Düşmanın Kızı

4.Bölüm

Ömer, odanın önüne geldiğinde.. Kapıya baktı, içeride ki kadının durumunu az çok tahmin edebiliyordu.. Yavaşça yaklaştı, elini kapının koluna götürdü. İçeri girip girmeme arasında gidip geliyordu. Tam içeri gireceği anda kendisini durdurmayı başardı

"Ne yapıyorum ben" dedi, sitemle kızarak.. Odanın önünden hızla ayrıldı.. Böyle bir saçmalık bir daha tekrar etmemeliydi

**

Zeynep, elinde vazo ile bekliyordu kapının yanında.. Kapıyı çoktan kilitlemişti, üstünde hala aynı kıyafetleri vardı.. "Bu odaya bir girmeye çalış, sana neler yapacağımı görürsün hayvan herif" diye sinirini sessiz sessiz söylenerek çıkarıyordu..

Madem artık onun kağıt üstünde karısıydı.. Zorla bu evlilik devam edecekti. Zeynep'te ona göre davranacaktı artık. Bu oda artık sadece onundu.. Esir kaldığı bu odaya da, onu izni olmadan kimse giremezdi. Hele ki o adi herif asla giremezdi. Girerse de alırdı boyunun ölçüsünü

**

Ömer, kendi odasına geçtiğinde yatağın kenarına oturdu.. Yaptıklarını düşündü genç adam.. Bugün , yaptığını da düşünmeden edemiyordu.. sahiden, Düşmanın kızı ile evlenmişti.. Resmi nikahlı karısıydı! Babasının , katilinin kızı. Sırf o kızı Amcasından korumak için böyle aptal bir işe kalkışmıştı. Hala inanamıyordu, böyle bir şeye nasıl cesaret etmişti ki. Gömleğinin düğmelerini tamamen açtığında, kadının bıraktığı yaraya elini götürdü..

Yara derin değildi ama yapılan pansuman da çok iyi bir iş görmemiş bu sebeple de Kanama tekrar devam etmiş, kan dışarı çıkmıştı.. Gülümsedi.. O kadar düşmanı vardı ama bir kadın tarafından bu hale gelmişti.. Düşmanları bunu öğrense, muhtemelen Zeynep'e ödül verirlerdi..

Gülümsedi.. Gülmek genç adama çok yakışıyordu ama onun gülüşü çok nadir görünürdü.. Gülümsemeyi yıllar önce bırakmıştı.. Onu tek bir kişi güldürebiliyordu , onu da kaybettiği gün gülmeye tövbe etmişti adeta genç adam..

Saatini kolundan çıkardı.. Belinden den silahını çıkarıp yastığının altına koydu.. Banyoya girip, yarasını temizleyip kendisine ufak bir pansuman yapmıştı.. Tekrar odasına döndüğünde yatağına uzandı.. Yorucu kocaman bir gün geçirmişti.. Ve gün arık bitmişti.. gözlerini yumdu.. Uykuya kendisini teslim etti..

**

Sabahın olmuş, perdeden sızan ışık, duvar kenarında uykuya dalan Zeynep'in yüzüne vuruyordu.. Pürüzsüz cildinde , dağınık saçlarına rağmen o kadar güzel duruyordu ki, bir bakan bir daha bakardı genç kadına.. Elinde tuttuğu vazo, bir anda kayıp gitmişti yere.. Kırılmamıştı ama vazonun yere düşmesi ile genç kadın hafif uykusundan hemen uyandı..

Sabah olduğunu fark etti, gözlerini ovaladı.. Sahiden burada uyumuştu .. Öfkeliydi o adama olan öfkesi yüzünden tüm düzeni mahvolmuştu sahiden.. Odada ters giden bir durum vardı, bunu fark ettiğinde hızla başını kaldırdı.. Tam karşısında, sandalyede , bacak bacak üstüne atmış, cani adam oturuyordu.. Eline hızla vazoyu..

