Ang Sermong walang halong selos
1122 Words
ANG bigat ng hangin sa hapag-kainan.
Kakatapos lang namin kumain ni Julian. Tanghalian na, pero parang hapunan sa sobrang tahimik. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pagtama ng kutsara at tinidor sa plato. Kling. Klang.
Nakahain sa mesa ang nilutong sinigang ni Blake. Mainit, masarap, pero parang mapait ang lasa sa dila ko.
Nakatungo si Julian sa tabi ko. Alam kong hiyang-hiya siya. Sino ba naman ang hindi? Rinig na rinig ang ginawa namin kanina. At hindi lang basta narinig—sinadya kong iparinig.
Nasa kabisera si Blake.
Seryoso ang mukha niya. Hindi siya nakangiti. Ang kilay niya, halos magsalubong. Nakasuot na siya ng t-shirt ngayon, pero bakat pa rin ang higpit ng hawak niya sa kubyertos.
Ito na, isip-isip ko. Magagalit na siya.
Hinihintay ko ang pagsabog. Hinihintay ko na ibato niya ang baso at sabihing, "Bakit mo ginawa 'yon, Karla?! Akin ka lang!"
Bumilis ang t***k ng puso ko. Ito ang gusto ko. Ang selos. Ang galit. Ang pag-amin.
Biglang ibinaba ni Blake ang kutsara niya nang padabog.
Napatalon si Julian sa gulat. Napatingin ako kay Blake, mata sa mata. Handa na ako.
"Karla," panimula niya. Ang boses niya ay mababa, parang kulog bago umulan. "Julian."
"S-sir?" sagot ni Julian, nanginginig ang boses.
Huminga nang malalim si Blake. Minasahe niya ang sentido niya, tila ba sumasakit ang ulo niya sa amin.
"Alam niyo naman siguro na rinig na rinig ko kayo kanina, 'di ba?" diretsong tanong niya.
Namula ako. Hindi sa hiya, kundi sa anticipation. "O-opo, Kuya."
"Hindi ako conservative," pagpapatuloy ni Blake. Tinitigan niya ako nang seryoso. "Matatanda na kayo. 22 ka na, Karla. Ikaw Julian, may trabaho ka na. Alam niyo na ang ginagawa niyo."
Tumigil siya sandali.
"Pero sana naman... mag-isip kayo."
Nag-iba ang tono niya. Mula sa galit, naging... nag-aalala.
"Karla, bata ka pa," sabi niya, at may lungkot sa mga mata niya. "Kakagraduate mo lang. Wala ka pang trabaho. Paano kung... paano kung makabuo kayo agad? Handa ka na bang maging nanay?"
Natigilan ako.
Buntis?
Yun ang inaalala niya? Hindi 'yung fact na may ibang humahawak sa akin? Kundi 'yung fact na baka masira ang future ko?
"Kuya, nag-iingat naman kami—"
"Sigurado ka ba diyan?" putol niya sa akin. "Sa ingay niyo kanina, sa bilis ng mga pangyayari... sa tingin mo ba naiisip niyo pa ang consequences? Paano kung madisgrasya ka? Ano na lang sasabihin nina Papa at Mama pag-uwi nila? Na iniwan ko kayong dalawa tapos pagbalik nila, buntis ka na?"
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Wala. Walang selos. Walang pagnanasa.
Ang nasa harap ko ay hindi isang lalaking inagawan ng pag-aari. Ang nasa harap ko ay isang kapatid na takot mapagalitan ng magulang at takot masira ang buhay ng bunso niyang kapatid.
Ang sakit.
Mas masakit pa ito sa sampal. Kasi pinamumukha niya sa akin na hanggang doon lang talaga ang tingin niya sa akin. Little sister to be protected.
Binaling niya ang tingin kay Julian. Nanliit lalo si Julian sa upuan.
"Julian," tawag niya.
"Po?"
"Lalaki sa lalaki," seryosong sabi ni Blake. "Alam kong mahal mo ang kapatid ko. At nirerespeto ko 'yon. Pero pre... dahan-dahan lang. Huwag niyong madaliin ang lahat."
