bumalik sa isip ko ang imahe kagabi. Yung halimaw na nakita ko nang pasukin niya si Maria. Yung laki, yung kapal, yung veins.
Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko... at ng iba pang parte ng katawan ko.
Bakit ganun? Kagabi lang, kasama ko si Julian. Ibinigay ko ang sarili ko kay Julian. Pero bakit parang kulang na kulang pa rin? Bakit parang uhaw na uhaw pa rin ako?
Habang pinapanood ko si Blake na nagsasabon ng dibdib niya, dahan-dahan kong ipinasok ang kamay ko sa shorts ko.
Imagine mo, Karla. Imagine mo na kasama mo siya diyan. Imagine mo na sabay kayong naliligo.
Sa isip ko, lumalapit ako sa kanya. Hinahawakan ko ang basang dibdib niya. Hahalikan ko ang mga patak ng tubig sa leeg niya. At dahan-dahan niyang ibababa ang shorts ko...
"Argh..." napapikit ako sa frustration. Hindi sapat ang imagination. Gusto ko ng totoo.
Tumigil ako. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin.
Gusto mo ng laro, Blake? Pwes, bibigyan kita ng laro. Kung hindi mo ako mapapansin bilang babae dahil sa "respeto" mo, pipilitin kitang tignan ako.
Binuksan ko ang cabinet ko. Naghanap ako ng pinakamaikli kong pambahay. Isang puting sando na manipis at medyo maluwag ang armholes. At isang dolphin shorts na sobrang ikli na halos makita na ang pisngi ng pwetan ko.
Hinubad ko ang bra ko.
Hinubad ko ang panty ko.
Sinuot ko ang sando at shorts nang walang saplot sa loob.
Tumingin ako sa salamin. Bakat ang n*****s ko sa manipis na tela. Kapag yumuko ako, siguradong may masisilip. Kapag nahanginan ang shorts ko, alam na.
Ito ang plano. Aakitin kita, Kuya Blake. Hanggang sa makalimutan mong kapatid mo ako.
Lumabas ako ng kwarto. Tulog pa si Maria. Rinig ko ang mahina niyang hilik sa kabilang kwarto. Good. Solo ko ang stage.
Bumaba ako sa kusina. Nagtimpla ako ng kape, sinadya kong bagalan ang kilos ko. Rinig ko na papasok na si Blake galing sa likod-bahay.
Bumukas ang pinto sa kitchen.
Pumasok si Blake. Basang-basa pa rin siya, may tuwalya lang na nakasabit sa balikat. Ang buhok niya ay magulo at tumutulo pa ang tubig. Ang boxers niya... s**t, halos transparent na sa pagkabasa.
"Oh, gising ka na pala," bati niya. Nagulat siya nang makita ako.
Humarap ako sa kanya, hawak ang tasa ng kape. Sumandal ako sa counter, sinadya kong i-arch nang kaunti ang likod ko para mas bumakat ang dibdib ko.
"Good morning, Kuya," boses ko, paos at bagong gising. "Ang aga mo naman maligo."
Napatingin siya sa akin. Bumaba ang tingin niya sa dibdib ko. Nakita ko ang paggalaw ng throat niya.
Gotcha. Tinitignan niya. Alam kong nakikita niya ang bumps sa sando ko.
Pero mabilis siyang nag-iwas ng tingin. Kumuha siya ng baso ng tubig, tila ba biglang nauhaw.
"Mainit kasi eh," sagot niya, hindi makatingin nang diretso. "Ikaw... uhm... hindi ka ba nilalamig diyan sa suot mo? Naka-aircon pa naman sa taas."
Lumapit ako nang kaunti. "Hindi naman. Sobrang init nga eh. Parang... nag-iinit ako."
Huminto siya sa pag-inom. Tumingin ulit siya sa akin. This time, mata sa mata. Hinihintay ko ang lust. Hinihintay ko ang dilim sa mga mata niya.
Pero wala.
Ang nakita ko lang ay pag-aalala.
"Baka nilalagnat ka?" Lumapit siya at akmang hahawakan ang noo ko.
Dahil sa inis ko at pagkabigla, umatras ako. Pero nakalimutan ko, basa ang sahig dahil sa mga tulo ng tubig galing sa katawan niya.
"Ay!"
Nadulas ako. Nawalan ako ng balanse. Ang tasa ng kape ay tumapon sa sahig.
Pinaikot ko ang katawan ko para hindi ako tumama sa counter, pero huli na. Pabagsak na ako.
Pero hindi ako tumama sa sahig.
May matitibay na bisig na sumalo sa akin.
Naramdaman ko ang basa at mainit na dibdib ni Blake na dumikit sa mukha ko. Ang braso niya ay nakapulupot nang mahigpit sa bewang ko. Ang isa niyang kamay ay nasa hita ko—direkta sa balat dahil sa ikli ng shorts ko.
Napatigil ang mundo.
Ang lapit ng mukha namin. Naamoy ko ang sabon niya. Nararamdaman ko ang t***k ng puso niya sa dibdib niya. Dug-dug. Dug-dug. Mabilis.
Nakataas ang mukha ko sa kanya. Nakatitig siya sa akin.
Ang posisyon namin... sobrang lapit. Ang hita ko ay nasa pagitan ng mga hita niya. Ramdam ko ang umbok niya na dumidikit sa tiyan ko.
Ito na. Hahalikan niya ako. Hindi niya matitiis 'to. Walang bra, walang panty, basang katawan, dikit na dikit.
Hinintay ko. Binuka ko nang bahagya ang labi ko.
"Kuya..." bulong ko.
Pero sa halip na halikan ako, mabilis niya akong itinayo nang maayos. Binitawan niya ako agad na parang napaso siya.
Kumuha siya ng tuwalya at mabilis na ipinatong sa balikat ko para takpan ang katawan ko.
"Mag-ingat ka, Karla," seryoso niyang sabi. Ang boses niya, strikto. "Madulas. At... magpalit ka nga ng damit. Baka makita ka ng mga tauhan sa labas na ganyan ang suot mo. Hindi maganda tignan."
Parang binuhusan ako ng yelo.
Wala siyang pakialam sa katawan ko. Ang iniisip niya, baka makita ako ng iba. Ang iniisip niya, hindi maganda tignan.
"Sorry," sabi niya, sabay talikod para kumuha ng mop. "Linisin ko lang 'to. Umakyat ka na at magbihis."
Nakatulala ako sa kanya habang pinupunasan niya ang sahig.
Ang linis ng konsensya niya. Ang bait niya. Ang perfect brother niya.
At 'yun ang pinakamasakit sa lahat.
Mas gugustuhin ko pang bastusin niya ako. Mas gugustuhin ko pang tignan niya ako nang may malisya. Kesa sa ganito... na parang bata lang ako na kailangang protektahan.
Padabog akong umakyat sa taas.
Pagpasok ko sa kwarto, hinubad ko ang sando at shorts at ibinato sa sulok.
Walang epekto. Kahit anong gawin ko, wala.
Pero hindi ako susuko. Kung hindi makuha sa santong dasalan... baka kailangan ko ng mas matinding paraan.
Kinuha ko ang cellphone ko.
To: Julian
Message: Puntahan mo ako dito mamaya. Ngayon na.
Kung ayaw ni Blake na tignan ako, pwes... ipaparinig ko sa kanya. Ipaparinig ko sa kanya kung paano ako sigawin ng ibang lalaki. Hanggang sa hindi na niya kayang magbingi-bingihan.
- Writer