"Sen" gözlerinden alev saçıyordu Zeynep

"Günaydın karıcığım" Ömer’in bu vurdumduymaz tavrı cidden insanı delirtecek derecedeydi

"Sen nasıl girdin buraya" Zeynep bu odaya nasıl girdiğini düşünürken

Ömer ise Sanki, soruları duymuyor kadını delirtmek için uğraş veriyordu.. "Kocaman yatağı bırakıp, duvar kenarında uyuman cidden ilginçmiş"

Zeynep sinirle vazoyu kaldırdı "Nasıl girdin sen buraya..beni deli etmenin mi derdindesin sen bee adam. Senin derdin ne. Öldürürüm seni, nasıl girdin sen bu odaya "

"Anahtarla" dedi sakince.. hala oturuyordu sandalyede.. Kadının elinde vazo ile kendisine saldırmasına saniye kalmıştı ama Ömer’in zerre umurunda değildi. Hatta, kadını deli etmek bu hale sokmak da biraz hoşuna gitmişti artık

"Ne, ben o kapıyı kilitledim hayvan herif anahtarı nasıl aldın, deli edecek bu adam beni Yarabbim" Sahiden kapıyı kilitlemişti nasıl bir cesaretle kapıyı açmıştı üstelikte Anahtar ile

"Yedek anahtar sağ olsun" Ömer, yine devam ediyordu bu vurdumduymaz hallerine

"Çık odamdan , defol dedim sana.. yemin ederim kafanda parçalarım bunu senin" Vazoyu gösteriyordu.. Sahiden yapardı Zeynep

"Sakinleşen iyi olur" dedi bu kez sesi sert ve uyarıcıydı..Sakinleşmezse ne olur az çok imasında bulunuyordu Zeynep için

"Sakinleşmek?.. sen ne sakinliğinden bahsediyorsun be.. Ailemi parçaladın, yetmedi benimle zorla evlendin.. Yetmedi köleymiş-im gibi beni buraya tıktın. Birde utanmadan odama giriyorsun benden izin almadan. Sen kimsin ki bana sakinlikten bahsediyorsun" delirmek üzereydi.. Karşısında ki adam yüzünden de delirmesine az bir zaman kalmıştı artık

"Şu söylediklerini başkası duysa gülerdi.. 5 katlı yalıda, deniz manzaralı odanın içinde tutsaklık.. Kimisi için hayalken, senin için gerçek.. Bence nankörlük yapma, tadını çıkar"

"Hayal kuranları kapat o zaman" Zeynep, bu rahat adama sinir oluyordu.. ne söylese asla anlamıyordu .. ve bu genç kadının delirmesine sebep oluyordu..

"Seninle bir anlaşma yapalım.. Artık karımsın" dedi yine sesi uyarıydı.. "Ve buna alışsan iyi olur.. bende bu sayede , sinirlenmeyim.. Çünkü sinirlenirsem"

"Ne yaparsın. Babam senin yüzünden kalp krizi geçirdi, Annem bu durumu da öğrense kadının kalbine inecek. Abim desen ortalarda yok.. Daha ne yapabilirsin sen"

"Babana çok güveniyorsun.. Ama o iyi bir adam değil" Babasını seven bir kadına, onu tanıması için bir fırsat gibiydi.. Kötüydü Kamil ve asla bu denli korunmayı sevilmeyi hak etmiyordu işte

"Benim babam kimseye zarar vermedi anladın mı. O senin gibi değil, üstelik senin gibi birisinin lafı ile mi babama sırt çevireceğim. Zira nasıl biri olduğun şu kısa süre içinde gayet ortada. Ve sen tutmuş Benim babama kötü birisi diyorsun” acı ile gülümsedi Zeynep “Ve benim bu aptal söylemlerine de inanmamı bekliyorsun öyle mi, acınacak haldesin"

