My Lesbian Lover

Chapter 4: No Commitment?

Nung mga nag daang araw ay hindi na ako pinapansin ni Elise, hindi ko naman alam kung bakit. Kahit sa loob ng klase ay dinadaan-daanan niya lang ako nakakainis na. Parang walang nakikita. Pagkatapos ng klase namin ay pupuntahan ko sana si Elise sa kanilang bahay ng makita ko na naman sa gate si Monica na inaantay ata ako pauwi.

Hindi niya naman ako napansin pa kaya kinuha ko ang isang libro at kunwaring nagbabasa palabas ng gate. Nakalampas na ako kay Monica pero hindi pa rin ako nakalusot.

“Analyn ‘Ally’ Marquez!” Sigaw niya sa akin. Walang hiya, paano niya naman ako napansin na dumaan na ng gate. Lumapit siya sa akin at inamoy amoy ako. Yaks!

“Ang bango mo. Hindi ko talaga makakalimutan ang pabango mo na ito, ikaw palagi kong naalala,” sabi niya sa akin. Kaya pala hindi ako nakalusot dahil pala sa pabango ko.

“San ka pupunta Ally? Mag-date muna tayo, ito ang kauna-unahang date natin as official girlfriend mo na ako,” sabi niya sa akin.

“Hindi na siguro mag-aaral pa kase ako,” palusot ko kay Monica. Pero ang totoo ay pupuntahan ko si Elise dahil gusto ko siyang kausapin. Hindi ko pa nasasabi sa kanya ang totoo sa amin dalawa ni Monica na walang kami.

“Mag-aaral?” sabi ni Monica sabay taas ng kilay. “Bakit parang hindi ako naniniwala? Hala ka, baka may pupuntahan ka na naman, ah! Secret lover?”

Napakamot ako sa ulo habang nag-iisip ng magandang palusot. “Anong secret lover? Homework talaga ‘to, promise. May kailangan akong basahin na libro,” sabay taas ng libro na hawak ko na parang napaka-importante.

“Uy, eh ‘di ikaw na ang masipag!” ngumisi si Monica na parang may balak na hindi ko magugustuhan. “E di sasamahan kita mag-aral! Alam mo namang hindi kita iiwan, ‘di ba?”

Napairap ako nang palihim at huminga nang malalim. “Eh Monica, baka naman ma-bored ka lang. Alam mo namang super serious ako sa studies,” sabi ko habang naglalakad paalis. Pero akalain mong bigla siyang sumabit sa braso ko, parang lintang ayaw bumitaw. Hahaha, saglit natawa ako sa sarili ko na super serious ako mag – aral. Hindi talaga yun totoo guys.

“Okay lang ‘yan! Di ko naman kailangan intindihin kung anong sinasabi mo, basta kasama kita!” ngumiti siya ng pagkaganda-ganda na parang kakain ng sanggol.

Kailangan kong umalis, kailangan kong makatakas sa linta na ito. Tutal mukhang naniniwala naman siguro siya sa akin. “Monica? May nakalimutan ako sa classroom yung isang libro ko, andun pala yung homework ko, baka naman pwede mong kunin para sa akin ang sakit kase ng paa ko,” sabi ko sa kanya. Ngumiti lang siya sa akin. “Sige pero sa isang kondisyon,” sabi niya sa akin. Yawa. Bat ganun? Bat palaging may kondisyon?

“Sige ano yun?” sabi ko sa kanya.

“Akin na ang cellphone mo para sure na hindi ka tatakas,” sab isa akin ni Monica.

“Cellphone lang pala. Ito oh.” Inilabas ko ang cellphone ko at ibinigay sa kanya.

Pumunta na siya sa classroom at ako naman ay dali-dali ng tumakas at pumunta sa bahay ni Elise para ipaliwanag na walang namamagitan sa amin ni Monica. Gawa-gawa lang ni Monica ang lahat.

Pagkaalis na pagkaalis ni Monica, hindi na ako nag-aksaya ng oras. Pakiramdam ko para akong contestant sa Amazing Race, takbo dito, takbo doon. Kailangan kong makarating sa bahay ni Elise bago pa bumalik si Monica at maisip na hindi lang libro ang nawala kundi pati ako!

Nasa kalagitnaan na ako ng pagtakbo nang marinig ko ang tunog ng tricycle. Aba! Si Mang Carding pala, yung paborito kong tricycle driver. Sumakay ako agad nang walang patumpik-tumpik.

“O, Ally! Saan ang lakad?” tanong ni Mang Carding, sabay kindat na parang nasa mission impossible kami.

