Mapangahas
1359 Words
NANG tumawag ang rider sa cellphone ko, halos liparin ko ang hagdan pababa papunta sa gate.
"Parcel po para kay Karla," sabi ng rider, sabay abot ng isang nakabalot na pouch na walang anumang label o description. Discreet packaging. Eksakto sa hiningi ko.
Nagpasalamat ako, kinuha ang package, at mabilis na bumalik sa kwarto ko. Ni-lock ko ang pinto ng dalawang beses. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinupunit ang plastic at ang bubble wrap.
Dahil sa pagtanggi ni Julian na galawin ako, at dahil sa imposibleng sitwasyon namin ni Blake, napilitan akong humanap ng paraan para pakainin ang demonyo sa loob ko. Hindi na sapat ang mga daliri ko. Hindi na sapat ang mga nakaw na damit. Kailangan ko ng laman. Kahit peke lang.
Nang mabuksan ko ang kahon, bumungad sa akin ang isang silicone d***o.
Napalunok ako. Sinadya kong piliin ang pinakamalaking size sa online shop. Tinitigan ko itong mabuti. Makapal. Mahaba. Puno ng mga pekeng ugat na nakaumbok sa gilid nito, at may madilim na kulay sa dulo.
Walang ibang pumasok sa isip ko kundi ang gabing sumilip ako sa siwang ng pinto ni Blake. Ito ang eksaktong sukat ng nakita ko. Ito ang replika ng halimaw na kinababaliwan ko.
Hindi na ako nag-aksaya ng oras. Hinubad ko ang lahat ng suot ko at pabagsak na humiga sa kama.
Kinuha ko ang lubricant na kasama sa package at pinahiran ang laruan. Malamig ang silicone sa una, pero nang simulan ko itong itapat sa sarili ko, nagbago ang lahat.
"Kuya..." nanginginig kong bulong.
Ipinasok ko ito. Napasinghap ako nang malakas. Ang laki. Ang sikip. Parang mapupunit ako sa lapad nito, pero imbes na masaktan, isang nakakabaliw na sarap ang gumapang sa buong sistema ko.
Tumingala ako sa kisame, nakakuyom ang mga kamay sa kumot. Sa bawat pagbaon ko ng laruan, isinisigaw ng isip ko ang pangalan niya.
Blake. Blake. Blake.
Naging marahas ako. Baliw na baliw. Hinampas ko ang sarili ko. Nagsalita ako mag-isa sa loob ng tahimik na kwarto, gumagawa ng sarili kong ilusyon.
"Akin ka, Blake... sige, sirain mo 'ko..." ungol ko habang pilit na kinakaya ang kapal ng laruan. Nakapikit ako, at sa dilim, nakikita ko siyang nakapatong sa akin, pawisan, pinapanood ang bawat reaksyon ko habang binabayo niya ako.
Tumulo ang luha ko sa sobrang sarap at frustration. Umiiyak ako dahil alam kong hanggang plastik na laruan lang ang kaya kong angkinin.
Nang marating ko ang sukdulan, nangisay ang buong katawan ko. Bumagsak ako sa unan, humahagulgol nang mahina, yakap-yakap ang sarili ko habang ang pekeng replika ni Blake ay nasa loob pa rin ng katawan ko.
Isang oras ang lumipas bago ako nakabawi ng lakas. Naglinis ako, itinago ang laruan sa pinakasulok ng kabinet ko, at nagbihis. Medyo gumaan ang pakiramdam ko. Nawala ang matinding kati, pero naroon pa rin ang puwang sa puso ko.
Bumaba ako papuntang kusina para uminom ng tubig.
Naabutan ko si Blake sa sala, nakabihis ng maayos na polo at maong. Mukhang paalis. Pagkakita niya sa akin, natigilan siya. Napakamot siya sa batok niya, at nakita ko ang pamumula ng mga tainga niya.
Bago pa ako makapagsalita o makapag-isip ng paraan para asarin siya tungkol sa nangyari kahapon sa banyo, inunahan na niya ako.
"Karla... ah," utal niyang simula, hindi makatingin nang diretso sa mga mata ko. "Sori ulit tungkol kahapon. Seryoso. Nakakahiya 'yung nangyari. Hindi ko naman sinasadyang buksan nang ganun."
Kumulo ang dugo ko.
Nakakahiya? 'Yun lang ba ang naramdaman niya? Paano naman 'yung nakita kong umumbok sa shorts niya? Kakalimutan na lang ba niya 'yun?
"Kaya naisip ko," patuloy ni Blake, pinipilit na ibalik ang boses ng isang nakatatandang kapatid, "bilang pambawi ng kuya mo sa'yo... ililibre kita ng milk tea sa bayan ngayon. Sama ka? Bibili rin kasi ako ng mga supplies sa palengke."
Napatiim-bagang ako. Kuya. Ginamit na naman niya ang paborito niyang salita para gumawa ng harang sa pagitan namin. Hindi umubra ang paglalantad ko ng katawan ko. Sa halip na matukso, mas lalo siyang nagtago sa likod ng responsibilidad niya bilang kapatid.