"Verdi!" sesi tüm odada yankılandı. Oturduğu sandalyeden ayağa kalkıp genç kadının deniz mavisi gözlerine baktı. "Senin baban benim babamı öldürdü.. Senin baban " küfür etmek istiyordu , deli gibi küfür etmek istiyordu ama bu kadının karşısında yutkundu "Kötü bir adam" demekle yetindi..”Sende bu gerçek ile yakında yüzleşeceksin”

"Ne yani , benim babam kötü ama sen meleksin öyle mi? "Çok sinirliydi, geldiği bu nokta, delirmek üzereydi genç kadın.."5 katlı deniz manzaralı yalıda oturuyordun, belinde ki silaha , dışarıdaki korumalarına güveniyorsun.. Benim babam madem kötü biri sen nesin.. Melek mi? Benim babamı kandırarak onu kumara zorladın, yetmedi neyi var neyi yok hepsini aldın. Senin yüzünden benim babam hastanede yatıyor.. Allah bilir kaç kişinin ocağını böyle yıkıp, sahip oldun bu yalıya. Birde melaike numaraları, şowun batsın"

Bu kadının dili sahiden iyi laf ediyordu.. Ve Ömer, sahiden sinir oluyordu bu kadına.. Babasını kötülemeye çalışırken, bu güzel kadının karşısında yine kendisi kötü olmuştu.. "Sabrımı sınama" demekle yetindi..

"Benim babam iyi biri olmaya bilir ama sen ondan daha kötü bir adamsın, bunu da kendin kanıtladın"

İkisi de birbirinin gözlerinin içine bakıyordu.. Nefret bir yana dursun ama ikisinde de farklı duygular da oluşmaya başlamıştı.. Zeynep, nefret ediyordu bu gece karası gözlü adamdan.. 2 gün de hayatının içine etmişti.. Oda yetmez gibi, şimdi onun karısı olmuştu.. Ya Ömer, gözlerine hayran olduğu kadının her sözlerini yiyip içiyordu.. Kimse onun karşısında cümle kurmaya cesaret edemezken.. Bu kadın tüm dengelerini alt üst ediyordu.. İşin en kötü yanı ise, bu kadına kızamıyordu..

Kapı çaldığında, ikisi de hala birbirine bakmaya devam ediyordu.. Yakın koruması Selçuk, izin isteyerek içeri girdi..

"Abi, bir bakabilir misin"

Gözlerine hayran olduğu kadından bakışlarını ayırıp koruması ile dışarı çıktı.. "Ne oldu"

"Anneniz, odasında"

Heyecanlandı genç adam.. Gülümseyerek üst kata çıktı..

**

Zeynep vazoyu kenara bırakıp, kapıyı tekrar kilitledi..

Delireceğim ya, birde utanmadan benim babama kötü diyor.. Allah bilir sen bu servete kaç kişinin canını yakarak ulaştın.. Babam uyandığında bunların hepsinin hesabını vereceksin adi herif"

Yatağa oturdu genç kadın, Bütün gece sabaha kadar duvar kenarında uyumuş, beli ağrımıştı.. Şuan aklında binlerce düşünce yatıyordu ama öte yandan da Mehmet'i de düşünüyordu genç kadın.. Mehmet, bu durumu öğrendiğinde ne olacaktı..

**

Mehmet, kapıyı çalarak müdürün odasına girdi.. Zeynep’i çok merak ediyor ve bir şekilde ondan haber almanın derdine düşmüştü

"Merhaba Müdür bey nasılsınız"

Müdür, yaşlı bir adamdı.. İşlerinden başını kaldırıp Mehmet'e güldü.. "Merhaba hocam, iyiyim siz nasıl sınız"

"Teşekkür ederim" biraz tedirgin soruya nasıl gireceğini de bilmiyordu. Tek çaresi müdüre sormaktı ama konuya hala nasıl gireceğini düşünüyordu

"Bir sorun mu vardı hocam"

Mehmet, çekinerek gülümsedi "Zeynep hanım ile bir öğrencim hakkında görüşecektim ama kendisini göremedim bugün.. " yutkundu genç adam, "Bir bilginiz var mı" bulduğu en güzel yalan bu olmuştu

