Dila-an Kita, Erra (SPG)

"Trip to Spain"

CHAPTER 5

Nosgel’s POV

Nasa harap ako ngayon ng bahay nina Tita Luisa at Tito Jacob, kinakabahan kahit na alam kong pabor sila sa akin bilang kasama ni Erra. Huminga ako nang malalim at kumatok sa malaking pinto ng mansion nila. Ilang saglit lang, si Tita na ang nagbukas ng pinto, ngumiti siya nang makita ako.

"Hi, Nosgel, pasok ka," sabi niya, humakbang ako papasok at nakita ko rin si Tito na nakaupo sa sala, nagbabasa ng dyaryo.

"Good evening, Tito, Tita," bati ko, nakangiti pero medyo kinakabahan. "Nandito po ako para magpaalam. Magbabakasyon po kami ni Erra sa Spain for a week."

Tumango agad si Tito, na parang wala nang masyadong tanong. "Maganda 'yan, Nosgel. A break will do both of you good. But of course..." tiningnan niya ako nang direkta, "alagaan mo si Erra habang nasa ibang bansa kayo."

"Oo nga, Nosgel," dagdag ni Tita, habang papalapit siya at kinapitan ako sa braso. "Make sure you take care of her. Alam mo naman na iisa lang ang anak namin."

"Of course po, Tita. I'll take care of her. Promise," sagot ko, seryoso ang tono. Hindi ko kailanman bibiguin ang tiwala nila sa akin.

Sakto namang bumaba mula sa hagdan si Erra, dala na ang maliit niyang luggage at nakangiti sa akin. "Ready?" tanong niya habang lumapit.

Tumango ako, pero bago pa kami umalis, may huling bilin pa si Tito. "Enjoy your trip, pero ingat kayo ha? At huwag kalimutan mag-update. Call us when you land."

"Yes, Tito," sabay sagot namin ni Erra.

Nang nasa labas na kami, tumingin ako kay Erra habang binubuksan ko ang kotse. “This is it. Spain, here we come!” Napangiti siya, sabay sabing, “Finally. Excited na ako.”

Flashback

Naaalala ko pa ang unang pag-uusap namin tungkol sa trip na ito. Nang gabing iyon, matapos ang isang long day ng trabaho, nag-usap kami ni Erra habang kumakain ng dinner sa isang restaurant. Simpleng usapan lang ang nagbigay daan sa ideya ng bakasyon.

“Nosgel, don’t you think we both need a break? Parang walang katapusan ang events, work, and family stuff lately. Nakakapagod na rin,” sabi niya, habang umiinom ng wine. Nakatingin siya sa akin, at ramdam ko ang pagod sa mga mata niya.

Alam kong matagal na rin kaming pareho busy sa mga responsibilities namin, kaya naman naisip ko na siguro tama siya. "You’re right. A break would be nice. Pero saan mo gustong pumunta?”

Hindi na siya nagdalawang-isip. "Spain. Gusto ko lang mag-relax sa beaches, mag-explore sa mga city streets, and just… enjoy."

Agad kong naisip ang perfect itinerary. Spain, with its beautiful culture and scenery, seemed like the perfect escape for both of us. “Spain it is, then. Let’s do it,” sagot ko, at doon nagsimula ang plano. Inayos namin ang schedule, bookings, at lahat ng kailangan para sa isang linggong bakasyon.

End of Flashback

Bumalik ako sa kasalukuyan nang marating namin ang bahay namin. "Pasok muna tayo, kukunin ko lang ang mga gamit ko," sabi ko kay Erra. Tumango siya, "Okay, I'll wait here."

Pumasok ako sa loob ng bahay namin at nakita ko sina Mommy at Daddy na parehong nasa living room. Nakangiti si Mommy habang tinitingnan ako, at parang alam na niya agad kung bakit ako nandito.

"Magbabakasyon kayo ni Erra, ha?" tanong ni Mommy, habang inaayos ang mga bulaklak sa vase.

"Yes, Ma. Spain for one week," sagot ko, dumiretso na ako sa kwarto para kunin ang mga gamit ko.

Nakasunod si Daddy sa akin, sinundan ako ng tingin hanggang sa pumasok ako sa kwarto ko. “Ingat kayo, Nosgel. I know you’ll take care of her, pero huwag mong kalimutang mag-enjoy rin.”

Tumango ako habang sinisiksik ko ang huling set ng damit sa aking maleta. “Yes, Dad. Don’t worry, we’ll have fun.”

Habang pababa ako ng hagdan, bumaba rin ang pagod at kaba ko. Excited na rin ako sa trip namin, pero sa kabila ng excitement, alam kong mayroon din akong responsibility. Si Erra. Kasama ko siya at dapat siguruhin kong magiging safe at comfortable siya habang nasa ibang bansa kami.

Paglabas ko ng bahay, nakita ko si Erra na tahimik lang sa kotse, naka-sunglasses na at tila handa na para sa isang adventure. Nang sumakay ako at sinimulan ang makina, napatingin siya sa akin at ngumiti.

"Got everything?" tanong niya.

"Yeah, all set. Ready ka na ba?"

"More than ready," sagot niya, at masayang pinaandar ko na ang kotse, patungo sa airport. Ramdam ko ang excitement at relief sa hangin—isang buong linggo na walang iniisip kundi ang mag-enjoy.

Habang nagmamaneho ako, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kami kaswerte na may pagkakataong magkasama sa ganitong adventure. Sa likod ng isip ko, alam kong ang trip na ito ay hindi lang isang simpleng bakasyon—ito rin ang panahon para magpahinga at mag-enjoy, at maramdaman ko kung gaano ko kamahal si Erra, ang "Baby Abbas My Erra."

Tahimik ang biyahe namin patungo sa airport, pero ramdam ko ang energy between us. Isang linggong walang distractions. Kami lang, exploring Spain, enjoying life. At sa kalsadang iyon, kasama ang mga ilaw ng lungsod sa paligid, hindi ko maiwasang isipin na nasa perfect na direksyon kami—patungo sa bagong adventure na magkasama.

Pagdating namin sa NAIA, halos sabay kaming bumaba ng kotse at nagmamadaling pumunta sa terminal. Pareho kaming naka-casual attire, pero kahit ganun, hindi maikakailang agaw-pansin pa rin si Erra. Suot niya ang kanyang oversized sunglasses at simpleng white top, ngunit para sa akin, siya pa rin ang pinakamagandang babae sa airport.

Hawak-hawak ko ang luggage namin habang mabilis naming tinahak ang entrance. Sinalubong kami ng airport staff, at inasikaso agad ang check-in namin. "Sir, ma'am, boarding na po ang flight niyo to Spain. Please proceed to the boarding gate," sabi ng ground staff na may magalang na tono. Tumango ako bilang pasasalamat, at tumingin ako kay Erra.

“Let’s go, Baby Abbas My Erra,” bulong ko habang tinutulak ko ang luggage cart. Napangiti siya at sumunod sa akin papunta sa security check.

Pagdating namin sa gate, sakto ngang boarding na. Pinauna kaming mga nasa business class. Naglakad kami papunta sa eroplano, habang nakahawak siya sa braso ko. Alam kong na-excite siya sa trip na ito, pero ako rin—hindi ko maiwasang matuwa sa ideya na magkasama kami sa isang linggo na walang kahit anong distractions.

Pag-akyat namin sa eroplano, pinapasok kami ng flight attendant na nakangiti. “Good evening, sir, ma’am. Welcome aboard,” bati niya habang tinuturo sa amin ang direksyon ng business class section. Pagkapasok namin, agad naming napansin ang luxury ng section. Maluwag, malambot ang mga upuan, at may privacy na talagang kailangan namin.

Tumayo ang flight attendant sa harap namin. “Would you like anything to drink before we take off? We have champagne, wine, or fresh juice.”

Tumingin ako kay Erra, na agad namang ngumiti. “Champagne, please,” sabi niya sa attendant, at humarap sa akin. “This trip calls for a celebration.”

Napangiti ako at tumango, “I’ll have the same.” Lumingon ako sa flight attendant. “Two glasses of champagne, please.”

