“Pirmahan mo na, Daisy, at matatapos na ang lahat ng ito.”
Nakatitig ako sa kontratang nasa harap ko, nanginginig ang mga daliri habang hawak ang bolpen. Mabigat ang bawat hinga ko, parang bawat paglanghap ay may kasamang takot, pag-asa, at isang uri ng pangungulila na hindi ko maipaliwanag. Nakaupo ako sa loob ng isang tahimik, malamig, at napakalaking opisina—makintab ang sahig, salamin ang mga dingding, at ang liwanag mula sa city skyline ay tila nakikisilip sa bawat sulok. Ngunit sa kabila ng karangyaan, pakiramdam ko’y nakakulong ako sa isang kahong gawa sa desisyon.
Sa tapat ko, nakaupo si Andrew Villamor.
Tahimik. Matikas. Malamig ang mga mata.
Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang presensya niya—mabigat, mapang-akit, at nakakatakot. Ang uri ng lalaking hindi mo kayang bali
