Ang pangako ni JP na isasabay si Star ay hindi nangyari. Dumaan ang isang buwan ay hindi na naulit ang pagsakay ni Star sa sasakyan ni JP. Nagtataka man pero ipinagkibit-balikat ito ni Star. Inisip niya na baka binobola lamang siya ni JP. Pero minsan nakakaramdam siya ng lungkot kapag naaala niya ito.
Naging maganda ang progreso ni Amy. Nakikipag-communicate na ito at hindi na limitado ang mga salita. Naging magaan na ang trabaho ni Star dahil sinusunod na ni Amy ang daily therapy routine na ipinapagawa ni Adrian.
Isang araw.
“Star,” tawag ni Amy sa dalaga.
“Yes, Miss Amy.”
“May mga kapatid ka ba, Star?”
Naupo si Star sa tabi ni Amy at parang bata siyang naglalambing na humilig sa balikat nito. “Wala po kasi wala na po akong mga magulang,’” sagot niya.
Nalungkot ang mukha ni Amy
