“‘Paano kung hindi na nga ako natatakot… pero paano kung masanay ako sa’yo… doon… paano kung doon ako natatakot?’”
Tumahimik ang loob ng sasakyan sa pagitan naming dalawa matapos kong ibulong ang mga salitang iyon. Parang biglang huminto ang mundo sa pagitan ng bawat hinga ko. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi, kung saan nanggaling ang tapang, o kung anong klaseng lakas ng loob ang nagtulak sa akin na ilantad ang takot ko sa kanya—kay Andrew Villamor, ang lalaking kayang pumatay ng walang konsensya, at sabay na kayang iparamdam sa akin na ako lang ang tanging buhay sa loob ng bangungot niya.
Hindi siya agad nagsalita. Sa halip, naramdaman ko ang pagbagal ng takbo ng kotse. Huminto kami sa gilid ng kalsada. Tahimik na bumukas ang bintana, at pumasok ang malamig na hangin ng gabi. Nakaput
