The game for supernaturels

9

De rest van de avond loopt normaal. Na het eten zijn Alex en Mario samen met Marcus naar zijn kamer gegaan om natuurlijk op de PlayStation te spelen. Ik ben net zoals Lotte en Sterre terug naar onze kamers gegaan. Ik zit nu aan mijn bureau, te twijfelen of ik mijn brief zou versturen of niet. Mijn brief is voor mijn ouders. Er staat in dat morgen de selectie is en dan binnen een week de Spelen beginnen. Nerveus schijf ik onderaan mijn brief mijn naam en fluit ik door mijn tanden. Ik loop naar mijn raam en zet hem op een kier. Wat duurt het toch altijd lang. Na een vijftal minuten vliegt Dracu eindelijk in mijn kamer. Dracu is mijn vleermuis, een soort van huisdier. De vampiers hebben vleermuizen als huisdieren, de weerwolven honden en de tovenaars kleine elfjes. Het hondje van Sterre is heel lief en heet Max, het elfje van Lotte is Dust, ik weet het rare naam maar ze is den schat van een elfje, een soort van beste vriendin geworden van ons drieën en ze is heel goed in roddels vertellen die ze overdag te weten komt wanneer ze stiekem door alle gangen vliegt. 

'Hey Dracu' zeg ik blij en ik aai hem over zijn hoofdje, iets wat hij graag heeft.

'Goede avond Ella' zegt Dracu met zijn lage oude, wijze stem.

Ja hoor, ik weet wat jullie allemaal denken, onze huisdieren kunnen praten, cool hé.

'Kan je dit naar mam en pap brengen en erbij zeggen dat ik ze mis en van ze hou?'

'Tuurlijk Ella, alles voor jou' zegt Dracu vleierig en ik geef hem een stuk van mijn Koek.

Met een geeuw sluit ik het raam nadat mijn vleermuisje naar buiten is gevlogen en maak ik mij moe klaar om te gaan slapen.

De volgende ochtend word ik met een druk op mijn hoofd wakker, ik draai mij om en zie op mijn wekker dat het 9 uur is. Geschrokken val ik uit bed en kleed ik mij snel aan. Ik maak snel mijn boekentas en op het moment dat ik de deurklink aanraak herinner ik mij ineens dat het vandaag helemaal geen school is. Dit moet mij weer eens overkomen. Geïrriteerd en boos op mijn vergetelheid wil ik weer in bed kruipen tot ik denk dat ik net zo goed de rest kan wakker maken en dan te beginnen aan de zware training dag, ik ben toch al aangekleed.

Zo stil mogelijk, om niemand wakker te maken, sluip ik naar de kamers van Sterre en Lotte. Nadat ik ze wakker had gemaakt, een paar kussen naar mijn hoofd gegooid heb gekregen en ze duidelijk gemaakt te hebben dat we over een halfuur op de sportvelden afspreken sluip ik zo voorzichtig mogelijk verder naar de jongenskamer. Alex en Mario waren makkelijk wakker te maken maar bij Marcus' was het iets moeilijker, wat ik verwacht had.

'Marcus' wakker worden, doe open' probeer ik fluister schreeuwend naar Marcus te communiceren aan de andere kant van de deur. Ik hoor een bonk en kan den grinnik niet onderdrukken, hij is uit zijn bed gevallen.

De deur gaat open en Marcus staat mij met zijn warrig haar en nog half slapende blik aan staren.

'Wakker worden Sunshine, vandaag moeten jij en de jongens ons helpen trainen' zeg ik opgewekt.

Marcus laat mij met een schuine, verleidende grijns binnen en sluit de deur achter zich.

'Mag ik eerst een kus omdat ik door jou uit mijn bed gevallen ben?' Vraagt Marcus ondeugend. Ik grinnik en plaats mijn lippen tegen de zijne. Vurig beantwoord Marcus mijn kus en gooit hij mij op bed.

'Hoo nee casanova, jij moet je klaar maken en binnen vijf minuten klaar zijn' zeg ik terwijl ik mij rechtzet en hem in de badkamer duw.

De training is nu al vijf uur bezig en het is echt al goed aan het gaan. Sterre en ik zijn een kei geworden in raadsels oplossen, wat mij hoofdpijn bezorgde en gegrinnik van de jongens door mijn zogenaamde denkgezicht. Ik en Lotte kunnen nu 20 kilometer lopen zonder dood te gaan, wat ik soms denk dat niet klopt en dat ik elk moment neer kan vallen. Sterre en Lotte kunnen nu redelijk goed vechten met hun wapens. Momenteel is Lotte tegen Alex en Sterre tegen Mario een oefenwedstrijdjes aan het houden. Het ziet er spannend uit en ik kan momenteel echt niet voorspellen wie er zou winnen. Trots kijk ik hoe Lotte en Sterre de twee jongens tegelijkertijd vloeren en samen een soort van happydansje doen.

'Moet jij niet oefen?' Vraagt Marcus mij met een grijns waardoor ik direct weet dat hij goesting heeft in het irriteren van mij geduld door ons gevecht als een spelletje te beschouwen. 'Is niet nodig, ik heb een 94% voor gevechtssporten op mijn rapport dus ik denk dat het goed zit' zeg ik en ik kan de trotse blik in Marcus zijn ogen voelen.

'Je kan nog 6% beter worden' zegt hij met fonkeltjes in zijn ogen.

'Ja maar ik ga mij direct klaar moeten maken voor de Loting of Selectie of hoe je het wilt noemen'

'Dat is waar, maar ik weet zeker dat je je geen zorgen moet maken'

Dat weet ik, maar ik kan het knagende gevoel in mijn binnenste niet negeren.