“Simula ngayon, susunod ka sa mga patakaran ko.”
Napakurap ako, hindi dahil sa lakas ng boses niya, kundi sa bigat ng bawat salitang lumabas sa bibig ni Andrew Villamor. Diretso ang tingin niya sa akin—walang emosyon, walang lambing, walang kahit anong pahiwatig na pwede akong makipagtawaran.
“Anong… anong patakaran?” mahina kong tanong, pilit hinahabol ang t***k ng puso ko na tila gustong kumawala sa dibdib ko.
Nasa malawak kaming sala ng mansion niya. Tahimik. Masyadong tahimik. Ang klase ng katahimikan na mas nakakakaba kaysa sa sigawan. Ang sahig ay makintab, ang ilaw ay malamig, at ang paligid ay parang laging handang lumunok ng sinumang magkamali ng galaw.
Lumapit siya ng isang hakbang. Isang hakbang lang, pero pakiramdam ko’y lumiit ang buong mundo ko.
“Rule number one,” malami