Tumango-tango si Julian na parang batang pinagagalitan ng principal. "Opo, Sir Blake. Sorry po talaga. Nadala lang po ng... emosyon."
"Naiintindihan ko," buntong-hininga ni Blake. "Lalaki rin ako. Alam ko 'yang init ng katawan. Pero sana, sa susunod... konting delikadesa naman."
Tinuro niya ang kisame, sa direksyon ng kwarto ko.
"Ang nipis ng dingding ng bahay na 'to. Rinig na rinig ko ang bawat ungol, bawat sigaw. Hindi naman sa pinagbabawalan ko kayo... pero sana isara niyo naman 'yung pinto."
Napayuko si Julian. "Pasensya na po talaga."
"Isara ang pinto," ulit ni Blake, nakatingin sa akin. "Para sa privacy niyo rin. At para... hindi naman awkward sa ibang tao sa bahay."
Awkward.
Para sa kanya, awkward lang 'yon. Hindi masakit. Hindi nakaka-turn on. Awkward.
Tumayo si Blake. Tapos na ang sermon.
"O siya, tapusin niyo na 'yang pagkain niyo. Maghuhugas pa ako ng pinggan. Julian, umuwi ka muna pagkatapos nito. Palipasin niyo muna ang init ng ulo ko... at init ng katawan niyo."
Naglakad siya papuntang lababo at nagsimulang magligpit, tila ba wala lang nangyari. Tila ba normal na araw lang ito kung saan pinagalitan niya kami dahil hindi kami naghugas ng kamay bago kumain.
Naiwan kaming nakatulala ni Julian sa mesa.
Hinawakan ni Julian ang kamay ko sa ilalim ng mesa. "Sorry, babe. Nadamay ka pa sa sermon ni Kuya Blake. Tama naman siya eh. Masyado tayong naging wild."
Tinignan ko si Julian. Mabait. Masunurin. Walang backbone.
At tinignan ko ang likod ni Blake sa lababo. Malapad. Matatag. Authoritative.
Gusto kong sumigaw.
Bakit ba ang bait-bait mo?! Bakit hindi ka na lang maging gago?!
Gusto kong magalit siya dahil gusto niya ako. Pero nagalit siya dahil mahal niya ako bilang kapatid. At 'yun ang klase ng pagmamahal na hinding-hindi magbabago. 'Yun ang pader na hinding-hindi ko matitibag.
"Uwi ka na muna, Julian," bulong ko, nawalan na ng ganang kumain.
"Ha? Pero kakadating ko lang—"
"Umuwi ka na sabi!" napataas ang boses ko.
Napatingin si Blake mula sa lababo. Nagulat si Julian.
"S-sige. Sige, babe. Magpapahinga na muna ako."
Tumayo si Julian at nagpaalam kay Blake. Tumango lang si Blake at ipinagpatuloy ang paghuhugas.
Nang makaalis si Julian, naiwan ako sa mesa.
Tinitigan ko ang likod ni Blake.
Akala mo panalo ka na, Kuya? Akala mo mapipigilan ako ng sermon mo?
Nagkakamali ka.
Kung ang pagiging mabait na kapatid ang role mo, pwes... gagawin kitang demonyo. Aalisin ko ang halo sa ulo mo.
Dahil kung hindi kita makuha sa santong paspasan... at hindi kita makuha sa selos...
Kukunin kita sa paraang hindi mo matatanggihan. Sa paraang ikaw mismo ang susuko.
Tumayo ako at naglakad papunta sa kanya sa lababo.
"Ako na diyan, Kuya," sabi ko, tumabi ako sa kanya.
"Ako na," sagot niya nang hindi lumilingon. "Magpahinga ka na lang."
"Hindi," sabi ko, at sinadya kong idikit ang braso ko sa braso niya. Basang-basa at mabula ang kamay niya. "Tutulungan kita."
Tumingin siya sa akin. Wala nang galit. Concern na lang ulit.
"Tigas talaga ng ulo mo, Karla."
Ngumiti ako. Isang ngiti na hindi umabot sa mata.
"Mana lang sa'yo, Kuya."
Humanda ka, Blake. Hindi pa tayo tapos.
- Writer
