Unspoken Kindness (Daisy POV)

1268 Words

“Hindi ka ba talaga magtataka kung bakit bigla na lang gumaan ang lahat?” Napatingin ako kay Tiyo Ramil mula sa kinauupuan ko sa kusina. Kakatapos lang naming kumain, at habang si Vivian ay abala sa pagku-kwento tungkol sa bago niyang school activities, si David naman ay tahimik na nagkakalikot ng maliit na keyboard na bigay ng academy. Masaya sila. Kontento. At iyon ang mas lalong nagdudulot sa akin ng kaba. “Hindi ba puwedeng swerte lang?” pilit kong sagot. Ngumiti si Tiyo Ramil, pero halatang may alinlangan. “Sa tagal ko sa mundo, Daisy, natutunan kong walang dumarating na ganito kalaki nang walang kapalit.” Hindi na ako sumagot. Dahil alam kong tama siya. Mula nang matuklasan ko ang mga koneksyon sa likod ng tulong na dumarating sa pamilya namin, hindi na ako mapakali. Sa bawat t

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD