My Lesbian Lover

Chapter 7: Hindi Pwede!

Nasa higaan kami ni Ally, naka-half-bath na, amoy fresh na fresh, at ready na sana para mag-relax. Magpapahinga na kami nang biglang tumunog ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen at nakita ko ang pangalan ni papa. "Si papa!" sabi ko kay Ally habang binubuksan ang phone.

Pagkasagot ko, ang unang tanong ni papa ay, “Nasaan ka?”

“Kasama ko si Ally, Pa,” sagot ko, kalmado naman.

“Ah, ganun ba? May gusto sana akong sabihin sa iyo anak,” sabi niya na parang seryoso. Napatayo tuloy ako ng konti at nagka-eye contact kami ni Ally. Nag-aalala na ako kung ano na naman ang concern ni papa.

“Ano yun, Pa?” tanong ko, may halong kaba.

“Tanong mo nga kay Ally kung single mom ba ang mama niya,” sabi ni papa na parang nag-uusap lang kami tungkol sa ulam.

Nanlaki ang mata ko at napatingin ako kay Ally. Tiningnan lang niya ako na parang clueless na kung bakit siya nadamay bigla. “Tay, hindi pwede,” sabi ko agad.

“Itanong mo lang,” sabay sulyap ni papa na parang nag-aapply ng trabaho bilang investigator.

“Hindi nga pwede, Papa,” balik ko, natatawa na pero nagpipigil.

“Bakit naman hindi pwede anak?” kulit niya pa, parang batang nagtatanong kung bakit bawal kumain ng candy bago matulog.

Si Ally naman, nakikinig lang sa tabi ko, nagkukunyaring busy sa cellphone niya, pero obvious na naririnig ang usapan namin.

“Ano ba yan, Pa! ‘Di mo pa ata alam na kami na ni Ally,” pabulong kong sagot pero sakto namang narinig pa rin ni Ally. Napatigil siya sa pagtitig sa phone at napahagikhik.

“Ah, ganun ba?” sabi ni papa na parang wala lang. “Eh, single mom pa rin naman ‘yung mama niya, di ba?”

Napalunok ako. “Pa, seryoso ka ba? Hindi pwede maging stepmom ko si Mama ni Ally! Teka, so magiging stepsister ko si Ally? Paano na ‘yun?” sabay napaisip ako ng malalim na parang may formula sa math na hindi ko masolusyonan.

Si Ally naman ay di na nakapigil at tumawa nang malakas. “So, magiging mag-ate pala tayo? ‘Di ko kinaya!” sabi niya sabay hampas ng unan sa akin.

“Ano ba! ‘Wag kang tatawa-tawa diyan!” sagot ko kay Ally habang natatawa na rin.

Nakarinig ako ng tawa ni papa sa kabilang linya. “Eh, gusto ko lang namang malaman. Sino ba naman kasi mag-aakalang ganyan na pala kayong dalawa. Okay lang ‘yan anak, maghanap pa ako ng iba! Pero aminin ko, bet ko talaga mama ni Ally.”

Napabuntong-hininga na lang ako at hinagis ang phone sa gilid. Si Ally, tumatawa pa rin sa tabi ko. “Alam mo, Elise, mas okay pa ata akong maging ate mo kesa jowa mo!” biro niya.

“Ay, basta! Tumigil ka na diyan! Matulog na nga tayo baka mamaya mag-usap pa si papa at mama mo nang hindi natin alam,” sabay takip ko ng unan sa mukha ko.

“Ano? Ate na lang daw kita?” biro ni Ally habang nakangiti, pero may halong malalim na pagtingin. Hindi ko napigilang mapangiti pabalik. Iba talaga ang dating niya, yung tipong kahit anong sitwasyon, siya lang ang makakapagpagaan ng loob ko.

“Gusto mo talaga mag-ate tayo?” sagot ko na medyo nang-aasar pero naramdaman ko na hindi lang simpleng asaran ang nangyayari. Unti-unti akong lumapit sa kanya, naramdaman ko ang bigat ng mga titig niya sa akin.

“Hmmm, hindi yata,” bulong ni Ally habang nilalapit niya ang mukha niya sa akin. Naramdaman ko ang init ng hininga niya sa labi ko, at walang kahit anong salita ang kailangan. Dahan-dahan niya akong hinalikan, isang halik na may halong pangako at pagmamahal. Hindi na kami nagpatumpik-tumpik pa. Isang halik na nagsimula sa simpleng biro ay lumalim, naging mas malalim, mas totoo, mas mainit.

Habang ang mga kamay ni Ally ay unti-unting gumagalaw sa likod ko, hinila niya ako papalapit. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya laban sa akin. Nakayakap kami sa isa’t isa nang mahigpit, at parang wala nang makakapigil. Ang mundo ay lumabo; wala nang iniisip kundi ang sandaling ito.

“Ally…” bulong ko habang hinahaplos ang kanyang pisngi. Tumigil siya saglit, tinitigan ako na parang tinatandaan ang bawat detalye ng mukha ko, at dahan-dahan niya akong inihiga sa kama.

