Dila-an Kita, Erra (SPG)

"Sasakyan" (SPG)

CHAPTER 3

Erra's POV

Pagkapasok ko sa mansion, sinalubong ako ni Mommy sa foyer. Nasa paligid ang mga kasambahay, tahimik na nag-aayos ng ilang gamit, pero si Mommy ay agad akong nilapitan.

“Erra, kumain ka na ba?” tanong niya, hawak ang aking kamay, malambing ang tono.

Umiling ako at ngumiti. “Hindi pa, Mommy. Pero pwede bang mamaya na? Pagod din ako, eh.”

“Oo naman, pero sabayan mo ako kahit saglit. May gusto akong pag-usapan tungkol sa fundraiser bukas.”

Sumama ako sa kanya sa dining room, kung saan naghihintay na ang aming pagkain. Naupo ako sa tapat niya at nagsimula siyang magkwento tungkol sa event na gagawin sa isang malaking hotel. Excited siya, gaya ng dati, pero ako’y halos nakikinig lang habang kumakain ng paunti-unti.

“Gusto kong isama ka bukas, hija,” sabi ni Mommy habang naglalagay ng dessert sa kanyang plato. “This will be a big event, and I want you to be there.”

“I’m fine with that, Mom,” sagot ko, ngumiti habang iniisip ang schedule ko kinabukasan. “Pero... pwede bang isama ko si Nosgel?”

Napataas ang kilay ni Mommy pero nagulat ako nang ngumiti siya ng malawak. “Of course, hija. Mas maganda nga kung kasama mo siya. Sigurado akong magiging masaya ang gabi mo kapag nandiyan siya.”

Natawa ako sa sinabi ni Mommy, at sa kabilang dulo ng mesa ay napansin kong napapangiti si Daddy habang binabasa ang dyaryo.

“Aba, mukhang special si Nosgel ah,” biro ni Daddy, hindi tumitingin pero halatang pinapansin ang usapan namin.

“Daddy!” Natawa ako, bahagyang napapailing sa reaksyon niya. “He’s just a friend.”

“Friend,” ulit ni Daddy na parang hindi naniniwala. “Well, we’ll see. Basta tomorrow, be your best, ha? This event is important.”

“Opo, Dad,” sagot ko, ngumiti nang mahina, bago ako muling bumalik sa pagkain. Pero ang isip ko, naglalakbay na papunta sa event kinabukasan, lalo na dahil kasama ko si Nosgel.

Kinabukasan, nagising ako nang maaga para maghanda sa fundraising event. Matapos ang ilang oras na pag-aayos, suot ko na ang aking eleganteng gown, at nang dumating si Nosgel, hindi ko mapigilang humanga sa kanyang itsura. Nakasuot siya ng sleek na black suit na bumagay sa kanyang tindig.

“Wow,” sabi niya, tila natigilan nang makita ako. “You look stunning, Baby Abbas My Erra.”

Napangiti ako, ramdam ang init sa mukha ko dahil sa puri niya. “You don’t look so bad yourself,” biro ko, sinasaway ang kilig na nararamdaman.

“Ready ka na?” tanong niya, iniabot ang kamay para kunin ang clutch ko.

Tumango ako at sabay kaming lumabas ng bahay. Pumunta kami sa kanyang Ferrari, at siya mismo ang nagprisinta na mag-drive patungo sa hotel. Tahimik kaming nagda-drive, pero sa bawat kilometro ay may tensyon na bumabalot sa amin—hindi tense na negatibo, kundi parang mayroong nakabiting damdamin na hindi pa nailalabas.

“Erra,” sabi niya matapos ang ilang minuto, “are you nervous about tonight?”

Medyo nagulat ako sa tanong niya pero ngumiti ako. “Not really. Sanay na ako sa ganitong events. Ikaw, Nosgel? How are you feeling?”

“I feel good,” sabi niya, sinulyapan ako. “As long as I’m with you.”

Nararamdaman ko ang kilig na unti-unting umaakyat, pero sinubukan kong hindi magpa-apekto. Gusto kong mag-concentrate sa event, pero si Nosgel—si Nosgel na laging nagbibigay ng kakaibang pakiramdam—ang laging nakakakuha ng atensyon ko.

Nang makarating kami sa hotel, ipinarada niya ang kotse sa underground parking. Madilim sa paligid at walang ibang tao. Matapos niyang patayin ang makina, tumigil siya ng ilang segundo na parang nag-iisip.

