LIHIM NA UMIIBIG SA BABAENG PUSONG LALAKI

KABANATA 2: Unang Salpukan ng Selos at Lihim --- Maagang dumating si Krisna sa SkyGold HQ kinabukasan, nakasuot ng all-black—leather blazer, tank top, at combat boots. Walang palya sa itsura, parang sundalo na laging handa sa gera. Pero hindi lang trabaho ang inabutan niya—nandoon na si Omer. Nakaupo sa lounge area, naka-black fit shirt at tactical pants, kape sa isang kamay, habang kausap… isang babaeng bisita—maganda, maikli ang palda, at parang wala sa lugar. “Ms. Monteverde!” Bungad ng babae, sabay lapit kay Krisna. “Nice to finally meet you! I’m Lian, kaibigan ni Omer. He invited me over para mag-lunch daw later.” Napakuyom ng kamao si Krisna. “Lunch?” malamig na tanong niya, hindi tumitingin sa babae kundi kay Omer. Ngumiti si Omer, kampante. “Old friend. Gusto lang akong kamustahin. Sandali lang naman kami.” Pero parang may kumislot sa loob ni Krisna. Hindi niya maintindihan, pero parang gusto niyang sipain ang babae palabas. “Next time, siguraduhing ang bisita mo ay hindi sumasampa sa opisina ko na parang fashion runway. At hindi ko inuutusan ang bodyguard ko para magpa-cute,” asik niya, sabay talikod. Umakyat siya sa office niya na parang may bagyong dala. --- Sa loob ng opisina, binuksan niya ang laptop nang may diin. “Lunch-lunch? Hmph. Wala akong pakialam kung ilang babae pa ang ligawan niya,” bulong niya, kahit alam niyang nagseselos siya. Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Omer. “Pinapaalis mo ‘yung kaibigan ko?” tanong nito, seryoso pero hindi nawawala ang kumpiyansa sa tono. Hindi siya tumingin. “Hindi siya bagay dito. Ito ay kumpanya, hindi dating app.” Lumapit si Omer, pinatong ang kamay sa mesa. “Teka lang. Nagseselos ka ba?” Napatingin si Krisna, galit ang mata. “What?! Ako? Sa’yo? Wag mo akong pinagtitripan, Omer. Hindi ako ganu’n.” Ngumiti si Omer, yumuko para mapalapit sa mukha niya. “Alam kong galit ka... pero hindi ka galit dahil may bisita ako. Galit ka kasi babae ‘yung bisita.” Tumayo si Krisna, halos magpantay na sila ng mukha. “Kung hindi ka pa empleyado ngayon, sinuntok na kita.” “Hindi pa huli,” bulong ni Omer, bago ngumiti ng pilyo. “Pero kung aamin ka, baka magbago ang isip ko.” “Umalis ka na sa harap ko,” mariing sabi ni Krisna. --- Kinagabihan, hindi mapakali si Krisna habang nasa loob ng sasakyan. Si Omer ang nagda-drive, palabas ng building para sundan ang isang lead tungkol sa sindikatong bantang pumatay sa kanya. “May info na may movement sa old warehouse sa Caloocan. Let me do the talking pagdating natin,” utos ni Omer. Tahimik si Krisna, pero ang damdamin niya ay nagugulo. Hindi siya sanay na may nagpapakialam sa kanya. At lalong hindi siya sanay na may nagpaparamdam ng interes—lalo na si Omer. Pagdating nila sa warehouse, isang kalmot ng gulong ang tunog ng simula ng aksyon. Biglang nagsulputan ang mga armadong lalaki. Walang sabi-sabi, bumaba si Omer, bumunot ng dalawang baril, at pinoprotektahan si Krisna habang tinutumba ang mga kalaban. “Stay behind me!” sigaw niya. “Hindi ako inutil!” balik ni Krisna, sabay sipa sa isa sa mga lalaki at tinamaan ito sa pader. Magkasunod silang lumaban, pero hindi maikakaila—ibang klaseng gumalaw si Omer. Parang may special training. Parang hindi ordinaryong bodyguard. Pagkatapos ng bakbakan, apat ang walang malay. Isa lang ang buhay at naposasan ni Omer. “Nagsabi ka bang simple ka lang?” tanong ni Krisna habang hinihingal, pinupunasan ang dugo sa labi niya. Ngumiti si Omer. “Simpleng bodyguard, oo. Pero hindi ko sinabing ordinaryo ako.” Tumitig si Krisna. May kung anong bumubuo sa dibdib niya. Galit ba? Takot? O kaba? Hindi niya alam. Pero ang sigurado siya… mas delikado si Omer kaysa sa kahit anong kalaban. Dahil ito, unti-unting tinatamaan ang parte ng puso niyang matagal nang pinatay.