Lightless Sunshine

Chapter 22

Chapter 22

Tulong...

I was mumbling that word a countless of times as tears fell down from my eyes unstoppable. Tila'y nasa isa akong bangungot. Natatakot at lumuluha. Ngunit ang magkaibahan lamang ay nasa reyalidad ako kung saan hindi ako ang bida. Nasa reyalidad ako kung saan nakakulong sa isang bangungunot na pilit kong iniiwasan. Gusto kong magpumiglas ngunit kulang na ang aking lakas dahil sa pananakit na natamo. Ang tangi ko nalang magawa ay pumipikit at nagdalingin aa Diyos na sagipin ako mula sa nakakakilabot na sitwasyong ito. Na sana ay tulungan niya ako mula sa halimaw na nakadagan sa akin at hinahawakan ang iba't-ibang parte ng aking katawan at pinapasadan nang kaniyang makasalanang labi.

I closed my eyes tight while crying, begging for all the saints to save me. My body was shaking in fear. I was begging on the back of my head. I was seeking for help. Gusto ko ng lumayo rito at umuwi sa bahay. Ayaw ko rito. Natatakot ako. Natatakot na ako.

I shouted in pain when Mr. Gon Ople squeezed my intimate upper part.

No! No! No!

I cried so loud.

I scream wordlessly.

"Hmn! Hmn!" I sobbed and kicked him on his foot. Naalerto ang buong katawan ko nang pinaghiwalay niya ang aking mga hita gamit ang kaniyang tuhod. Ang aking mga kamay ay nasa ibabaw ng aking ulo at hawak niya ito gamit ang kaniyang isang kamay.

"Wag kang malikot!" he shouted angrily and slapped me again. Nalasahan ko ang sariling dugo. Halos mandilim ang paningin ko sa lakas niyon.

I didn't knew he's capable of doing this to me. He's my coach, I almost sees him as a father because of the fatherly treatment he's showing me. Akala ko mabait siyang tao. Akala ko hindi niya ako sasaktan. Akala ko hindi siya masama. But I was wrong. He's an evil. A demon. Walang pusong nilalang.

"Hmn! Hmn!" Kumalag ako sa kanya at pinagsasampal ang kaniyang mukha at pinagsisipa ang kaniyang katawan.

Galit na hinuli niya ang aking palapulsuhan at pwersahan itong iniangat sa aking uluhan.

Nanlaki ang mga mata ko sa takot ng bigla niya akong daganan at nagsimulang halik halikan ang aking leeg at ang aking dibdib.

Hubo't hubat na ako sa kaniyang harapan.

Patuloy ang pagbuhos ng masaganang luha sa aking mga mata habang gumagapang ang kaniyang kamay sa aking katawan.

Nanikip ang dibdib ko at hindi na ako halos makahinga sa kakaiyak at kakapumiglas sa kaniyang mahigpit na hawak.

I tried to freed away but he was too quick to catch me. Itinapat niya sa akin ang dulo ng kutsilyo at pinagbantaan akong papatayin.

Kadiliman ang sunod niyon. Wala akong makita. Wala akong makapa. Takot. Iyan lang ang tanging narararamdamam ko. Iyak ako nang iyak habang panikip nang panikip ang aking dibdib.

"Anak!" A familiar voice suddenly shouted.

Naramdaman ko ang pag-angat ng aking ulo mula sa sahig at paglapat nito sa isang malambot na bagay.

"A-Anak... si mama 'to. Anak, anak..."

Nananitili akong nakatingin sa kaniya. Blangko at tulala. Pilit kong inaalala kung sino siya hanggang sa rumehistro sa akin ang mukha ng aking Ina.

Mama...

"Ma..." bulong ko at marahang ngumiti.

Itinaas ko ang kamay upang abutin siya, marahan naman niyang inabot ang kamay ko at dinala ito sa kaniyang basang pisngi. And I realized she's crying hardly.

Umawang ang labi ko at sunod-sunod na bumuhos ang mainit na luha sa aking mga mata.

Natauhan ako bigla. Niyakap ko siya kaagad at isunobsob ang mukha sa kaniyang tiyan. "MAMA!"

Hinihingal na napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa aking dibdib. Beads of sweat was streaming down from my forehead along with the tears from my eyes.

That memory...

Napahagulhol ako.

"Sunshine," someone caressed my back. "Hush, hush..."

"Mama... Mama..." I murmured between crying violently. That horrible memory... it breaks my heart.

And now, my heart is bleeding.

"It's okay, it's okay. Everything's going to be okay,"

He kept of rubbing my back until I finally calmed myself down.

Tiningala ko ang nagsalita. Sinon's worried face greeted me.

He smiled softly and wiped my tears on my cheeks. Namumungay ang kaniyang mga mata habang pinupunasan ang aking mga luha.

"Do you want water?" he asked tenderly like it was as if I am a fragile person he needed to take good care.