Tumalikod siya sa akin, at nang bumalik ang tingin niya, may kakaibang ningning sa mga mata niya. Walang pasabi, bigla niya akong hinila papalapit at siniil ng halik.

Nagulat ako, pero hindi ako nagreklamo. Tumugon ako, mas malalim pa kaysa dati, ramdam ang bawat init ng kanyang labi laban sa akin. Ang buong paligid ay tila naglaho at sa sandaling iyon, kami lang ang naroroon.

Ang kanyang mga kamay, dahan-dahang pumulupot sa baywang ko habang unti-unting nagiging mas maalab ang aming halikan. Hinawakan ko ang batok niya, hinila siya palapit pa, at tila walang balak bitawan.

Sa bawat haplos ng labi niya, ramdam ko ang damdamin—ang matagal na naming pinipigilan, ang emosyon na alam naming higit pa sa pagiging magkaibigan. Ang init ng kanyang mga kamay sa aking katawan ay nagdulot ng kakaibang sensasyon. Sa madilim na parking lot, sa loob ng kanyang Ferrari, ang buong mundo ay tila umiikot lamang sa amin.

“Baby Abbas My Erra,” bulong niya sa pagitan ng halik. Ramdam ko ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya, parang pag-aangkin, pero may halong pagmamahal.

Napalunok ako, ramdam ang init ng katawan ko sa bawat bigkas niya ng pangalan ko. “Nosgel…” ang tanging sagot ko, parang wala na akong ibang maisip na salita.

Sa ilang minuto, wala kaming pakialam sa oras. Nakalimutan ko na may event na naghihintay, na may mga tao sa itaas ng hotel na naghihintay rin sa amin. Sa sandaling iyon, kami lang ang mahalaga, ang aming mga labi, mga damdamin, at ang init na bumabalot sa amin.

Pero sa dulo, kami’y huminto rin. Pareho kaming humihingal, ang mga mata namin nagtatagpo, at alam kong pareho kaming nabigla sa intensity ng nangyari.

“We should… go,” sabi ko, halos pabulong, sinusubukang ibalik ang sarili ko sa realidad.

Tumango si Nosgel, pero hindi bumitaw ang kanyang mga kamay sa baywang ko. “Yeah, we should,” sabi niya, pero sa tono ng boses niya, parang gusto pa niyang manatili sa loob ng kotse.

Ngumiti ako, bahagyang humiwalay, at inayos ang buhok ko. “Mamaya na ulit,” sabi ko, iniwasan ang kilig na nararamdaman.

Napangiti siya, at pinakawalan ako. “Okay, let’s go,” sabi niya, bago kami tuluyang lumabas ng kotse, handa na sa event na naghihintay.

Pero nagkaroon pa kami ng intimate ni Nosgel sa loob ng sasakyan dahil hindi namin mapigilan ang init na raramdaman namin sa katawan.

Nosgel POV

Ang aming mga labi ay nagkasalubong sa isang matamis at mainit na halik, na nagpalakas sa aking damdamin ng pagnanasa.Ang bawat halik ay tila isang apoy na nagliyab sa pagitan namin, na nagpaparamdam ng init at alab sa aming katawan. Ang amoy ng kanyang balat at ang lambing ng kanyang halik ay nagpapalakas sa aking libog, na pilit na umaandar sa aking loob.

Napansin ko ang pag-alsa ng aking dibdib at ang pagtibok ng aking puso habang kami ay nagpapatuloy sa aming mainit na pag-ibig. Ang aming mga labi ay nag-aagawan sa bawat sandali, habang ang aming mga kamay ay naglalaro sa isa't isa, nagpapadama ng kasiyahan at kaginhawaan.

Sa bawat halik, ay nadama ko ang init at alab ng aming pag-ibig na tila hindi mawawala. Ang aming damdamin ay naglalagablab tulad ng apoy, na nagpapalakas sa aming ugnayan at nagbibigay sa amin ng kasiyahan at kapanatagan sa puso.

Habang ang aming halikan ay patuloy na lumalim, ay nadama ko ang pagdami ng aking pagnanasa at libog. Ang bawat galaw at haplos ay nagpaparamdam ng kasiyahan at ligaya, na nagpapalakas sa aming pagmamahalan at pagtitiwala sa isa't isa.

Sa bawat sandali na kasama siya, ay nadarama ko ang kasiyahan at ligaya na tila'y walang hanggan. Ang aming pagmamahalan ay tila isang musika na magkasama naming pinakikinggan, na nagpapalakas sa aming ugnayan at nagbibigay sa amin ng ligaya at kapanatagan sa puso.

