Travel Back In Time; My Real HiStory

Wu Hayu

Mr. Wu is in hurry to flew back in his country that time. He needed to do so much preperation. For him, the day he have been waiting for all those years had come.

Mr Wu came from a wealthy family as his family owns hectares land in every corner of the country..plus those real state property in some nearby countries. He's been fond of the Philippines for more reason. He stayed there for years to secretly accompy his beloved, who he know that she never knew him but things would about to change.

----------

Present Time in China

"ma wô huíláile(ma im back)" bati ni Hayu sa kanyang ina, kagagaling lang nya sa part time job na pinasukan, isang masipag na binata si Hayu.. ilan nga sa mga pinapasok nyang trabaho ay pagiging tourist guide at translator.

Pagkauwe ay agad binuksan ni Hayu ang kanyang email. Ngayon kasi nya malalaman kung mapipili syang translator at tourist guide sa inaaplyan nyan nitong kamakailan.

Di naman sya binigo ng pagkakataon at nakatanggap ng congratulatory note na nag sasabi sya ang napili.

Isang mataas na gusali ang tumambad sa kanya ng marating ang address na nakasaad sa congratulatory notice na natanggap kahapon at pinapupunta sya dito para sa iba pang detalye.Nakasuot lamang sya ng simpleng red t shirt at pants, at pinatungan ito ng black na jacket.Pag pasok sa nasabing building ay mainit syang tinangap ng mga staff nito, na lalong nagdagdag ng kanyang pagdududa.? para sa isang Tourist at translator tila kakatwa ang mga pangyayari.

Nang marating ng binata ang isang silid ay agad tumambad sa kanya ang isang lalaki nakaupo sa swivel chair sa likodbng isang malaking executive table. Nakatalikod ito sa kanya at magalang nya itong binati.

"excuse me Im Hayu - Wu hayu( Duìbùqǐ.. Wǒ shì hayu - Wu hayu) "buong pagpapakilala nya sa nakatalikod na lalaki sa kanyang executive table. Mayamaya ay umikot ang swivel chair nito.

"nî hâo" nakangiting bati nito.

Nanlaki ang mga mata ni Hayu ng makita kung sino ang misteryosong lalaki.

---------

Present time philippines

Halos isang buwan naging abala si Cherrybe sa dame ng pinagagawa sa kanya ni Grey. Walanf pang isang linggo ay natapos na nyang nabasa ang libro sa tulong na din ni sofie.

Pinag attend ni Grey si Cherrybe ng English at Chinese lesson, sabi pa ni Grey ay kakailanganin niya ito ngunit para sa kanya ay naguubos lang sya ng oras.

Ayon sa plano ni Grey ay lilipad sila papuntang China para makilala si Mr. wu at gayundin upang mag shoot ng ilan sa mga popular na eksena mula sa libro kaya bukod sa language lesson ay pinag attemd din sya ng kaibigan ng chinese culture lesson at acting lesson.. lahat ito ay pinagawa sa kanya ni Grey sa loob ng isang buwan. At bago nga matapos amg pagpapahirap sa kanya ng a.k.a manager nya ay dinala sya nito sa self defence lesson. kakailanganin din daw ito sa isang eksena sa libro.. At gusto ni Grey na si Cherrybe ang gaganap na Chenchen. Kaloka.

"Bestie...." pagmamakaawa ni sofie na isama sya ni Cherrybe sa China.

Nang malaman kasi ni Sofie ang plano ay lagi na syang kinukulit nito na sumama.

"Sofie.. wag ka sa akin mag paalam.. kundi kay Grey." sagot ko naman.

"Isa pa.. may makakapigil ba sayo kung sakali gusto mo sumama." dagdag ko bilang pag hint sa kanya na kung gusto nya pwede naman sya talaga pumunta.

Kung ako ang tatanungin ay gugustohin ko makasama ang kaibigan.

Malaking ngiti naman ang sinagot sakin ni sofie ng maintindihan nya ang ibig kong sabihin. "maiwan muna kita marami pa ko kelangan gawin."

