Parang gumuho ang mundo ng pamilya Faulkerson ng biglain sila ng nakakagimbal na balita pagdating nila sa hospital ng tawagan sila ni Dr.Roman,ang kanilang family Doctor....At hindi sila makapaniwala sa ipinagtapat ni Dr.Roman tungkol sa sakit ni Mrs.Faulkerson at ang higit na masakit duon ay inilihim ito sa kanila ni Lucila at huli na ang lahat para man lang sana nadala nila ito sa ibang bansa para doon naipagamot dahil baka sakaling maisalba pa ang buhay nito ngunit huli na ang lahat dahil kahit kailanman ay hindi na nila ito maipapagamot pa at makakasama.The family was deeply saddened by why Lucila ay naging maramot sa katotohanan tungkol sa tunay nitong kalagayan with them even in her last moments.
Gustong pagsusuntukin ni Hunter ang wall dahil sa sakit na nararamdaman ng kaniyang dibdib ng mga oras na iyun..he wanted to feel bad for his mother at that time for why she was able to hide her true situation but it was too late there was nothing they could do because they could no longer talk to their mother..it was painful for them to accept the truth that their beloved Mama ay iniwan na sila..Iniwan sila ng kanilang ina,There are many questions na hindi na nito magagawa pa na sagutin kung bakit nagawa nitong ilihim sa kanila ang katotohanan..
Tahimik lamang sa isang tabi ang ama ni Hunter,makikita sa mukha nito ang matinding sakit sa pagkawala ng asawa nitong si Lucila na hindi man lamang nito nadamayan sa oras na kailangan ng kaniyang asawa na makakaramay habang nakikipaglaban sa sakit na ininiinda nito,.Napaka-unfair nito dahil mas doble ang sakit na hatid ng ginawa nito sa kanila sapagkat inilihim nito ang kalagayan.Masama ba siyang asawa para gawin sa kaniya ni Lucila ang bagay na iyun o wala ba siyang kakwenta-kwentang partner para dito,para saktan siya ng ganito ni Lucila.Hindi man lamang sila nagkaroon ng pagkakataon na magkausap.
"Papa..."
""Am I a bad husband to your mother?why did she do this to me.."may paghihinagpis na wika ng ama ni Hunter..hindi pa rin mapigilan na ibulalas ang sama ng loob sa namatay na asawa..
Malaking katanungan sa isip nito kung bakit nagawa iyun sa kaniya ni Lucila gayun pinili naman niyang maging mabuting asawa,pero bakit kailangan sa huling sandali nito ay naging makasarili pa rin ito.Ipinagdamot sa kanilang mag-aama na maibigay nila at maipakita ang labis na pagmamahal nila sa kaniyang asawa..na dapat ay nasa tabi siya nito kahit sa huling hininga man lamang nito pero ipinagkait iyun sa kanila ni Lucila at iyun ang pinakamasakit sa lahat..
"Pa...ba..baka inisip lang ng Mama na kapag sinabi niya sa atin ang kaniyang kalagayan ay makabigat lamang siya sa atin.."ani Hunter pero katulad ng kaniyang ama ay ganun din naman ang kaniyang nararamdaman subalit ayaw na niyang dugtungan pa ang paghihinagpis nito lalo na at wala na rin naman ang kanilang ina,wala na silang magagawa pa kahit magtampo sila sa ginawa ng kanilang ina..
"Your mother is so unfair..."anito na puno ng paninibugho .
Kasabay ang pagyogyog ng mga balikat tanda na hindi nito napigilan ang sarili,bumuhos ang luha na kanina ay pinipigilan ngunit tuluyang tinalo na rin ito ng matinding sakit na nararamdaman at pinipilit lamang na magpapakatatag.
"Pa,I know masakit,mahirap that Mom has left us,but we have to accept the truth na decision niya iyun, siguro ay may dahilan siya...she can't blame her..kung bakit in her last moment ay itinago pa rin niya sa atin her true condition."pilit na kinakalma ni Hunter ang ama,kahit maging siya man ay hindi maunawaan kung bakit ganun na lamang ang naging decision ng kaniyang ina sa huling sandali nito,pero kailangan niyang maging matatag sa mga oras na iyun sapagkat tanging siya lamang ang masasandalan ng kaniyang ama.
Matanda na rin ito and he thinks he can't handle himself at that time,He knows that his mother's death is painful for his father lalo na at hindi nila inaasahan ang ganito kabilis na pangyayari..
"What happened? Where is Mama?" Hanna asked her father and her kuya habang humahangos pa ito..halata sa hitsura nito ang ginawang pagmamadali upang makarating kaagad ito sa Hospital.
Niyakap ni Hunter ng mahigpit ang kaniyang kapatid..He knew it would have a big impact on Hanna if the truth was found out..but they were already in a situation they had to accept.. He knew how much Hanna loved their mother because ganun di naman siya,kung gaano ang binibigay na pagmamahal nito sa kanilang ina ay ganuon din siya,.but he felt more sorry for Hanna because she was too young para mawalan ng ina na maggagabay dito hanggang sa pagdalaga nito..
"Kuya,what?where is Mama?"umiba na ang kulay ng mukha nito,she looks pale,lalo na at kakaiba ang kilos ng kaniyang kuya,bigla ang kaba na bumalot sa dibdib ni Hanna.
"Hanna.."
"What?where is Mama?Is she okay?I want to see her."
"You need to be strong, Babe.."aniya na hirap ang kalooban kung paano sasabihin sa nakababatang kapatid na ang kanilang ina ay wala na.
"Kuya,please..Let me get straight to it,what happened to Mama?is she okay?how is she?"sunod-sunod na tanong ni Hannamay butil ng luha ang pumatak sa pisngi nito.
"Mom is gone.."ani Hunter sa mahinang tinig..
"What do you mean?"gumaralgal ang boses nito..."What do you mean?No...no..no...tell me, what I'm thinking is wrong."Ani Hanna ngunit tuluyan ng tinakasan ng kulay ang mukha nito.
"Babe..."
"No.." kasabay ang malakas na pagpalahaw ni Hanna na lumukob sa buong sulok ng hospital ng makuha ang ibig sabihin ng nakatatandang kapatid.
"Oh my,little sister.."
Awang-awa si Hunter sa kaniyang kapatid,hindi niya kayang makita ito ng ganun at kung pwede nga lang na akuin niya lahat ng sakit na nararamdaman ng mga ito para ng sa gayun ay siya na lamang ang magdala sa kaniyang dibdib ng sakit na nararamdaman din ng mga ito..but he's not a superhero!dahil maging siya ay durog na durog din of these moments.
But he needs to be strong even if he feels like mabubuwal from his kinatatayuan..subalit hindi maaari na maging mahina siya dahil paano na lang ang kaniyang ama at kapatid.