“Hindi ko kaya, Andrew—hindi ko kayang suklian ang lahat ng ginawa mo.”
Nabitin sa pagitan namin ang mga salitang iyon, mabigat, parang singil ng konsensiya na kahit kailan ay hindi ko matatakasan. Nakatayo kami sa gilid ng bintana ng private hospital room ni Tiyo Ramil, tanaw ang gabi ng lungsod na puno ng ilaw, pero sa loob ko, parang may bagyong hindi mapatahimik.
Dahan-dahan niyang ipinihit ang ulo niya para harapin ako. Wala sa mga mata niya ang galit—mas delikado ang naroon. Isang uri ng katahimikang parang handang sumabog.
“Hindi ko hinihingi ang sukli,” sagot niya, malamig, diretso. “Hindi kita tinulungan para singilin.”
“Pero pakiramdam ko… may utang akong hindi kayang tumbasan ng pera.” Napahawak ako sa dibdib ko. “At iyon ang mas nakakatakot.”
Saglit siyang hindi nagsalita.