Agad namang bumalik ang flight attendant matapos ang ilang sandali dala ang aming mga inumin. Inabot niya ang dalawang glass ng champagne at ngumiti. “Here you go. We’ll be taking off shortly, so please make yourselves comfortable.”

Inabot ko ang isa sa mga glass at inabot kay Erra. “To us,” bulong ko, na may kasamang mapaglarong ngiti. Itinaas niya ang kanyang glass at tinagayan ako.

“To us, and to this amazing trip we’re about to have,” sagot niya bago uminom ng kaunting champagne. Ramdam ko ang excitement sa hangin. Alam ko, both of us had been waiting for this. Matagal na naming pinaplano ang bakasyon na ito, at ngayon ay andito na kami—isang hakbang papunta sa Spain.

Pagkatapos ng ilang minuto, narinig na namin ang announcement ng piloto. “Ladies and gentlemen, we will be taking off shortly. Please fasten your seatbelts and enjoy the flight. Thank you for flying with us.”

Agad naming inayos ang seatbelts namin, at napatingin ako kay Erra. She looked so relaxed, yet there was an air of excitement around her. “Excited na ako,” sabi niya habang tinitingnan ako. “I’ve been waiting for this trip for so long, Nosgel.”

Napangiti ako, at inabot ko ang kamay niya. “Same here. We deserve this break.”

Maya-maya pa, umangat na ang eroplano, dahan-dahang tinatahak ang runway hanggang sa maramdaman namin ang pagtaas nito. Hindi ko maiwasang mapatingin sa bintana, sa mga ilaw ng lungsod na unti-unting lumiliit habang lumalayo kami sa lupa.

Habang tahimik kaming nakaupo, muling lumapit ang flight attendant. “Would you like to have your meals now or later during the flight?” tanong niya.

“Maybe later na lang,” sagot ni Erra. “I just want to relax for a bit.” Tumango ang flight attendant at iniwan kaming mag-isa.

Nilingon ko si Erra. “So, what’s the first thing you want to do when we get to Spain?”

She smiled, tumingin din sa akin. “Honestly? I just want to walk around, enjoy the sights, and maybe find a nice café where we can relax.”

“That sounds perfect,” sagot ko, imagining the two of us strolling through the streets of Madrid or Barcelona, hand in hand, without a care in the world.

Napayuko si Erra at naglabas ng kanyang phone, nagsimulang mag-scroll ng mga itinerary na nasa notes niya. “I’ve been planning this for a while, and may mga spots na gusto kong puntahan. I know you’ll love them.”

Nakangiti akong tumango. “I trust your choices. You always have the best taste.”

Napatingin siya sa akin nang may bahagyang pagkapilya sa mga mata niya. “Flattery won’t get you out of helping me plan the rest of the trip.”

“Hey, I’m just being honest!” biro ko, at nagtawanan kami. Para bang ang lahat ng stress at pagod namin ay iniwan na sa Pilipinas. Ngayon, kami na lang—walang trabaho, walang obligasyon, walang distractions.

Maya-maya pa, nag-adjust si Erra sa upuan niya, ini-recline ito para maging mas komportable. “I’m going to take a nap for a bit,” sabi niya, habang nakapikit na ang mga mata.

“Go ahead, Baby Abbas My Erra,” bulong ko, bago siya hinalikan sa noo.

Habang nakapikit siya, tiningnan ko siya, iniisip ang lahat ng pinagdaanan namin para makarating sa puntong ito. Sa loob ng eroplano, pakiramdam ko’y kami lang dalawa ang tao sa buong mundo. Ramdam ko ang kalmado ng paligid, at sa wakas, para kaming nakatakas sa realidad—kahit pansamantala lang.

Inabot ko ang kamay niya habang natutulog siya, at tahimik akong nagdasal na sana ang trip na ito ay maging simula ng bagong chapter para sa amin. Isang chapter na puno ng pagmamahal, pagtutulungan, at walang katapusang adventure.

Napatingin ako sa labas ng bintana habang unti-unting lumiliwanag ang kalangitan. Nasa gitna kami ng biyahe, patungo sa bagong simula.