SOFIE POV

Pag pasok sa kwarto ay di ko halos mapigilan ang tuwa.. Sa twing naaalala ko ang tagpo namin dalawa ni Mr. Wu ay kulang nalang maihi ako sa kilig.

Kinuha ko ang maleta sa cabinet at agad agad bf impake ng mga gamit. Mayamaya ay may naisip akong gawin..

"sisiguraduhin ko na magkikita kami ulit ni Mr. Wu.. at gagawin ko ang lahat mainlove lang sa akin."

Kinuha ko ang piggy bank sa gili ng mesa at binasag ko.

"hmmmm 12 thousand pesos?... ayos malaki laki nadin ito isama ko pa ung 25k ko sa atm."

gamit ang isang calculator ay kinumpute ko kung mag kano ang ticket papuntang china pag kuha ng visa at ang hotel reservation ni research ko pa ang pinakamura flight at mga staycation na maaring kong tuluyan.

Halos manlumo si Sofie ng makitang kulang na kulang ang pera nya. Nagpalinga linga sya sa paligid upang humanap ng pera.. bawat bulsa ng mga damit at bag pati narin ng mga libro drawer at cabinet ay ginalugad nya.. di rin nakaligtas pati sapatos.. Sa isang iglap halos parang dinaanan ng bagyo ang kwarto nya. Muli pa syang nakalikom ng halagang 6,420. Ngunit hindi parin ito sasapat. Naisip ni Sofie na tawagan ang magulang.

"hello ma...?"

"oh sofie. ano yon anak?"

"pwede ba ko humingi ng pera?"

"nako anak... kakapadala ko lang sayo nung isang lingo at di padin sumasahod ang papa mo... urgent ba yan nak?? hayaan mo gagawan ko ng paraan."

"hindi na ma.. di naman po urgent.. yaan nyo na po.."

Gusto man ni Sofie na pumunta sa China ngunit di naman nya gustong mapunta sa wala ang paghihirap ng magulang.

Natulala nalang ako sa hangin kakaisp kung saam kukuha ng pera. Ngayon ko lang naramdaman ang importansya ng pera at ang pakiramdam ng panlulumo dahil kulang ang pera hawak ko.

Suportado naman ng magulang si Sofie kahit na ito ay malayo sa kanila habang nagaaral sa maynila. Lahat ng pangangailangan sa school at ilang luhi nito ay naibibigay naman sa kanya.. ngunit iba ang luhong nais nya ngayon. At yun ay sundan ang lalaking minamahal sa ibang bamsa..pag nalaman ito ng magulang ay tiyak na tutol ang mga ito.

Saglit pa ay napatitig si Sofie sa mga nakakalat nyang gamit at nakaisip ng ideya. Sa labas ng apartment ay nag lagay ng garage sale si Sofie.. sa tulong din ng kaibigan si cherry ay nag ambag din ito ng ilang gamit dahil wala rin naman syang extra pera na maibibigay sa kaibigan.. kung maliit lang na halaga ay mapagbibigyan nya ito ngunit subrang laki pa ng kinakailangan ni sofie upang makasama sa kanila.

Matapos ang garage sale ay muling nakalikom ng 11 thousand Sofie. Ngunit kulang pdin ito.

"magkano pa ang kelangan mo Sofie?"

"20 thousand pa." malungkot na sagot ni Sofie.

"oy... wag kang gumanyan.. alam mo naman ayaw kitang nakikitang malungkot!"

Napabunying hininga na lamang si Sofie sa pagkakadismaya.

"wag ka mag alala gagawan natin yan ng paraan!!!" pagpapalakas ko ng loob sa kanya ng may maisip ako ideya!!!

"diba magaling ka sa english???"

"pina flatter mo naman ako.. d naman masyado..... sapat lang"

"gumising ka ng maaga bukas may pupuntahan tayo!!"

Hindi na muling sumagot si Sofie. Natahimik naman ang dalawa ng marining ang kalam ng sikmura. Natawa nalamang ang mag kaibigan na tila may sariling mga mundo.