I didn't speak nor nod. I just stared at his face. He smiled once again before he pinched my nose and stood up to get a glass of water on the water jar.

Why is he here?

Bakit siya ang nandito?

Bakit ako nandito sa loob ng school's clinic? Anong nangyari sa akin?

Napahawak ako sa aking ulo nang maalala ang nangyari kanina. The bulletin board... and Preece.

Nanlaki bigla ang mga mata ko.

"N-nasaan si Preece?" I asked.

I saw Sinon stiffened.

"N-Nasaan s-siya?" I asked, my voice was shaking.

"What are you talking about?"

"S-Si Preece. Nakita ko siya... Where is he?"

"Preece?"

"Yes... Preece. Si S, asan si S? Nakita ko siya kanina,"

Humarap siya sa akin. "I don't know what you are saying, Sunshine." His face was void of any emotion.

Napaiyak ako. "I am certain! I saw him! Nasaan siya?!" Nagsimula na akong maghysterical. Sigurado akong nakita ko si Preece kanina. I am certain of that!

"You must be tired, Sunny. Kailangan mo na munang magpahinga. You're imagining things." Umilap ang kaniyang mga mata.

Magsasalita pa sana ako nang bumukas ang pintuan at pumasok dito ang school nurse.

She smiled when she saw me already conscious.

"Kumusta ang pakiramdam mo?" unang tanong nito.

Matagal bago ako nakasagot. Pinahiran ko ang luhang umalpas at makailang humugot nang malalim na hininga. Sinulyapan ko si Sinon ngunit hindi siya nakatingin sa akin.

Hinarap ko ang school nurse.

"Maayos lang naman po," I said. Umayos ako ng pagkakaupo. Sinon sat on the other side of the bed and gave me the water.

Tinulungan pa ako nitong makainom.

"Hmm," the nursed nodded her head and list down something in her chart. "Nawalan ka ng malay kanina. I think it was because of hypertension. Malakas ang pagtibok ng iyong mga pulso kanina. If you weren't brought here in immediate, something bad could've happened. By the way, ano ang nararamdaman mo ngayon?"

Sandali akong natigilan nang maalala na naman ang nangyari kanina. Parang may tumusok sa puso ko. "Uhm... wala naman na po. Pagod lang ang k-katawan ko." Pagod ako, pagod na pagod. Mentally, emotionally and physically.

"Nagkasakit ka ba noong nakaraan? Nalipasan ng gutom? Or nagkatrankaso ka?"

Umiling ako. "Hindi naman po ako nagkasakit noong nakaraan... uh, maliban nalang tuwing umaga. Madalas akong magsuka at mahilo. Pero ayos lang naman na ako. Madalas din naman po iyang mangyari sa akin kahit noon pa. I'm sure I'm just fine." I said. "So, uhm. Pwede na po ba akong umalis? I can surely assure you that I'm good."

Kumunot ang noo ng nurse at napatingin sa lalaking katabi ko. At sa akin ulit.

"Sunshine, kailangan na nga muna mong magpahinga." I heard him said and caressed my arms.

"I know. Doon nalang ako sa bahay." I threw him a sharp look. I am not still convinced with what he said. Alam kong nagsisinungaling lang siya.

My eyes started to burn when I remembered what happened earlier. Who the f**k posted it there? Sino bang may galit ang gagawa no'n sa akin? As far as I can remember, wala akong naging kalaban sa school na ito. For goodness' sake, wala akong matandaan.

Whoever done that, sigurado akong may malaking galit iyon sa akin... The person behind it probably knew me since then. That issue was long vanished and long unopened. Sino naman kaya ang may gawa nun?

Ang ipinagtataka ko ay kung sino at kung bakit? Bakit kailangang ipaglandakan pa iyon sa loob ng school namin?

Kumuyom ang kamao ko at napayuko sa galit at sakit.

"Uhm, have you tried using pregnancy test, Miss Madrigal?" The nurse suddenly said.

My eyes widened. Kumalabog ang dibdib ko. "What?"

"You said you are experiencing morning sickness like vomiting, right?" she asked. Halata sa mukha ng nurse na nag-aalala ito.

Tumango ako.

"Nahihilo ka rin ba?"

Kumurap ako bago dahan-dahang tumango. "Uh, yes."

She sighed and looked at the man beside me. "Will you excuse us for a while, Mr?"

"Ha?" Sinon looked at the nurse confusingly. Nang ibinalik niya ang tingin sa akin ay nagtatanong iyon.

"Will you?" The nurse said once again.

"Ha? Sure! N-no problem..." he answered. Tumayo siya at pinagpagan muna ang kaniyang pantalon na suot.

He looked at me, down to my belly before he gulped hard and walked away, leaving me alone with our school nurse.

Napakurap ako ng ilang beses.

"Are you having an unprotected s*x?" she asked.