“Mahal na mahal kita, Elise,” bulong ni Ally na may halong kaseryosohan at pagnanasa. Naramdaman ko ang bawat salita niya, hindi lang sa pandinig kundi sa puso ko mismo.

“Ikaw din, Ally,” sagot ko habang hinahaplos ko ang buhok niya, at tuluyang naglaho ang lahat ng pag-aalala. Sa gabing iyon, walang iba kundi kami lang, at ang nag-aalab na damdamin na hindi kayang ipaliwanag ng simpleng salita.

Hindi na namin napansin ang oras. Ang bawat halik, bawat haplos, bawat paghinga ay nagsama-sama sa isang malamig na kwarto na punong-puno ng init ng pagmamahal. At sa gabing iyon, mas lalo naming napatunayan na hindi lang kami magkaibigan, hindi lang kami magkasintahan, kundi kami ang tahanan ng isa’t isa.

At kahit hindi planado ang nangyari, alam naming pareho na hindi lang katawan ang pinagtagpo, kundi mga puso namin na handang harapin ang kahit anong hamon, kahit pa si papa.

Pagkatapos ng lahat, humiga lang kami.

Nakayakap kami ni Ally sa isa’t isa, pakiramdam ko ay kumpleto na ang mundo ko. Tahimik na nagmamasid sa kisame, na parang pinapanood ang mga alaala ng nakaraan na tila isang pelikula. Pero sa gitna ng katahimikan, naramdaman ko ang bigat ng tanong na bumabalot kay Ally. Lumapit siya ng konti, hinaplos ang pisngi ko, at tinitigan ako ng mga mata niyang puno ng emosyon.

“Elise, may gusto lang sana akong itanong,” nagsimula si Ally, mababa ang boses, pero may bigat na parang matagal na niyang iniisip.

“Ano yun, Ally?” sagot ko, hinahaplos ko ang buhok niya, nararamdaman ko ang kaba sa tono ng boses niya.

“Okay lang ba talaga sa’yo na babae ang karelasyon mo? Ako?” tanong niya, may bahagyang pag-aalinlangan sa mata. Halos hindi ko inaasahan ang tanong niya, lalo na’t galing kay Ally na madalas ay sigurado sa lahat ng bagay. Nakita ko sa mga mata niya ang takot na baka masaktan, ang takot na baka hindi sapat.

Napatingin ako kay Ally, nakikita ko ang isang bahagi niya na bihirang ipakita ang vulnerable side na nag-aalala, na parang natatakot na baka hindi siya tanggapin ng buo. Hinawakan ko ang kamay niya, hinigpitan ko ang pagkakahawak para ipadama sa kanya na totoo ang nararamdaman ko.

“Ally,” malumanay kong sabi, habang ang mga mata ko ay hindi kumukurap sa mga mata niya. “Oo, okay lang. Hindi ko iniintindi kung babae o lalaki ka. Ang mahalaga sa akin, ikaw ‘yan. Ikaw ang mahal ko.”

Nakita kong unti-unting nawala ang alanganin sa mukha niya, pero may bakas pa rin ng lungkot sa gilid ng kanyang mga mata.

“Alam ko kasing hindi lahat maiintindihan tayo, hindi lahat matutuwang makita tayong ganito,” sagot ni Ally, medyo garalgal ang boses, puno ng pinipigilang emosyon. “Minsan natatakot ako, hindi dahil nahihiya ako, pero dahil ayokong masaktan ka. Ayokong makita kang nahihirapan dahil sa kung ano tayo.”

Hinila ko siya palapit, at niyakap ng mahigpit na parang gusto kong burahin lahat ng pag-aalala niya. Nararamdaman ko ang t***k ng puso niya, mabilis at puno ng kaba. Alam kong hindi madaling daan ang tinatahak namin. Alam kong maraming mapanghusga, maraming hindi makakaintindi. Pero sa mga sandaling iyon, mas naramdaman ko kung gaano kahalaga si Ally sa akin.

“Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba, Ally. Oo, alam ko, marami pa ring hindi makakaintindi. Pero masaya ako sa’yo. At kahit ano pang sabihin nila, hinding-hindi ko ipagpapalit ang nararamdaman ko para sa’yo. Lahat ng hirap, lahat ng pagdududa, kaya ko ‘yan basta kasama kita,” sabi ko, nararamdaman ko ang pagtulo ng luha sa pisngi ko, pero hindi ko na pinansin.

Niyakap ako ni Ally, at naramdaman ko ang pagtulo ng luha niya sa balikat ko. “Mahal na mahal kita, Elise. Salamat dahil tanggap mo ako. Salamat dahil pinili mo akong mahalin.”

Hinawakan ko ang mukha niya, pinunasan ang luha, at hinalikan siya ng dahan-dahan. “Hindi kita pinili dahil kailangan, Ally. Pinili kita dahil mahal kita. At kahit gaano kahirap, kahit gaano karaming tao ang magtanong, hindi ako susuko.”