“Kay Elise po, Manong! Kailangan ko pong magpaliwanag bago pa ako mahabol ng—” bago pa man ako matapos magsalita, biglang bumusina ang isang bisikleta. At sino pang ibang bida kundi si Monica, nakasakay sa isang pink na bisikletang may training wheels!

“Ally!!!” sigaw niya habang pumapadyak na parang hinahabol ng multo. Hawak-hawak pa niya ang cellphone ko na parang tropeo.

“Manong, paki-bilis!” sigaw ko kay Mang Carding. Nagpa-pedal naman si Monica na parang na-caffeine overload. Grabe, parang nag-training para sa Tour de France!

Habang umiikot ang gulong ng tricycle, biglang bumuhos ang ulan. Basang-basa na kami ni Mang Carding, pero tuloy pa rin ang pagtakbo. Si Monica? Mas lalong nagmistulang action star sa ulan, nakasabit na ang kapote na kulay dilaw, akala mo’y si Pikachu na tumutok sa akin.

“Mang Carding, baka pwedeng mag-shortcut tayo!” sabi ko, sabay turo sa masikip na eskinita. Pero dahil sa dulas ng kalsada, biglang huminto si Mang Carding. Ayaw na ng makina! Diyos ko po!

Nag-decide ako na tumalon na lang sa tricycle at naglakad. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Pero kailangan ko talagang makarating kay Elise. At kahit pa natataranta na ako, hindi ko maiwasang mapatawa. Kasi si Monica, nandiyan pa rin sa likod, parang sinayawan ako ng cha-cha na may kasamang padyak.

Sa wakas, nakarating na ako sa gate ng bahay ni Elise. Kumatok ako nang paulit-ulit na parang nawawalang bata. Lumabas ang tatay ni Elise na may hawak na walis.

“Sino ka?” tanong niya, nakakunot ang noo. Napalunok ako.

“Ah, si Elise po, kailangan ko po siyang makausap, ako po ito si Ally? Analyn po,” sagot ko, humihingal pa sa pagod.

Agad naman akong pinapasok ng tatay ni Elise at wala na akong pakealam kay Monica. Siraulo ba yun? Patay na patay sa akin? Hindi ko na kaya. Ayaw ko ng dumikit pa si Monica sa akin. Unang una sa lahat hindi kami, siya lang ang may gawa gawa na mag on kami.

Basang basa ako sa ulan pero wala na akong pakealam ang importante ay maka-usap ko si Elise.

“Oh Ija, magpunas ka muna,” sabi sa akin ng tatay ni Elise.

“Salamat ho.” Kinuha ko ang towel saka nagpunas.

Nang makita ko si Elise ay sumunod ako sa kanya papunta sa loob ng kwarto. At sinabi sa kanya ang lahat na walang kami ni Monica at gawa gawa niya lang iyon.

Pagpasok ko sa kwarto ni Elise, agad akong naupo sa kama niya na parang pagod na asong ulol. Si Elise naman ay nakaupo sa desk, nagtitipa sa keyboard ng laptop niya at parang hindi ako iniinda. Nakakainis, pero wala akong choice kundi magpaliwanag.

“Elise,” sabi ko, medyo hinihingal pa. “Walang kami ni Monica. Sinusundan lang niya ako kahit saan. Promise, para siyang ninja na may GPS sa akin.”

Tumingin lang si Elise sa akin, sabay kindat. “Eh bakit parang enjoy na enjoy ka naman? May pa-date-date pa kayong popcorn at parade kanina.” Kanina kase may konting event lang naman sa school ito naman si Monica pabida-bida agaw eksena.

“Hindi ‘yun date!” halos napasigaw ako sa sobrang diin ng sagot ko. “Elise, hindi ko na alam kung paano ko tatakasan si Monica. Parang siya na si Voldemort ng buhay ko, hindi ko mapigilan!”

Nagpatuloy si Elise sa pag-type sa laptop, tapos bigla na lang siyang tumawa nang konti. “Nakita ko nga kayo kanina, eh. Para kayong sitcom na palpak. Lalo na nung nagbisikleta siya sa ulan. Kung nag-video lang sana ako, sigurado viral na ‘to.”

Napakamot ako sa ulo habang ini-imagine ko ang mga nangyari kanina. “Hindi nga ako nakaligtas sa kanya kahit nagpa-tricycle na ako kay Mang Carding! Tapos yung bisikleta niya, Diyos ko, may training wheels pa!”

Napatawa na rin si Elise nang todo, hindi na kayang itago ang kilig sa eksena. “Nakakatawa ka, Ally. Akala ko pa naman serious itong usapan natin, pero para kayong mga bata na nag-aagawan ng laruan.”

