Dar sokaklarda önlerinde koşturan iki erkek çocuğun elindeki ekmeklere bakan Rojgûl gülümsedi. Arabayı görünce duvar gibine sinip hayranlıkla bakmaya başladıklarında ise camı indirerek sokakta oynamaktan üstleri başları toz olan çocuklara el salladı. Her iki çocuğunda kehribar gözleri güneşin altında parlıyor hayranlık uyandırıyordu. Çocuklar sırıtarak el salladıklarında da “Annenizin sözünü dinleyin.” diye bağırdı Rojgûl.
“Onlar hiç dinler mi? Harçlık verseydin seni dinlerlerdi ama.” diye Fidan gözlerini devirerek gülümsedi Rojgûl’ün yanında.
“Bu zamanda sokakta gördüğün bir çocuğa iyi niyetle bile olsa para veremezsin. Beni herkes zanneder. Herkesi sen sanır. Sev, bir büyük olarak nasihat ver.” dedi Rojgûl arkasına yaslanıp Fidan’a döndüğünde.
Fidan düşünürcesine