Habang ang aming halikan ay unti-unting humihina, ay napuno ang aking puso ng kasiyahan at pagmamahal. Ang pagiging kasama ni Baby Abbas My Erra, ay tila isang biyayang hindi ko maipagkakait, na nagbibigay sa akin ng ligaya at kapanatagan sa puso.

Nang magpatuloy ang aming halikan, hindi ko mapigilan ang sarili ko na magpaubaya sa init at pagnanasa na pilit na sumasalubong sa amin. Ang aming mga labi ay patuloy na nag-aalab, na tila nagbabadya ng isang walang hanggang pagnanasa.

Habang ang aming halikan ay patuloy na yumayapos sa isa't isa, hindi ko napansin ang aking mga kamay na unti-unting umakyat pataas sa kanyang katawan. Hanggang sa aking mga palad ay natagpuan ang malaking Cocomelon na kanyang dala.

Ang malambot na pakiramdam ng kanyang Cocomelon ay nagbigay ng dagdag na kaligayahan at libog sa aming pagtatalik. Ang paghawak ko rito ay nagpadama sa akin ng kakaibang kasiyahan at kaginhawaan, na tila nagpapalakas sa aming pagmamahalan at pagiging isa.

Ang init at alab ng aming pagmamahalan ay tila'y lumalakas pa habang ang aming halikan ay patuloy na lumalim. Ang bawat galaw at haplos ay nagbibigay sa amin ng ligaya at kapanatagan sa puso, na tila'y nagpapalakas sa aming ugnayan at pagkakaugnay bilang magkasintahan.

Sa bawat sandali na kasama siya, ay nadarama ko ang kasiyahan at kaginhawaan na tila'y walang hanggan. Ang aming pagmamahalan ay tila isang musika na magkasama naming pinakikinggan, na nagbibigay sa amin ng ligaya at kapanatagan sa puso.

"Continue, baby, it feels so good," Erra exclaimed, her voice filled with pleasure.

"I took off Err Dress and her bra, revealing her large breasts. I squeezed and sucked on her n*****s, enjoying the taste and size of her breasts."

"Oh, keep going, Nosgel, it feels so good, hmm," she moaned, as I continued to suck and squeeze her breasts. While I was teasing her, she took my hand and guided it into her panties.

Nang ipinasok ko ang aking kamay sa loob ng kanyang panty, nilabas-pasok ko ang aking daliri doon.

Habang patuloy kaming naghalikan, pareho kaming kapos sa hininga. Ang aming mga labi ay magkasalubong sa isang mainit na halik, at sa bawat halik, tila nawawala ang mundo sa paligid namin. Ang init sa pagitan namin ay patuloy na lumalakas, nagpapalakas sa aming pagnanasa at gumagawa ng bawat haplos na mas kakaiba at mas nakakagiliw.

Naramdaman ko ang kanyang t***k ng puso na parang tugtugan sa aking dibdib, isang ritmo ng pagnanasa na bumabalot sa aming mga katawan. Ang lambing ng kanyang mga labi laban sa akin, ang init ng kanyang hininga na nakikisama sa akin—ito ay napakalakas, na tila hindi namin mapigilan ang aming sarili sa pagnanais.

Parang huminto ang oras habang kami ay naglublob sa isa't isa, ang aming mga katawan ay magkatabi, ang aming mga puso ay nagtutugma. Sa bawat halik, bawat haplos, lalo pang lumalalim ang koneksyon sa pagitan namin, na nag-uugnay sa amin sa isang sandaling puno ng pagnanasa.

At sa sandaling iyon, wala nang ibang mahalaga. Kami lang ang nasa isip, nawawala sa aming pagnanasa at mainit na halik.

Binaba ko ang aking mga halik patungo sa kanyang kweba at nilaplap ko ito, sinipsip ko pa ang kanyang peanut. "Ohh.. s**t, please more.. tuloy mo, nakikiliti ako hmm.. sarap ohh, yes. f**k, baby, gusto ko ang ginagawa mo. Baby, ituloy mo lang ohh, shit.." ang ungol ni Erra. Mas binilisan ko ang paglaplap sa kanyang peanut at nilabas-pasok ko ang aking daliri sa kanyang kweba habang kinakagat-kagat ko ang kanyang peanut.

