Dila-an Kita, Erra (SPG)

"Friends With Benefits"

CHAPTER 2

Nosgel's POV

Niyakap ko si Baby Abbas My Erra ng mahigpit habang nakahiga pa rin kami sa kama. Mainit pa rin ang katawan namin, parehas na pagod ngunit kuntento. Pakiramdam ko’y parang may bumabalot na katahimikan sa paligid namin, isang uri ng kapayapaan na bihira ko lang maramdaman. Ramdam ko ang malambot niyang balat laban sa akin, at tila ba nag-uumapaw ang aking dibdib sa hindi maipaliwanag na saya.

“Alright ka lang ba, Baby Abbas My Erra?” tanong ko habang dahan-dahang hinahaplos ang kanyang likod. Hindi siya kaagad sumagot, ngunit naramdaman kong huminga siya nang malalim.

“Yeah,” sagot niya sa wakas, bahagyang tumango habang nakayakap pa rin sa akin. “I just needed this.”

Napangiti ako. Naiintindihan ko kung ano ang ibig niyang sabihin. Hindi lang ito tungkol sa pisikal na koneksyon. May mas malalim pang dahilan kung bakit pareho kaming bumigay sa gabing ito. Sa dami ng pinagdadaanan namin sa buhay, minsan kailangan lang namin ng sandali kung saan maaari kaming maging totoo sa isa’t isa—walang harang, walang iniisip na iba.

“I’m glad you're here,” sabi ko nang malambing, halos bulong. Narinig ko ang malalim na buntong-hininga niya, at naramdaman kong sumandal siya nang mas mahigpit sa akin.

“Me too, Nosgel. It’s like... I needed to escape everything for a while,” sagot ni Baby Abbas My Erra, na para bang naglalabas ng matagal nang naipong emosyon. “Sa totoo lang, ang dami kong iniisip nitong mga nakaraang buwan. Parang ang daming pressure, hindi lang sa business, kundi sa lahat ng bagay.”

Alam ko ang ibig niyang sabihin. Pareho kaming nasa tuktok ng aming mga career—successful, oo, pero may kapalit din. Yung tipong laging may nakatingin, laging may inaasahan. Hindi madaling maging nasa spotlight ng ganoon katagal, lalo na kung minsan, ang gusto mo lang ay magpahinga.

“Yeah, I get it,” sagot ko, marahang hinaplos ang kanyang buhok. “It’s exhausting sometimes, no? You’re always expected to be perfect, to have everything under control.”

Tumawa siya, ngunit naramdaman kong may halo itong lungkot. “Perfect, huh? That’s far from what I feel most of the time.”

Napaisip ako sa sinabi niya. Si Erra, sa mata ng iba, ay epitome ng perfection—maganda, matalino, at successful. Pero alam ko, higit pa roon, na may mga bagay din siyang kinakatakutan, mga insecurities na hindi niya basta-basta ipinapakita. At sa isang banda, naiintindihan ko siya. Parehas kaming may ganitong mga pakiramdam.

“You don’t have to be perfect, Baby Abbas My Erra,” sabi ko, iniangat ang ulo niya para magtagpo ang aming mga mata. “You just have to be real. Yun ang mas mahalaga.”

Napatingin siya sa akin, tila ba nagtataka sa mga sinabi ko. Pero hindi siya nagsalita, at sa halip ay ngumiti lang, isang uri ng ngiting nagpapakita na naiintindihan niya ako kahit hindi pa ako tapos magsalita.

“Real, huh?” ulit ni Erra. “Sa dami ng tao sa paligid ko, parang minsan hindi ko na alam kung sino ang totoo.”

Alam kong matagal na niyang nararamdaman iyon. Sa mundo ng business, napakaraming taong nagpapanggap. May mga gustong makakuha ng pabor, may mga gusto lang makasipsip, at hindi mo talaga alam kung sino ang tapat at sino ang gumagamit lang ng mga koneksyon para umangat.

“Pero ako, totoo ako sa’yo,” sabi ko, seryoso ang tono ko. “You know that, right?”

Tumango siya, at sa mga mata niya, nakita ko ang tiwala. “I know. That’s why I’m still here.”

Nagkaroon kami ng ilang segundong katahimikan, at naramdaman ko ang bigat ng kanyang ulo sa aking dibdib. Nakatingin siya sa kisame, pero alam kong malalim ang iniisip niya.

“Bakit ba kasi tayo ganito, Nosgel?” bigla niyang tanong, halos pabulong. “Bakit parang hindi tayo maka-move forward kahit gustuhin natin?”

Nagulat ako sa tanong niya, pero hindi ako nagpakita ng reaksyon. Matagal ko nang iniisip din iyon—kung bakit, sa kabila ng closeness namin, hindi kami magawang tumawid sa isang relasyon na higit pa sa pagkakaibigan. Minsan, pakiramdam ko’y may takot na mawala ang kung anong meron kami, lalo na kapag nasubukan naming baguhin ito.

“I guess,” sabi ko nang dahan-dahan, “we’re both afraid of what we might lose if we cross that line.”

Napatingin siya sa akin, naghihintay ng karagdagan sa sinabi ko. “What do you mean?”

