“Hindi mo kailangang matakot sa akin, Daisy.”
Nakatitig ako kay Andrew habang binibitawan niya ang mga salitang iyon na parang panata, parang pangako, parang panlunas sa lahat ng sugat na nakita ko kagabi—ang dugo, ang mga sigaw, ang walang-awang kaparusahan na ibinaba niya sa mga kaaway niya. Pero paano ako hindi matatakot kung ang parehong kamay na humahaplos sa akin nang marahan ay siya ring kayang magpabagsak ng isang tao sa isang iglap?
Tahimik ang kwarto. Tanging ang mahihinang yabag ng mga alon sa labas ang sumisira sa katahimikan. Nasa Palawan kami—sa isang pribadong isla na pag-aari raw ng pamilya niya. Isang linggong pagtakas mula sa mundo. Isang linggong malayo sa gulo, sa dugo, sa takot. Pero kahit gaano kaganda ang tanawin, kahit gaano kalinis ang hangin, dala ko pa rin ang
