There's this pain in my chest waching her playing her dolls. She is very pretty and I know that she is smart as well. But then, looking at the child feels nostalgic. Parang nakasama o nakita siya somewhere na hindi ko maintindihan. There's this feeling that running into me that I'm close to her. "Ayan. You smells good, Dolly." Sagot niya sa manika pagkatapos isto ayusan at kunwaring paliguan. Hindi ko alam kung bakit aliw na aliw ako habang pinapanuod siya. Sanay siyang maglaro mag isa at tanging mga manika niya lang ang kasama niya. I don't know if that's a good thing because her life isn't normal. Naniniwala pa din ako na kailangan niya na mabuhay as a normal kid who plays with other kid and live in some place na hindi siya mag isa. Don't get me wrong. This house is huge and beautiful