"Tabi, sizin haberiniz yok" müdür biraz üzülerek başını eğdi “Nereden olacak ki, bende ki de soru”

"Hangi konuda" derken, merak ve korku tüm bedenini istila etmişti.. Sevdiği kadını arıyor ama bir türlü ulaşamıyordu. Ne gelmişti ki başına bu denli

"Zeynep Hocanın , babası.. Maalesef kalp krizi geçirmiş.. Bir süre gelemeyecek"

Anlamsız bir rahatlık kaplamıştı içini "Öylemi, çok üzüldüm.. Umarım iyidir" En azından Zeynep iyiydi. Babası kötüydü. Neden bu kadar rahatlamıştı oda bilmese de, Zeynep’in iyi olması içine su serpmişti

"Umarım, yani adamcağızın durumu pek iyi değil galiba" müdür bile Mehmet'ten daha çok üzülmüştü bu durum karşısında

Başını salladı "Anlıyorum hocam, neyse İyi çalışmalar size"

"Size de iyi dersler hocam"

Mehmet, odadan çıktığında telefonuna sarıldı... Zeynep'i yine aradığında telefonu kapalıydı.. "Telefonun neden kapalı Zeynep.. Hangi hastane acaba"

**

Zeynep, odadan çıktığında alt kata indi.. Korumalara baktı.. Ama kimseyi de tanımıyordu, işin ilginci korumalar ona hayalet görmüş gibi bakıyordu ve çekindiği için bir şey soramıyordu..

Selçuk yanına gelerek, "Bir şey mi oldu Yenge"

"Zeynep.. Adım Zeynep"

Selçuk, kadının bu ani tepkisini anlaya biliyordu.. "Buyur yenge"

"Allah'ım sabır ver deli olacağım bu evde" kavga etmek yada tartışmak istemiyordu genç kadın, konuya girmek ister gibi "Neyse, uğraşmayacağım seninle.. Telefonum nerede benim"

"Abi" Selçuk tam devam edeceği anda, Ömer aşağı inerek...

"Bende, vermeyi unutmuşum " elinde salladığı telefon ile Zeynep’in karşısına geçti

"Aman ne komik.. Ver  şu telefonumu"

Genç adam telefonu uzatırken, Zeynep, telefonun kendisine ait olmadığını anlamıştı.. "Bu benim telefonum değil"

"Ben senin telefonun demedim zaten.. Yeni hat ve telefon.. Numaran sadece bende kayıtlı. Annenin de numarası kayıtlı merak etme. Geri kalan gereksiz hiç kimse yok … Olmayacakta" uyarı netti.

Zeynep sinirle gözlerini açtı.. bu adama delirtmek için yer arıyordu kendisini.. "Sen dalga mı geçiyorsun benimle ya.. Ver telefonumu dedim. Tüm bilgilerim numaralarım hepsi onda.. sen ne hakla benim telefonumu bana sormadan değiştirirsin, kimsin sen geri zekalı herif" dedirtecekti bu adam. Cidden intikamı saçmalığını bu şekilde alacaktı sanki

"Sormama gerek var mı” dedi arsızca genç adam.. Selçuk gülümsedi.. Zeynep, korumanın güldüğünü görünce ellerini sıkıp burnundan soludu..

"Bana bak yeter artık, size göre komikse bu durum bana göre hiç değil. Ver telefonumu ..Ben senin emir elin uşağın değilim. Sen benim üstümde bir hak iddia edemez hakkımda kararlarda alamazsın. Kimsin sen, ne hakla buna karar veriyorsun " salonda yankılandı sesi Zeynep’in.

“Kocan” dedi arsızca Ömer… Bu tutumu sevmişti. Sık sık kullanacaktı belli oldu. Nede olsa karşısında ki kadın her şekilde delirmek için sebep buluyordu, buda oda bir fırsattı artık

“bana bak deli etme beni yeter artık. Telefonumu ver”

"Bende sana telefonun bu dedim" uyarı gayet netti..

