The game for supernaturels

10

Alle meisjes zitten gespannen op hun stoelen. Iedereen moest hetzelfde witjurkje dragen dat flatterend rond het lichaam hangt. Knijpend in de hand van Marcus zit in heen en weer te schuiven op mijn stoel. Nerveus kijk in naar mijn broer Alex die mij een geruststellend lachje geeft wat mij al een beetje rustiger maakt, maar niet voor lang. In hetzelfde gekleed zoals alle meisjes in de zaal stapt de directrice met de schaal van voorspelling het podium op waardoor ik direct al mijn zenuwen terug voel komen.

'Mag ik jullie aandacht, aandacht alstublieft' probeert de direct te zeggen maar door het geroezemoes van iedereen in de zaal lukt het niet zo goed.

'Oké dan, de personen die nu nog babbelen mogen al naar voor komen om als kandidaten mee te spelen in de Spelen. Met een toverslag is iedereen stil. Grinnikend om haar plan die gelukt is, spreekt de directrice plechtig verder.

'Vandaag worden er 20 meisjes uit elk district gekozen, 20 vampieren,20 weerwolven en 20 heksen. De gekozenen zullen begeleid worden achter gebouw van de school nadat zij hun grief gepakt hebben.'

Nerveus kijk ik Marcus aan en hij vangt mijn blik.

'Alles is oké, morgen lig je gewoon weer vredig in mijn armen te slapen.' Zegt Marcus gerustellend. Stilletjes knik ik en wend ik mijn hoofd weer naar de directrice.

'Het eerste district is die van de heksen'

Bang kijk Lotte aan en zie dat ze nerveus in de hand van Alex knijpt, die, pijnlijk naar zijn hand staart.

'Het eerste gelukkig meisje is Luna, gevolgd door Marie, Britte, Louise …. En als laatste Lotte, dit waren de keren voor deze editie van de Spelen.'

Geschrokken kijk in naar Lotte die helemaal wit is geworden en waarvan haar tranen die geluidloos over haar wangen glijden, voorzichtig door Alex weggeveegd wordt, die ook bleker ziet dan normaal. Zonder dat ik het door heb is de directrice begonnen aan de weerwolven en ineens zakt Sterre tegen mij in elkaar. Ze blijft maar zeggen dat ze dood gaat gaan waardoor ik nu ook tranen in mijn ogen krijg terwijl ik die van Sterre probeer te stoppen. Geschrokken dat mijn twee beste vriendinnen gekozen zijn, kijk in naar Marcus, die druk bezig is met een meisje te troosten die naast hem in elkaar gezakt is.

'Nu is het de beurt aan de vampiers' zegt de directrice trots omdat zij zelf ook een vampier is.

'Het eerste meisje is Melanie, proficiat' zegt ze terwijl ik vol afkeer naar het gemeenste meisje uit de school, nee sorry, wereld kijk. Super blij springt Melanie op en neer van enthousiasme. Die kijkt er naar uit, om andere pijn geboden en dan beroemd en rijk te worden door met de prins te trouwen. Met afkeer kijk ik terug naar het podium waar de directrice de tweede naam uit de put trekt.

'Ella, ook voor jou proficiat, jij bent de tweede in het district van de vampiers' zegt de directrice terwijl ze trots naar mij kijkt. In mijn armen voel ik Sterre opnieuw snikken maar de wereld lijkt zich voor mij te vervagen. Ik snap het niet hoe kan ik gekozen worden, ik wil niet eens met de prins trouwen of andere meisjes daarvoor pijn doen, ik ben gelukkig met Marcus en Alex en al mijn vrienden. Ik word terug op de wereld gebracht door Alex die mij met tranen die over zijn wangen rollen knuffels. Ik heb nu pas door dat ik huil en ik wil Marcus zijn hand vastpakken, die zijn hand dan wegtrekt van de mijne en mijn blik ontwijkt. Vol ongeloof kijk ik hem aan totdat Alex tegen mij begint te praten door zijn snikken heen.

'Het komt wel goed, het komt wel goed ' blijft herhalen.

'Ja, het komt goed ' zeg ik met een trillende stem. Maar diep vanbinnen weet ik dat dit niet goed komt, voor geen een van ons drie.