“Huwag kang gagalaw, Daisy.”
Napahinto ako sa paghinga.
Hindi ko alam kung paano ako napadpad sa corridor na iyon ng mansion—kung paanong mula sa tahimik na garden ay bigla akong napunta sa likurang bahagi ng bahay, sa lugar na tila hindi para sa mga panauhin. Ngunit nandoon ako, nakatayo sa anino ng makapal na kurtina, habang naririnig ko ang mababa, malamig na tinig ni Andrew.
At sa mismong sandaling iyon, alam kong may mali.
“Huli ka,” patuloy niyang sabi, walang emosyon. “At alam mo kung ano ang ibig sabihin niyan.”
May kaluskos. May marahang pag-iyak. May basag na tunog ng sapatos sa semento.
Sumilip ako.
At doon ko siya nakita.
Si Andrew—hindi ang lalaking tahimik na nagbabantay sa akin gabi-gabi, hindi ang lalaking nagbibigay ng mainit na tsaa kapag hindi ako makatulog, hind
