The game for supernaturels

11

Met knikkende benen ben ik eindelijk in mijn kamer geraakt. Nadat ik afscheid had genomen van iedereen werd ik begeleid naar mijn kamer om mijn koffer te maken. Ik vond het zo een domme regel dat we ergens anders moesten wonen tot dat je uit De Game was of tot dat. Wel ja, je er gewoon niet meer bent. Met trillende handen prop ik mijn toiletzak nog in mijn tas en rits ik mijn zak dicht. Ik vond het zo erg om Alex wenend mij te zien troosten. Ik was altijd degene die weenden en hij was altijd degene die grote broer speelde en mij weer deed lachen. Deze keer was ik te gene die tegen tranen moest vechten om de grote zus te spelen. En dat met Marcus snap ik al helemaal niet meer. Waarom deed hij zo afstandelijk? Heb ik iets verkeerd gedaan? Is hij boos? En zo ja, waarom. Ik heb toch niks verkeerd gedaan. Gefrustreerd haal ik mijn handen door mijn haar. Ik mort pas binnen een halfuurtje klaar staan aan mijn door, tijd genoeg om naar stiekem naar Marcus te gaan. Behendig doe ik stil mijn deur open en kijk van link naar rechts. Oké de kust is veilig, de g**g is leeg. Sluipend kom ik op het verdiep hoger aan en klop ik zijn deur. 

'Marcus, doe open!' Roep ik stilletjes wanneer de deur niet direct opengaat. Langzaam hoor ik voetstappen en gaat de deur open. Ongemakkelijk haalt hij een hand door zijn haar en laat hij het liggen in zijn nek. Na een ongemakkelijk stilte dat eeuwig leek te duren, schraap ik mijn keel.

'Mag ik binnenkomen?'

'Ja. Uhm... tuurlijk ' en hij opent de deur verder voor mij. Ik ga mij op zijn bed zetten maar Marcus blijft recht staan. Ik wil zijn hand pakken maar ik krijg de kans niet want voor dat ik het weet heeft hij zijn hand al weggetrokken.

'Wat is er? Je doet zo afstandelijk. Heb ik iets misdaan?' Vraag ik met een brok in mijn stem.

'Het kan niet meer' zegt Marcus met zijn blik nog steeds naar de muur achter mij gericht.

'Wat gaat niet meer? ' vraag ik met een trillerige stem.

'Wij, dit. Ik kan niet meer met je samengaan. Sorry Elle, maar echt f**k, ik kan het niet aan'

'Wat!? W-waarom?' Vraag ik terwijl er tranen over mijn wangen lopen. Ik zie dat hij het moeilijk heeft om mijn tranen niet weg te vegen en mij een kus op mij hoofd te geven, zoals hij dat altijd gedaan heeft.

'Ik kan jou niet zien strijden achter de hand voor een sukkel van een prins. Ik kan jou gewoon niet zo verliezen'

'Dus je verliest mij zo, voor geen reden want ik hou van jou, niet van een verwent joch'

'Ik weet het en ik hou ook van jou, echt ik hou verdomd veel van jou'

'Waarom maak je het dan uit? Ik heb er ook niet voor gekozen om gekozen te worden, ik vind het even stom als jou'. Ik voel mij langzaam boos worden terwijl de tranen in watervallen langs mijn gezicht lopen.

'Ik weet het, ik weet het. Maar... sorry nee het gaat echt niet.' Marcus wil mij hand vastpakken maar woedend trek ik mijn hand terug.

'Dan moet je mij ook niet meer aanraken, ik ben blijkbaar jouw vriendin NIET meer' en met die woorden storm ik woedend zijn kamer uit.

Overal rond mij zijn meisjes aan het sleuren met hij koffer. Naast mij lopen Lotte en Sterre. Met zen allen stappen wij naar een soort van bijschool waar wij de volgende weken les gaan krijgen en gaan wonen. Elke zonder mogen wij voor een paar uur het huis verlaten om naar onze vrienden te gaan en natuurlijk bij lessen die wij buiten gaan hebben ga ik gelukkig Alex weer zien, jammer genoeg Marcus ook. Om te voorkomen dat mensen vals gaan spelen en er gewonnen zouden vallen, wat dus echt wel gebeurt, bij de vorige prins heeft een weerwolf een andere weerwolf aangevallen om minder concurrentie te hebben, slapen wij met drie op een kamer, elk moet van een andere soort zijn. Blij dat ik met mijn vriendinnen op een kamer slaap, neem ik opgelucht adem. Momenteel staan wij nog op de oprit voor de deur van het grote huis. 

'Is er iets, je ogen zijn rood en je bent de hele tijd stil?' Vraagt Lotte, gevold door Sterre die zegt dat ze Marcus ons niet heeft zien uitzwaaien.

' Er is veel gebeurt' ik slik om opkomende tranen tegen de houden en vertel verder.

'Marcus is het uitgemaakt omdat hij denk dat ik verliefd ben op die prins, wat natuurlijk flauwekul is'

'Wat een sukkel, als ik hem nog eens...' zegt Sterre driegend. Ik kan het niet laten en een klein grinnikte verlaat mijn mond. Op het moment dat Lotte er nog iets aan toe wou voegen komt de directrice naar voren.

'Hallo uitverkoren, welkom in huis Spice en laat de Game beginnen'.

En met die woorden worden, de twee grote deuren geopend van het klein kasteeltje.