Pilit akong ngumiti kahit gusto kong ibato sa kanya ang baso ng tubig na hawak ko. "Sige. Magpapalit lang ako ng sapatos."
Pagdating namin sa bayan, tinext ko si Julian. Sakto namang nasa munisipyo lang siya, kaya mabilis siyang nakasunod sa amin sa palengke.
Nang magkita kami, agad akong inakbayan ni Julian. Hinalikan niya ako sa pisngi sa harap mismo ni Blake. Tumingin ako sa reaksyon ng stepbrother ko, naghihintay ng kahit anong senyales ng selos. Pero wala. Nakangiti lang si Blake, parang proud pa siya sa amin. Lalong sumama ang loob ko.
Bumili kami ng mga kailangan sa farm mga pako, sako ng patuka, at ilang gamit sa bahay. Si Julian ang taga-bitbit ng karamihan habang si Blake ang nagbabayad. Pagkatapos, dumaan kami sa sikat na milk tea shop sa bayan.
Habang naglalakad kami pabalik sa naka-park na pickup truck ni Blake, iniinom ko ang milk tea na nilibre niya. Matamis, pero parang may pait sa lalamunan ko.
Nang mailagay na ni Julian ang mga pinamili sa likod ng truck, humarap sa amin si Blake. May seryosong ekspresyon sa mukha niya.
"Siyanga pala," simula ni Blake, nakatingin sa aming dalawa ni Julian. "Aalis ako bukas ng umaga."
Natigil ako sa pag-inom. Kumunot ang noo ko. "Saan ka pupunta?"
"Luluwas ako ng Maynila," kaswal niyang sagot, pero parang may bumagsak na malaking bato sa dibdib ko. "Tatlong araw ako doon. Matagal-tagal ko na ring hindi napupuntahan si Maria eh. Nagtatampo na 'yung girlfriend ko. Susorpresahin ko sana."
Maria.
Biglang nag-flash sa isip ko ang nangyari noong madaling araw. Ang video call. Ang ungol niya. Ang pagtawag niya sa pangalan ni Maria habang nakayakap siya sa akin habang nilalagnat siya.
Kumulo ang sikmura ko. Isang matinding alon ng selos ang bumatok sa akin. Pupunta siya sa Maynila para makipagkita sa babaeng 'yun. Pupunta siya doon para... gawin ang mga bagay na ginagawa niya sa harap ng cellphone. At this time, personal. Mahahawakan niya. Mahahalikan niya. Mapapasok niya.
Habang ako, maiiwan dito. Naka-lock sa kwarto kasama ang isang plastik na laruan.
"Ah, ganun ba, Kuya?" nakangiting sagot ni Julian. "Mabuti 'yan! Deserve niyo rin namang magkasama. Ang sipag-sipag mo na rito sa farm eh."
Tumingin si Blake kay Julian at tinapik ito sa balikat. "Kaya nga pabor na andito ka ngayon, Julian. Bro, ikaw na muna ang bahala kay Karla ah? Bantayan mo muna 'yung kapatid ko. Wala ako rito ng tatlong araw. Wag mo pababayaan."
"Siyempre naman, Kuya!" sagot agad ni Julian, punong-puno ng sigla at dedikasyon. "Ako na pong bahala. Araw-araw akong pupunta sa inyo para icheck siya. Safe siya sa akin."
Nakatayo lang ako doon, pigil ang hininga, pakiramdam ko ay sasabog na ang puso ko sa galit at selos.
Wala akong karapatan. Alam ko 'yun sa sarili ko. Stepbrother ko siya, at stepsister lang niya ako. Kahit anong gawin ko, hanggang duon lang ang papel ko sa buhay niya. Si Maria ang girlfriend. Si Maria ang legal.
Pero dahil Makati ako... dahil baliw na baliw ako sa kanya... hindi sapat sa akin ang salitang "bawal."
Wala akong nagawa sa sandaling iyon kundi tanggapin ang alok niya. Ngumiti ako nang pilit.
"Opo, Kuya. Mag-iingat ka sa byahe," sabi ko, kahit ang totoo, gusto kong magmakaawa na wag siyang umalis.
Pag-uwi namin, sumama na rin si Julian sa bahay para opisyal na magpaalam kay Blake at ipromise ulit na babantayan niya ako.
Habang nag-uusap silang dalawa sa sala na parang mga matalik na magkaibigan, nakatitig lang ako sa likod ni Blake. Luluwas siya bukas. Iiwan niya ako sa matinong lalakeng 'to para makipag-s*x siya sa babae niya sa Maynila.
Ang selos ay naging poot. At ang poot ay nagbigay sa akin ng isang napakasamang ideya.
Gusto mo pala akong ipabantay sa boyfriend ko ha? Sige, Blake. Tingnan natin kung ano ang madadatnan mo pag-uwi mo.
- Writer