My lips parted dumbfoundedly. "A-Ano?"

The nurse held my hand and squeezed it a lil. "I know having s*x nowadays couldn't be controlled especially to the teenagers but you must've use protection, student. Teenage pregnancy are increasing, causing our economy—" I cut her ofd

"Nurse! I don't know what's you were saying. Enlighten me." mariin kong saad at nagsimula ng maghumerantado nang malakas ang dibdib ko.

She sighed. "Come on," Pinatayo niya ako at may kinuha siya sa isang maliit na carton at ibinigay ito sa akin.

I looked at my palm. "Ano 'to?"

"That's a PT. Pregnancy test to be exact. Go to the bathroom and follow the instructions, do you understand?"

Nanlaki ulit ang aking mga mata at napaawang ang labi.

"I... I'm not pregnant." I said and shook my head. I gave it back to her.

"Hindi natin malalaman kung hindi mo susubukan." Ibinalik niya ulit ito sa akin.

"Hindi nga sabi ako buntis!" I exclaimed hysterically. Umiling ako. "Hindi! Hindi ako buntis!"

"It's not yet confirmed, alright? Relax. I-try mo lang." the nurse patiently held my arm when I was about to walk out.

Tears fell down on my cheeks. "Hindi ako b-buntis..."

"Then you prove it. Go and test yourself." she encourage me. "Don't be scared. That's okay."

"No... Hindi ako buntis... Ayoko..." I shook my head. Sa isiping buntis ako ay hindi ko matanggap, ayokong maging batang ina.

Napahikbi ako.

"I'm negative, nurse. H-hindi ako maaaring mabuntis. A-ang bata ko pa..." pumiyok ang boses ko at humikbi.

"Let's check it out, okay? Pumasok ka na sa banyo at gamitin mo iyan. One line means negative." she said and smiled auspiciously.

I have no choice but to nod my head. I am sure na hindi ako buntis. No. That can't be. Bata pa ako. Marami pa akong pangarap sa buhay. Gusto ko pang mag aral at makapagtrabaho. Gusto ko pang mag ipon para sa sarili at sa kapatid ko. I don't wanna be a mom. Not on this age. For pete's sake! I am just seventeen! I couldn't even live by my own.

I went into the bathroom, almost breathless. Pigil ang aking hininga na sinunod ko ang instructions doon.

I tried three sticks. Why not, right? Sigurado naman akong hindi ako buntis. Hindi maaari akong mabuntis. Bata pa ako. Marami pa akong pangarap sa buhay. And being a mother is the least think I could think about.

Sunod sunod at walang tigil ang luhang kumawala sa aking mga mata nang sandaling makita ko ang resulta.

No...

This can't be...

Napaluhod ako sa sahig at humagulhol.

"No, no, no..." I shook my head while staring intently at the sticks.

I cried and sobbed frantically.

I was in a big shock, ang tangi ko lang nagawa ay ang maiyak.

Sobrang dami na ng problema ko, pati ba naman ito. The arrange marriage, my mom's case... tapos ito naman?

Ayoko... ayoko... bata pa ako...

"Miss Madrigal?! Miss Madrigal, what's happening?! Open the door!"

No... I can't be pregnant. Sobrang bata ko pa, marami pa akong gustong gawin sa buhay. At ang pag aalaga ng bata ay ni kahit kailan hindi sumagi sa aking isipan.

"Miss Madrigal! Open the door! Damn it! Open the door! Please!"

I am just seventeen...

A teenager.

Oh, God! Hindi pwede ito.

Ayoko... Ayoko... Ayoko.

What would happen to me? Paano na ang kinabukasan ko? My dad would probably disown me... I don't want it to happen.

Paniguradong pagtatawan ako ng nga kaklase ko at ng mga kaibigan ko.

Disgrasyada...

I could already hear people saying that once they saw me carrying a child. A child of my own.

"Miss Madrigal! Open this door! Come out!"

"Nurse, what's happening?!"

"She's crying. Naka lock ang pintuan."

"Do you have a spare key?"

"Oh, dang it! I forgot. Wait there."

I don't want this child. Period. Sobrang bata ko pa. Sobrang bata ko pa para rito. Hindi ko ginusto ito... wala ito sa plano ko.

Oh, f**k you, Sunny! Asan mo ba nilagay ang utak mo noong nakipagtalik ka sa lalaki?!

I did not foresaw this.

Paniguradong pagtatawanan ako ng mga tao...

They will see my a low quality of woman because I got pregnant on such a young age. I haven't even reached eighteen yet.

"f**k! Sunshine, anong nangyayari sa'yo?!"

In a swift, Sinon managed to embrace me. Hinagod niya ang aking likuran habang nakapatong ang kaniyang baba sa aking ulo. Napahawak ako ng mariin sa kaniyang braso at doon impit na napaiyak.

Natutop ko ang aking bibig.

____