Leyla’yı merdiven başında gördüğüm an, zaman dondu. O, beyaz geceliğiyle, ay ışığının soluk parıltısında adeta bir hayalet gibi duruyordu. İçimde bir şey koptu.
Kalbim, göğüs kafesime çarpa çarpa deli olacak gibiydi. Semiha’nın orada olması her şeyi daha da gergin, daha da yanlış kılıyordu. “Leyla,” dedim, sesim alışkın olmadığım bir tonda, yumuşak ve bir o kadar da gergindi.
“Uyuyamadım,” dedi. Sesindeki o kırılgan titreme, bıçak gibi saplandı içime.
Üzerindeki geceliği bir kez daha inceledim. Annem ona gecelik vermişti.
Ve çok güzel görünüyordu ama bana ait değildi.
Kahretsin bir anda onu karım olarak hayal ettim. Ama bu imkansızdı.
Ona doğru yaklaştım. Aramızdaki mesafe azaldıkça nefesim daraldı. “Nasıl hissediyorsun?” diye sordum.
Cevabını duymaya, gerçekten duymaya ihtiyac