I immediately removed my pants and briefs, and I inserted my hotdog into her cave.

"Ohh baby, Abbas My Erra, you feel so good, baby..." I pounded her inside the car, knowing we wouldn't be seen because of the tinted glass.

"f**k, baby... ohh yes, I'll go faster, baby, get ready," I told her.

"Hmm," she moaned, "yeah sure, baby, go on, push it further, please. You feel so good, Nosgel.”

I quickened my pace even more. "As you wish, baby," I said, accompanied by a moan.

I continued thrusting into her. "Baby, I'm coming," I hastened my movements even more. "Ohh, f**k you, Nosgel," she whispered to me. It was so satisfying to hear her curse at me.

"Ohh.. hmm. Me too, Nosgel, I'm about to c*m," Erra said.

"Ohh f**k," we both said simultaneously as I quickly pulled out, realizing we had both reached climax without any condoms.

Pagkatapos ng nangyari sa loob ng sasakyan, pareho kaming tahimik habang inaayos ang aming sarili. Naramdaman ko pa rin ang init ng halikan namin ni Erra—o, dapat kong sabihing, ni Baby Abbas My Erra. Sa totoo lang, para bang hindi ko pa rin lubos na pinaproseso ang lahat, pero sa bawat sandaling kasama ko siya, nararamdaman kong hindi ko na kayang pigilan ang damdamin ko.

Nag-ayos siya ng buhok niya habang ako naman ay inayos ang kwelyo ng aking suit. Pareho kaming nagkatinginan sandali, at nakangiti siya nang pilyo. Alam kong nag-enjoy din siya sa nangyari, pero alam din naming kailangan na naming mag-move on mula doon. May event na naghihintay, at hindi kami maaaring magtagal sa parking lot.

"Ready ka na?" tanong ko, tinutulungan siyang bumaba mula sa kotse.

"Yeah," sagot niya, ang ngiti sa labi niya ay hindi pa rin nawawala. “Let’s do this.”

Nakangiti rin ako habang sinasamahan siya papasok sa hotel. Pagpasok namin, agad na bumungad ang engrandeng lobby. Maraming tao na ang naroon, lahat ay naka-formal attire. Ang ballroom kung saan gaganapin ang fundraiser ay puno ng ilaw, musikang malumanay, at mga piling bisita.

Agad na lumapit ang isang waiter na may dalang tray ng champagne, at kumuha kami ni Erra ng tig-iisang baso. Tumagay ako ng kaunti, tinatantiya kung gaano ka-formal ang event na ito. Medyo nakakabigla dahil sa sobrang dami ng tao, pero masayang-masaya ang vibe. Alam kong sanay si Erra sa ganitong mga social gatherings, pero ako, sa totoo lang, mas komportable kapag nasa mas tahimik na setting.

“Thanks for coming with me,” bulong ni Erra habang inilapit ang labi niya sa tenga ko. “I don’t think I could’ve handled this alone.”

“Anything for you,” sagot ko, ngiti ko’y hindi mapigilan. Ramdam ko pa rin ang init ng sandaling pinagsaluhan namin kanina.

Tumingin si Erra sa paligid, naghanap ng kakilala. Ilang sandali pa, may lumapit sa amin na isang matangkad na babae na pamilyar sa akin—siya ang event organizer at isa sa mga business partners ni Mommy ni Erra.

“Erra! Oh, I’m so glad you made it!” bungad ng babae, tila ba excited na makita si Erra.

“Of course, tita Cecile,” sagot ni Erra habang nakikipagbeso sa kanya. “This is Nosgel, by the way, my—”

“Friend,” dugtong ko, bago pa siya makapagsalita. Hindi ko alam kung bakit, pero gusto kong ako na ang magsabi noon. Napangiti si Cecile, halatang hindi kumbinsido.

“Oh, friend, huh?” biro ni Cecile, bago kumindat kay Erra. “Well, it’s good to see you here. Hope you both enjoy the event.”

Nang umalis si Cecile, napatingin ako kay Erra. Bahagya siyang namula, tila naipit sa sitwasyon. Hindi ako nakatiis kaya tinanong ko siya. “You were about to say something else, weren’t you?”

Napatingin siya sa akin at ngumiti nang matamis. “Baka nga,” sabi niya, sabay kindat. Hindi ko na pinilit, pero alam kong may iba siyang gustong sabihin.