“Kasi,” dugtong ko, “what if it doesn’t work out? What if, instead of becoming closer, it pushes us apart? We’ve been friends for so long, Baby Abbas My Erra. That’s a lot to risk.”

Natahimik siya sa sinabi ko. Alam kong iniisip din niya iyon. Kahit na gaano kami ka-close, hindi mawawala ang takot na baka isang pagkakamali lang ang magtulak sa amin na tuluyang masira ang lahat.

“But what if it works out?” tanong niya, tila ba sinusubukan akong kumbinsihin. “What if it’s exactly what we need?”

Napaisip ako sa sinabi niya. “What if” — dalawang salita na puno ng posibilidad, ngunit nakakapaghatid din ng pag-aalinlangan. Lahat ng bagay sa buhay ay may risk, pero may mga bagay na hindi madaling sugalan.

“I don’t know, Baby Abbas My Erra,” sabi ko nang malumanay, “I guess we’ll never know unless we try.”

Ngumiti siya, pero may halong kalungkutan. “So, should we try?”

Mahirap sagutin ang tanong na iyon, lalo na kung alam mong may posibilidad na hindi lahat ay magiging maayos. Ngunit sa isang banda, kung hindi rin kami kikilos, baka habambuhay na lang kaming magtatanong ng mga “what if.”

“I think,” sabi ko, huminga nang malalim bago magsalita, “we should take it slow. I don’t want to lose what we have, but I also don’t want to ignore the possibility that there could be something more.”

Tumango siya, tila ba sumasang-ayon. “Yeah, maybe you’re right. Hindi naman kailangan madaliin, di ba?”

“No, we don’t,” sagot ko, ngumiti ako at hinalikan siya sa noo. “We’ll figure it out, together.”

Nakangiti siya ngayon, at ramdam ko ang unti-unting paggaan ng kanyang loob. Bumalik siya sa pagkakayakap sa akin, at sa sandaling iyon, alam ko na kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon namin, kaya naming harapin ito.

“Thank you, Nosgel,” bulong niya habang muling isinasandal ang ulo niya sa aking dibdib. “For being here.”

“Always,” sagot ko, yakap siya nang mas mahigpit. “Always.”

At sa mga sandaling iyon, kahit hindi malinaw ang landas sa harapan namin, alam ko na basta magkasama kami, malalagpasan namin ang anumang hadlang.

Pagkalabas namin ni Baby Abbas My Erra sa kwarto ko, para kaming walang nangyari. Normal lang ang kilos namin, at hindi kami nagpahalata. Pero alam kong si Mommy Kristen, kahit abala sa ginagawa niya, ay may tinik sa duda. Si Mommy, kilalang matalas pagdating sa pagbabasa ng mga kilos ko, pero sanay na siya na si Erra at ako ay laging magkasama. Simula pa noong bata kami, hindi na bago sa kanila na nasa kwarto ko si Erra—wala naman silang malisya sa amin.

“Hi, tita,” bati ni Erra kay Mommy habang nag-aayos ito ng mga bulaklak sa living room. Ngumiti si Mommy, ngunit alam kong ang utak niya’y nag-a-analyze na ng sitwasyon.

"Erra, uuwi ka na ba? Nagmamadali ka?" tanong ni Mommy, pero halatang may gustong alamin.

"Yes po, tita. Baka hinahanap na po ako nina Mommy at Daddy,” sagot ni Erra, na parang walang problema. “Nagpaalam na rin po ako kanina na uuwi ako pagkatapos dito.”

Si Daddy naman, si Jeffrey Jadia, ay abala sa pagbabasa ng diyaryo, ngunit alam kong nakikinig siya sa usapan namin. Madalas tahimik si Daddy, pero alam kong binabantayan pa rin niya ang galaw namin, lalo na kapag nandito si Erra. Naisip ko, kung alam lang nila ang totoo—na kami ni Erra ay hindi lang basta magkaibigan, kundi may ibang level na—baka iba na ang reaksyon nila.

“O sige, ingat ka ha,” sabi ni Mommy, ngunit may pagbabantay pa rin ang mga mata niya. “Nosgel, ihatid mo na si Erra. Huwag mong hayaan na mag-isa 'yan sa daan.”

"Of course, Mommy," sagot ko, kunwari’y casual lang.

Pagkalabas namin ng bahay, sabay kaming huminga ni Erra nang malalim. Pakiramdam ko’y naitago namin nang maayos ang totoong estado namin. Wala naman kasing dapat magbago sa harap nila, di ba? Alam ko, sa kanila, magkaibigan lang talaga kami ni Erra simula pagkabata. Pero sa kabila ng kanilang iniisip, kami ni Baby Abbas My Erra ay magkaibigan with benefits na.

"Grabe, muntik na akong kabahan doon," sabi ni Erra habang papunta kami sa kotse.

Napatawa ako. "Sanay na sila sa atin. Hindi naman sila maghihinala basta-basta."

“Oo nga, pero alam mo si tita. Alam kong ramdam niya minsan na may kakaiba na sa atin.”