Nakangiti ako pero may halo pa ring konting kaba. “Kaya nga nandito ako. Ayokong magalit ka sa akin dahil sa mga kalokohan ni Monica.”

Biglang natahimik ang buong paligid ng kwarto at nilapitan ako ni Elise. “Yawa kang tomboy ka. Bakit kapa kase hindi nagging lalake?” nagulat ako sa sinabi ni Elise. Tumabi siya sa akin at hinawakan niya ang mga pisngi ko. At nagulat ako sa sinabi ni Elise. Hindi ko alam ang isasagot ko.

“Ally, gusto kita.”

Biglang nag-freeze ang utak ko sa sinabi ni Elise. Para akong computer na biglang nag-blue screen. “Anong sabi mo?” tanong ko, sabay kunot ng noo na parang hindi pa rin makapaniwala.

“Gusto kita, Ally,” ulit ni Elise, this time, mas seryoso. Pero kahit seryoso, naramdaman ko ang kilig na akala mo’y mga butterflies na nagsama-sama sa tiyan ko. Ang problema lang, hindi ko alam kung saan itatago yung kaba ko. Ano na ‘to?

Hindi pa ako nakakasagot, biglang bumukas ang pinto ng kwarto at sumilip ulit si tatay ni Elise na para bang hindi na maka-move on sa amin. “Ay, sori mga ija! Mukhang seryoso kayo d’yan, ha. Aalis na ako. Gusto niyo ba ng isaw?”

“Tay naman!” sabay sabi namin ni Elise, sabay sabay ring napatawa. Si tatay, napakamot na lang ng ulo at umalis na dala ang fishballs. Grabe, pati si tatay walang patawad sa eksena.

Pagkasara ng pinto, bumalik ang seryoso pero nakakatawang vibe sa kwarto. Hindi ko alam kung matatawa o maiiyak. Si Elise, nakatingin pa rin sa akin na parang may secret mission. Hinawakan niya ulit ang pisngi ko at nilapit ang mukha niya sa akin.

“Bakit hindi ka naging lalake, Ally? Para wala nang Monica at wala nang ganitong drama,” sabi niya, sabay hinga nang malalim na parang nagluluksa sa harap ko.

Napaisip ako saglit, kunwari naglalaban sa utak ko kung ano ang isasagot. Pero instead na sagutin ng maayos, bigla akong bumawi. “Edi sana ikaw na lang naging lalake! Para di rin tayo magka-problema!” sabay hampas sa braso niya na parang bata. Nagtawanan kami pareho, halos hindi makapaniwala na nauwi na sa ganitong usapan ang lahat.

Tumawa si Elise ng malakas, pero hindi niya binitiwan ang pagkakahawak sa akin. “Hay naku, Ally. Bakit ganito? Hindi kita ma-explain sa buhay ko. Pero alam mo, ikaw lang yung tomboy na parang lalaki na, parang babae pa rin. Parang gusto ko, pero natatakot akong sabihin. Kaya eto na...”

Natahimik ako sandali, pero hindi ko mapigilan yung sobrang kilig na parang sumabog na confetti sa loob ng puso ko. “Elise, seryoso ka ba? Kasi ako, gustong-gusto din kita.” Sabay napakamot ako ng ulo na parang hindi alam kung saan tatago yung kilig.

Nagtawanan ulit kami, pero this time, may halong kaba at saya. Si Elise, biglang umupo ng patalikod sa harap ko at parang batang nagtatago ng mukha. “Yawa ka talaga, Ally. Nahihiya tuloy ako.”

Hindi ko napigilan, hinawakan ko ang balikat niya at sabing, “Eh ano bang gagawin natin ngayon? Mag-bike din ba tayo ng may training wheels tulad ni Monica?” Sobrang lakas ng tawa ni Elise, halos matumba na siya sa kama niya.

“Walang training wheels sa atin, Ally!” sabi niya, tumawa pa rin. “Pero kung gusto mo, sabay tayong sumakay sa bisikleta. Ikaw magda-drive, ako sasabit lang.”

Nagkatitigan kami, parang eksena sa pelikula na sobrang awkward pero nakakakilig. At sa gitna ng lahat ng kalokohan, biglang nag-slow mo ang paligid, as if kami na lang ang nandiyan. Hinila ko siya palapit at niyakap, sabay bulong, “Sa susunod, walang tatakas, ha? Walang makulit na Monica, walang tricycle, tayong dalawa lang.”

Ngumiti si Elise at ngumiti rin ako. Kaming dalawa, tumatawa, nag-aasaran, pero ramdam na ramdam ang kilig na akala mo’y wala nang bukas. Nakakatuwa, nakakakilig, at sigurado ako hindi na ito basta kwentong gawang-gawa lang.