"Allah'ım deli olacağım, yemin ederim deli olacağım.. Anlamıyor musun, tüm numaralarım orada kayıtlı, Ben öğretmenim öğrenciler veliler herkes orada”

“Gerek yok o bilgilere”

“ne demek gerek yok"

"İhtiyacın olan herkesin numarasını eminim, hafızanda vardır"

Zeynep , tek kaşını kaldırdı.. ne demek istemişti bu adam.. Neyi ima ediyordu .. Yoksa Mehmet'i biliyor muydu diye içinden geçirdi.. Zarar verir miydi ona .. yapar mıydı bu kötülüğü bu ruh hastası adam.. Yapardı tabi ki..

"Bu arada, yavaştan hazırlan.. Hastaneye gideceğiz" susturmak için bulduğu en güzel yöntemi ortaya atmıştı

"Hazırım ben.. gidelim" dedi genç kadın hemen.. işe de yaramıştı Zeynep anında sessizleşmiş ti

**

Asuman duvara dayalı genç adama baktı.. Kızının kolunu sıkarak.. "Ne demek bu Zeynep.. Ne demek evlendim"

Zeynep, arkasında duran adama bakıp annesine döndü.. Gülümsemekte zorlansa da gülümsedi.. "Öyle oldu anne, anlatacaktım normalde.. Ama babamın bu durumu, her şey öyle çok ani gelişti ki.. "

"Zeynep delirtme beni.. Adamı daha biz tanımıyoruz.. Sen şimdi ise, bu adamla evlendim diyorsun.. Kim bu adam"

"Anne zamanla tanıyacaksın ve tanıdıkça sende seveceksin" bu yalana kendisi bile inanmazken, umarım Annem inanmıştır diye içinden geçirdi gülümseyerek..

"Zeynep" Uyarıyordu ama boşaydı..

"Annem, çiçeğim ben yanlış bir şey yapmam biliyorsun.. Bir takım sorunlar var babamın işleri ile ilgili.. Ömer , bana destek oluyor. Hem o çok güçlü bir adam bizi koruyacak"

"Ne iş yapıyor"

Zeynep, gülümsedi .. Güzel soruydu. Ama kocasının ne iş yaptığını daha kendisi bile bilmiyordu.. İşini bilmediği adamla evlenmişti.. "İyi işler yapıyor" demekle yetindi.. Ömer ile göz göze geldiğinde.. onun iyi işler yapmadığını en iyi kendisi biliyordu..

"Abin aradı " başını eğerek.. "Tatile gitmiş ve biraz daha kalacakmış orada.. Durumu anlattım ama umursamadı bile" canı sıkılmıştı..

"Üzülme sen .. her şeyi halledeceğim ben annem.. Ne olur üzülme sen"

"Kendi öz evladımı tanıyamıyorum Zeynep.. Barış, o kadar değişti ki.. "

Leyla haklıydı.. Nasıl derdi annesine gerçekleri.. Abisi en dibe ulaşmıştı, belki gelmemesi en iyisiydi ama şuan iyi miydi onu bile bilmiyordu genç kadın..

**

Zeynep, girdiği tuvalette yüzünü yıkadı.. Nefes almaya ihtiyacı vardı ama nefes almasına engel olanlarla çevriliydi etrafı.. Kendisi de bir pisliğe batmıştı ve bu pislikten nasıl kurtulacağını düşünüyordu genç kadın.. Ellerini kurulayıp tuvaletten çıktında Mehmet ile göz göze geldi..

"Mehmet"

"Zeynep , seni çok merak ettim" Genç adam, izin dahi almadan Zeynep'e sıkıca sarıldı.. Zeynep bu sarılmaya çok şaşırsa da içini kocaman bir korku kaplanmıştı..Ve bu manzaraya an ve an şahit olan Ömer, elini yumruk yaptı..