Pumasok kami sa kotse, at pinaharurot ko na ito papunta sa Hidalgo Mansion. Ang mga magulang ni Erra, sina Tita Luisa Hidalgo, 59 years old, at Tito Jacob Hidalgo, 60 years old, ay alam kong inaabangan na ang pagdating niya. Palagi silang nag-aalala, lalo na si Tita Luisa. Sa kabila ng pagiging busy ni Tita sa mga social events at fundraisers, nananatili siyang hands-on na ina kay Erra.

Sa biyahe, tahimik lang kaming dalawa ni Erra. Tila ba parehong nag-iisip ng mga posibilidad at “what ifs” sa pagitan namin. Kung titingnan mula sa labas, kaming dalawa ay mukhang normal na magkaibigan lang. Pero sa loob namin, alam naming may mga bagay na hindi na kayang itago.

“Nosgel,” biglang sabi ni Erra, binasag ang katahimikan.

“Hm?”

“Paano kaya kung malaman nila ang totoo?”

Napatingin ako sa kanya. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Hindi namin kayang ipagkaila habambuhay ang tunay na nangyayari sa amin. Sooner or later, may malalaman din sila, at hindi ko alam kung paano nila tatanggapin iyon.

“I don’t know, Baby Abbas My Erra,” sabi ko, huminga nang malalim. “It’s complicated. I mean, sa kanila, tayo ay mag-best friends simula pa noong bata. Hindi nila inaasahan na magkakaroon ng ganitong klaseng relasyon sa pagitan natin.”

Tumango siya, na tila ba malalim din ang iniisip. “Pero sa totoo lang, natatakot din ako na baka kapag nalaman nila, magbago ang lahat. Baka biglang mawala yung pagiging malapit natin. I don’t want that.”

“I don’t want that either,” sagot ko, inilagay ang isang kamay ko sa manibela at ang isa sa kamay ni Erra. “But we can’t live in fear forever, di ba? Eventually, we’ll have to face it.”

Tahimik ulit si Erra. Nakatingin siya sa labas ng bintana, tinitingnan ang mga dumadaang puno at sasakyan. Sa mga mata niya, alam kong naglalaban ang takot at pagnanais na maging totoo sa sarili.

“Ikaw, Nosgel,” bigla niyang tanong. “Handa ka ba? Handa ka bang sabihin sa kanila?”

Mabilis kong tinimbang ang sitwasyon. Sa loob-loob ko, alam kong hindi madali iyon. Kung magiging totoo kami sa kanila, baka hindi nila matanggap agad. Pero mahalaga sa akin si Erra. Hindi ko gustong itago siya o ang relasyon namin habambuhay.

“I think,” sabi ko nang dahan-dahan, “I’m ready... but only if you are. Hindi kita pipilitin kung hindi ka pa handa, Baby Abbas My Erra.”

Ngumiti siya, pero halatang may halong pag-aalinlangan. “I don’t know yet. Hindi pa ako sigurado.”

Tumigil ang kotse sa harap ng Hidalgo Mansion. Malaki at elegante ang bahay nila, tulad ng inaasahan mula sa isang pamilyang kasing-yaman ng mga Hidalgo. Minsan naiisip ko, paano kaya tatanggapin nina Tita Luisa at Tito Jacob kung malaman nilang hindi lang kami magkaibigan ni Erra?

Pagkababa ni Erra, hinintay ko siya bago magsalita ulit. “Take your time, Baby Abbas My Erra,” sabi ko, marahang inabot ang kanyang kamay. “We don’t have to rush anything.”

Ngumiti siya at tumango. “Thanks, Nosgel. I really appreciate you.”

Nagpaalam siya sa akin, at pinanood ko siyang pumasok sa malaking gate ng kanilang mansion. Habang pinagmamasdan ko siya, naisip ko na kahit anong mangyari, hindi ko gustong mawala si Erra sa buhay ko.

Pagbalik ko sa kotse, nag-drive ako pauwi nang mabagal. Maraming tanong ang sumasagi sa isip ko—mga bagay na hindi ko agad mabibigyan ng sagot. Pero isang bagay ang sigurado: Mahal ko si Baby Abbas My Erra, at handa akong harapin kung ano man ang kahihinatnan ng relasyon namin, kahit gaano pa ito kahirap.

Pagdating ko sa bahay, sinalubong ako ni Mommy sa sala. “Hinatid mo na ba si Erra?” tanong niya.

“Oo, Mommy,” sagot ko, ngumiti kahit medyo pagod. “Safe na siyang nakarating.”

“Good,” sagot ni Mommy, ngunit alam kong may gusto pa siyang itanong. “You know, Nosgel... alam kong may mga bagay kayong hindi sinasabi sa amin.”

Napatigil ako. “Mommy, ano pong ibig niyong sabihin?”

Napatingin siya sa akin ng matalim ngunit may lambing. “Just remember, anak... you don’t have to hide things from us. We’re here to support you, no matter what.”

Ngumiti ako. “Thanks, Mommy. I’ll remember that.”

Umakyat na ako sa kwarto, ngunit sa isipan ko, alam kong hindi magtatagal, kakailanganin na naming harapin ang katotohanan—ako, si Erra, at ang mga pamilya namin.