Lumibot kami sa ballroom, nakikipagkamay sa mga kakilala ni Erra, at ako naman, nagsisimulang maging komportable sa mga bagong mukha. Sobrang daming kilala si Erra sa event na ito. Iba’t ibang tao, mula sa mga business tycoons hanggang sa mga socialites, lumalapit at binabati siya. Habang nag-uusap sila, hindi ko maiwasang mapahanga sa kung paano siya magdala ng sarili. Matalino, graceful, at talagang confident siya. Hindi kataka-takang maraming tao ang nahuhumaling sa kanya.

“Erra, darling!” Isang pamilyar na boses ang pumukaw sa atensyon namin. Si Mommy ni Erra, si Tita Luisa, ay papalapit na sa amin, kasama ang kanyang asawa, si Tito Jacob.

“Mom, Dad!” masayang bati ni Erra habang niyakap niya ang kanyang mga magulang. Napatingin si Tita Luisa sa akin at ngumiti nang malawak.

“Nosgel, glad to see you here,” sabi ni Tita Luisa, bago kami nagkamayan ni Tito Jacob. “You two look great together.”

Bahagyang napakagat-labi si Erra, tila napahiya sa sinabi ng mommy niya, pero nginitian ko na lang si Tita Luisa. “Thanks po, Tita. We’re just here to support the cause.”

“Oh, of course,” sagot ni Tito Jacob, na parang hindi dinidibdib ang aming paliwanag. “But, I’m sure you two enjoy each other’s company.”

Hindi ko mapigilang mapangiti. “Well, we do,” sagot ko, at sa puntong iyon, hindi ko na itinatanggi.

Nagpatuloy ang event, at habang umaandar ang oras, unti-unti kong naramdaman na parang may nagbabago sa pagitan namin ni Erra. Hindi na ito katulad ng dati. Mas malalim, mas seryoso—hindi lang ito tungkol sa physical na attraction. May emosyon, mayroong hindi maipaliwanag na koneksyon na mas lumalalim sa bawat sandaling magkasama kami.

“Are you okay?” tanong ni Erra nang mapansin niyang tahimik ako. Nasa gilid kami ng ballroom, malapit sa malaking glass window na may tanawing overlooking sa city lights.

“Yeah,” sabi ko, iniangat ang isang kamay para hawakan ang kamay niya. “Just thinking about us.”

Nagulat siya, pero hindi niya iniwas ang kamay niya. Sa halip, hinawakan niya ito nang mas mahigpit. “What about us?”

Napatingin ako sa kanya, ang mga mata niya nagliliwanag sa ilaw ng ballroom. Alam kong may mga bagay na hindi pa namin napag-uusapan, pero sa sandaling iyon, gusto kong maging tapat sa kanya. “About what we are now. I feel like things are changing between us.”

Hindi siya agad sumagot. Halatang nag-iisip siya ng tamang sasabihin, pero hindi ako iniwasan. “I think so, too,” bulong niya, halos hindi ko marinig sa dami ng ingay sa paligid.

“Does that scare you?” tanong ko, sinubukan kong basahin ang reaksyon niya.

Tumango siya, pero may ngiti sa labi niya. “A little. Pero hindi ako takot sa’yo, Nosgel. I trust you.”

Ramdam ko ang bilis ng t***k ng puso ko sa sinabi niya. “I trust you too, Baby Abbas My Erra.”

Ngumiti siya, at sa mga mata niya, nakita ko ang katiyakan. Walang ibang tao sa ballroom na iyon ang mahalaga sa sandaling iyon kundi siya. Ang mga ingay ng event ay nawala, at tila sa aming dalawa na lang umiikot ang buong mundo.

Lumapit ako sa kanya, hindi ko napigilang hawakan ang kanyang mukha. “I don’t want to rush anything, but I want you to know... I’m here for you.”

Tumango siya, inilapit ang sarili sa akin. “And I’m here for you, Nosgel.”

Sa sandaling iyon, alam kong anuman ang mangyari, anuman ang pagbabago sa pagitan namin, handa akong tanggapin iyon. Handa akong sumugal para sa amin.

“Let’s see where this goes,” bulong niya, at ngumiti ako, hawak ang kanyang kamay, na para bang hindi ko na kailanman gustong bitawan.

Habang patuloy ang event, nagpalipat-lipat kami sa iba't ibang grupo, pero sa bawat oras na magkasama kami, hindi nawala ang koneksyon namin. Ang ballroom, ang mga ilaw, ang lahat ng tao—lahat iyon ay naging background na lang para sa amin.